Οἱ διανοητὲς τῆς ἀριστερᾶς καὶ ἡ αὐτονόμιση ἐδαφῶν τῆς Ἑλληνικῆς ἐπικράτειας.

Στὴν ἐποχὴ ὅπου οἱ ἄνθρωποι μορφώνονται ἀπὸ τὸ wikipedia ἀντὶ τῶν πανεπιστημίων, καὶ ὅλοι δηλώνουν εἰδήμονες ἔχοντας διαβάσει ἀποσπασματικὰ 2-3 ἐξυπνάδες, εἶναι εὔκολο νὰ ἐντυπωσιάσει κανεῖς τὸ πόπολο πετώντας ἀνοησίες. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μὰρξ μέχρι σήμερα τὰ ἔργα πολιτικῆς φιλοσοφίας καὶ οἱ πολιτικὲς θεωρίες ἔπαψαν νὰ κρίνονται μὲ βάση τὴν πρακτική τους ἐφαρογὴ καὶ πλέον ἀρκεῖ ἕνας ἐπώνυμος ἀμόρφωτος νὰ ἀναφέρει τὸ ὄνομα κάποιου ὑποτιθέμενου «διανοητή».

Αὐτὸ ἔγινε τὴν περασμένη ἐβδομάδα ὅταν ὁ Τσίπρας ἔκανε μία ἀναφορὰ στὴν «ὁλιγαρκὴ ἀφθονία» τῆς θεωρίας τῆς ἀποανάπτυξης τοῦ γνωστοῦ παπαρολόγου Serge Latouche. Μετὰ τὴν ἐπίκληση τοῦ Τσίπρα στὸν Latouche βγῆκαν ὅλοι οἱ παντογνῶστες τοῦ facebook νὰ ἐπιδείξουν τὴν ἡμιμάθειά τους ἀναπαράγοντας ὅ,τι γνώριζαν περὶ αὐτοῦ, δηλαδὴ τὶς ἐπιφανειακὲς πληροφορίες ποὺ πρόλαβαν νὰ Googlάρουν.

Καὶ ἐπειδὴ ἀκόμη καὶ ἡ ἀνάγνωση τοῦ Wikipedia εἶναι δύσκολη γιὰ πολλοὺς ἐκ τῶν συμπολιτῶν μας, οἱ περισσότεροι ἀρκέστηκαν στὸ νὰ γνωρίσουν τὸν Latouche ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ ἑνὸς τοπικοῦ καναλιοῦ  τῆς Κρήτης, ὅπου ὁ Latouche ἔδωσε συνέντευξη τὸ 2011. Στὴν συγκεκριμένη τηλεοπτικὴ ἐμφάνιση τοῦ γάλλου παπαρολόγου/φιλοσόφου, αἴσθηση ἔκανε ἡ ἀναφορά του γιὰ αὐτονομία τῆς Κρήτης, κάτι στὸ ὀποῖο ἐπικεντρώθηκαν πολλοὶ ἐκπρόσωποι τῆς ἀντιπολιτεύσεως.

Ἡ ἰδεολογικὴ γύμνια τοῦ αὐτοαποκαλούμενου φιλοσόφου εἶναι ἐμφανὴς σὲ ὁποιονδήποτε κάτσει νὰ μελετήσει σοβαρὰ αὐτὴν τὴν περίπτωση. Οἱ ἐπιρροές του ἀπὸ τὸν Κορνήλιο Καστοριάδη εἶναι ἐμφανεῖς, ὅπως ἐμφανεῖς εἶναι καὶ οἱ σοσιαλιστικές του ἰδεοληψίες. Γιὰ παράδειγμα ἀντιμετωπίζει τὴν Καστοριαδικὴ θεωρία τῆς αὐτονομίας ὡς ἕνα δικαίωμα πρὸς τὴν αὐτοδιάθεση, χωρὶς νὰ ἐξετάζει τοὺς διάφορους κοινωνικοπολιτικούς, ἰδιοσυγκρασιακοὺς καὶ γεωπολιτικοὺς παράγοντες ποὺ συνυπάρχουν. Γιὰ τὸν Latouche (ὅπως καὶ γιὰ τὸν Καστοριάδη) ὁ καθένας (σὲ συλλογικὸ ἐπίπεδο)  ἔχει τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα νὰ ἀσκήσει τὴν αὐτονομία, καὶ θεωρεῖ δεδομένο ὅτι θὰ πετύχει διότι δὲν ὑπάρχουν διαφορὲς ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους. Γιὰ τὴν Κρήτη συγκεκριμένα, θεωρεῖ πὼς ἡ αὐτάρκειά της σὲ ἀγροτικὰ προϊόντα εἶναι ἀρκετὴ ὥστε νὰ ἐπιτύχει αὐτοδιάθεση χωρὶς προβλήματα.

Προφανῶς γιὰ τὸν Latouche οἱ Μαορὶ τῆς Νέας Ζηλανδίας εἶχαν ἕνα ἐπιτυχημένο οἰκονομικὸ μοντέλο τὸ ὁποῖο κατέστρεψαν οἱ κακοὶ ἰμπεριαλιστὲς Εὐρωπαίοι. Διότι γιὰ τοὺς ἰδεοληπτικοὺς κομμουνιστὲς ὅπως ὁ Καστοριάδης καὶ ὁ Latouche, πάντα κάποιος ἐξωτερικὸς σατανικὸς παράγοντας φταίει γιὰ τὴν ἐπαναλαμβανόμενη ἀποτυχία τῶν μαρξιστικῶν ἰδεῶν τους, καὶ πρὸς Θεοῦ σὲ καμία περίπτωση οἱ βλακῶδεις ἀντιλήψεις των...

Ἡ ἐν Ἑλλάδι ἀριστερά, μετὰ τὴν ὑπερπαραγωγὴ τῆς Βαρουφακικῆς δημιουργικῆς ἀσάφειας, βρῆκε ἄλλη σαχλαμάρα νὰ στηρίξει τὶς ἠλίθιες ἰδέες της. Διότι ἡ ἀριστερὰ ποὺ σιχαίνεται τὴν ἀριστεία, δίνει τὸ δικαίωμα στὸν κάθε καημένο νὰ γίνει φιλόσοφος.

Ὅσον ἀφορᾶ τὸ ζἠτημα τῆς αὐτονομήσεως τῆς Κρήτης ὑπὸ τὸ πρίσμα τῶν Small States Studies, εἶναι ἀδύνατη γιὰ λόγους ἰδιοσυγκρασίας. Οἱ Κρῆτες ἔχουν ἀναπτύξει ἕναν πελατειακὸ τρόπο πολιτικῆς σκέψης ποὺ τοὺς καθιστᾶ ἀνίκανους πρὸς αὐτοδιάθεση. Διότι χωρὶς ἕνα ΠΑΣΟΚ ἢ ΣΥΡΙΖΑ νὰ βολεύει τὸ παιδὶ τοῦ μέσου Κρητικοῦ στὸ δημόσιο, πῶς θά ἐπιβιώσουν; Ὁ σοσιαλιστικὸς τρόπος σκέψεως ποὺ ἀνἐκαθεν εἶχαν οἱ Κρητικοί, λειτουργεῖ μόνο ἐντὸς ἑνὸς μεγάλου δυσκίνητου κράτους καὶ μίας ἐπιδοματικῆς πολιτικῆς.

Ἂν ὑπάρχει κάποια περιοχὴ στὴν Ἑλλάδα ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ προοδεύσει ἀκολουθώντας διαφορετικὴ πορεία ἀπὸ αὐτὴν τοῦ Ἑλλαδίτικου κράτους τῶν Ἀθηνῶν, εἶναι τὰ Ἰόνια Νησιά. Οἱ Ἑπτανήσιοι: α) ἔχουν ἔντονο τὸ αἴσθημα τῆς αὐτοδιοικήσεως, β) σὲ πολλὲς περιοχὲς κρατοῦν ἀκόμα τοὺς τίτλους τῆς Ἐπτανήσου Πολιτείας, γ) ἔχουν πιὸ ἀνεπτυγμένο τὸ ἐπιχειρεῖν ἀντὶ τοῦ παρασιτικοῦ δημοσιοϋπαλληλισμοῦ, δ) δὲν ἀντιμετωπίζουν κάποια ἐξωτερικὴ ἀπειλὴ ὅπως τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου ἀπὸ τὴν Τουρκία, ε) ἔχουν ἀποδεδειγμένα φιλελληνικὰ αἰσθήματα καὶ ἡ ὁποιαδήποτε αὐτονομία ἢ καὶ πλήρης ἀπόσχιση δὲν θὰ ἐπιρρέαζε ἀρνητικὰ τὶς σχέσεις τοῦ νεοσύστατου κράτους μὲ τὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα.

Ἡ αὐτονόμηση ἑνὸς Ἑλληνικοῦ ἐδάφους δὲν θᾶ πρέπει νὰ μᾶς τρομάζει οὔτε νὰ ἀποτελεῖ ταμποῦ, ἀρκεῖ νὰ λαμβάνονται ὑπ ὅψιν ὅλοι οἱ παράγοντες. Πχ ἡ αὐτονόμιση τῆς Θράκης, τῆς Κρήτης ἢ κάποιου νησιοῦ τοῦ Αἱγαίου θὰ ἦταν βούτυρο στὸ ψωμὶ τῆς Τουρκίας καὶ τῶν διεκδικήσεῶν της. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως, ἡ ἐπανασύσταση τῆς Ἐπτανήσου Πολιτείας θὰ λειτουργοῦσε πρὸς τὸ συμφέρον, ὄχι μόνο τῶν ἰδίων τῶν κατοίκων τῶν Ἰονίων Νήσων, ἀλλὰ καὶ τοῦ μέσου Ἕλληνα ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει τὶς καταθέσεις του ἀσφαλεῖς σὲ μία offshore ἐταιρία σὲ κάποιο νησί τοῦ Ἰονίου, προστατεύοντας τὴν περιουσία του ἀπὸ τὰ σοσιαλιστικὰ κοράκια τοῦ Ἑλλαδίτικου κρατισμοῦ...

πηγή: «ΑΥΤΟΕΞΟΡΙΣΤΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΟΡΕΙΑΝ»

Κρατιδίων εγκώμιο ή Γιατί ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος αν υπήρχαν χιλιάδες Λιχτενστάιν.

Ξεφυλλίζοντας αυτή την Κυριακή, το "Κ" της Καθημερινής , το μάτι μου έπεσε σε ένα πολύ ενδιαφέρον οδοιπορικό στο πριγκηπάτο του Λιχτενστάιν. Αυτό το μικροσκοπικό κρατίδιο έχει έκταση 160 τχ (όταν ο νομός Λευκάδας, ο πιο μικρός νομός της Ελλάδας, φτάνει τα 356 τ.χ) και πληθυσμό που μόλις αγγίζει τους 36.000 κατοίκους. Όμως το κατα κεφαλήν ΑΕΠ του , με 145.000 ευρώ ανα απασχολούμενο άτομο, είναι το υψηλότερο στον κόσμο και έξι φορές μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας. Επιπλέον, το Λιχτενστάιν όχι μόνον δεν έχει χρέη αλλά διαθέτει πλεόνασμα ύψους 1,1 δις . Ποιό είναι άραγε το μυστικό της επιτυχίας του; 

To Λιχτενστάιν ακολουθεί παραδοσιακά μια πολιτική , που θυμίζει περισσότερο τον κλασσικό φιλελευθερισμό του 19ου αιώνα παρά το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο που κυριαρχεί μεταπολεμικά στο Δυτικό Κόσμο. Αυτή η πολιτική άλλωστε φαίνεται να ταιριάζει και με την ιδιοσυγκρασία των κατοίκων του. Σύμφωνα με τον David Beattie, ιστορικό και πρώην πρεσβευτή της Μ. Βρετανίας στο πριγκιπάτο, "οι κάτοικοι του Λιχτενστάιν διακατέχονται από μια ισχυρή προκατάληψη εναντίον του μεγάλου κράτους" ή όπως λεει στο "Κ" ο Φραντς Γκάσνερ , ένας κοινοτικός υπάλληλος που ζει στο κρατίδιο : "Οι πολίτες του Λίχτενστάιν εκτιμούν την ελευθερία. Είναι ατομικιστές και δεν τους αρέσει να υπακούν σε εντολές." Έτσι, η φορολογία είναι πολύ χαμηλή τόσο για τα νομικά όσο και για τα φυσικά πρόσωπα και μάλιστα με τάση να μειωθεί ακόμη περισσότερο . Από το 2011 θα ισχύσει ενιαίος συντελεστής επί των κερδών των εταιρειών 12,5% , ενώ η φορολογία στα φυσικά πρόσωπα δεν ξεπερνάει το 9,8% . Όταν στις χώρες της Ευρώπης, οι κοινωνικές δαπάνες καλύπτουν πάνω από το 50% του προϋπολογισμού, στο Λιχτενσταϊν δεν ξεπερνάνε το 20%. Επίσης, και οι στρατιωτικές δαπάνες είναι μηδενικές αφού η χώρα έχει καταργήσει το στρατό από το 1868! Τέλος, οι εταιρίες δεν λαμβάνουν καμιά κρατική επιδότηση, η φοροδιαφυγή δεν είναι ποινικό αδίκημα ενώ και οι κοινότητες του Λιχτενστάιν έχουν το δικαίωμα να αποσχιστούν από το κρατίδιο, αν το θελήσουν.

Όμως το Λιχτενστάιν δεν είναι απλά μια ιδιομόρφη εξαίρεση. Και τα υπόλοιπα κρατίδια , τόσο στην Ευρώπη (Σαν Μαρίνο, Ανδόρα , Μονακό ) , όσο και εκτός (Χόνγκ Κόνγκ, Σιγκαπούρη) γνωρίζουν ένα αξιοζήλευτο βιοτικό επίπεδο χάρη σε μια πολιτική χαμηλών κρατικών δαπανών, χαμηλής φορολογίας και ελεύθερου εμπορίου. Στην ίδια κατηγορία θα εντάσσαμε και την Ελβετία, μιας και το ριζικά αποκεντρωμένο της σύστημα, θυμίζει περισσότερο μια συνομοσπονδία κρατιδίων παρά τα σύγχρονα συγκεντρωτικά κράτη του Δυτικού Κόσμου. Στην πραγματικότητα, η ίδια η μικρή έκταση του κράτους ευνοεί μια πολιτική οικονομικού φιλελευθερισμού.

Πρώτα απ'όλα, η μικρή έκταση σημαίνει πως όλες οι περιοχές του κρατιδίου είναι πολύ κοντά στα γειτονικά κράτη. Έτσι ο πολίτης μπορεί εύκολα να ψηφίσει "με τα πόδια του" , και να μετακινηθεί σε άλλη χώρα, όταν δυσαρεστηθεί με την πολιτική της κυβέρνησης του. Κάτι που δεν ισχύει στα μεγάλα κράτη, όπου η επιλογή αυτή είναι πολύ πιο δύσκολη λόγω της απόστασης. Δεύτερον, στις μεγάλες χώρες είναι πιο εύκολο να εφαρμοστεί μια αναδιανεμητική πολιτική αφού το φορολογικό βάρος θα πέσει σε εκατομμύρια πολίτες και έτσι θα αργήσει να γίνει αντιληπτό . Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στα κρατίδια των μερικών χιλιάδων πολιτών, οπου οι συνέπειες μιας τέτοιας πολιτικής θα γίνουν αμέσως αισθητές. Η πιθανότητα, λοιπόν, μιας μαζικής φυγής των πολιτών τους, αποθαρρύνει τις κυβερνήσεις των κρατιδίων να προχωρήσουν σε πολιτικές υψηλής φορολογίας και αναδιανομής του πλούτου . Τέλος,τα μικροσκοπικά κράτη, δύσκολα ακολουθούν μια πολιτική εμπορικού προστατευτισμού, αφού κάτι τέτοιο μπορεί να αποβεί καταστροφικό ακόμη και για την επιβίωση τους. Ένα μεγάλο κράτος έχει την πολυτέλεια να ακολουθησει προστατευτικές πολιτικές, αφού, λόγω της μεγάλης εσωτερικής του αγοράς, οι αρνητικές συνέπειες θα αργήσουν να φανούν. Αντίθετα, για μια χώρα σαν το Λιχτενσταίν ή το Μονακό, που συνήθως έχει ελάχιστους φυσικούς πόρους, ο προστατευτισμός είναι καθαρή αυτοκτονία αφού το ελεύθερο εμπόριο είναι απαραίτητο για να καλύψει ακόμη και τις πιο βασικές ανάγκες της.

Αυτά τα κρατίδια είναι απομεινάρια μιας άλλης εποχής, πριν τη Γαλλική Επανάσταση και την άνοδο των συγκεντρωτικών εθνικών κρατών, τότε που η Ευρώπη ήταν ένα μωσαϊκό από εκατοντάδες κρατικά μορφώματα λίγων τετραγωνικών χιλιομέτρων (δουκάτα, πριγκηπάτα, πόλεις-κράτη κτλ). Και όπως παραδέχονται σήμερα πολλοί ιστορικοί, αυτός ο πλουραλισμός , ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους της ευρωπαϊκής επιτυχίας , αφού δημιούργησε έναν ανταγωνισμό μεταξύ διαφορετικών κρατών και διαφορετικών οικονομικών, πολιτικών συστημάτων και αποθάρρυνε τους πολιτικούς ηγέτες να ασκήσουν απόλυτη εξουσία . Και όμως αυτές οι φαινομενικά ξεπερασμένες μορφές πολιτικής οργάνωσης δείχνουν σήμερα πολύ πιο πετυχημένες και προσαρμοσμένες στις ανάγκες της σύγχρονης εποχής από τα τεράστια, απρόσωπα και γραφειοκρατικά κράτη-Λεβιάθαν.

Δυστυχώς όμως, αντί να διδαχτούμε από την επιτυχία τους, αντί να προχωρήσουμε σε μεγαλύτερη αποκέντρωση και σε έναν ανταγωνιστικό φεντεραλισμό ακόμη και μέσα στο εσωτερικό των εθνών-κρατών, όλο και περισσότερες φωνές ακούγονται να ζητάνε μια παγκόσμια κυβέρνηση ή μια κοινη φορολογική και δημοσιονομική πολιτική για την Ευρωπαϊκή Ένωση . Μια τέτοια εξέλιξη όμως απλά θα εμβαθύνει και θα επεκτείνει σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα τη διαδικασία ομογενοποίησης και συγκεντρωτισμού που αρχισε με τα έθνη-κρατη πριν 200 χρόνια . Και αν, ακόμη και κάτω από το σύστημα των εθνών-κρατών, ο πολίτης είχε την , έστω περιορισμένη, δυνατότητα, να αντιδράσει στις πολιτικές των κυβερνήσεων του, μετακινούμενος σε άλλη χώρα, στην εποχή των υπερεθνικών μορφωμάτων δεν θα έχει καν αυτή τη διέξοδο. Έτσι, χωρίς αυτούς τους περιορισμούς, η κρατική εξουσία θα γίνεται όλο και πιο αυταρχική και ανελεύθερη και ο μεγαλός χαμένος θα είναι η ελευθερία αλλά και η ευημερία των πολιτών. Ευτυχώς, στο χάρτη υπάρχουν ακόμη το Λιχτενστάιν , η Ανδόρα, το Μονακό, για να μας θυμίζουν την πραγματική πλουραλιστική ευρωπαϊκή παράδοση . Στο χέρι μας είναι να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους και όχι τον κατήφορο του συγκεντρωτισμού και της ομογενοποίησης. 

Τηλέμαχος Χορμοβίτης 

Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο «Μπλε Μήλο» τον Δεκέμβριο του 2010.

Όχι, ο καταστηματάρχης δεν έχει υποχρέωση να εξυπηρετεί το «κοινό».

Η περίπτωση του Jack Philips, του ζαχαροπλάστη που αρνήθηκε να ψήσει γαμήλια τούρτα για ομοφυλόφιλο ζευγάρι εγείρει το εξής ερώτημα: έχει το δικαίωμα ένας επιχειρηματίας να αρνηθεί, για οποιονδήποτε λόγο, να εξυπηρετήσει το κοινό;

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Θυμάστε πριν κανένα χρόνο το περιστατικό στις ΗΠΑ με τον ζαχαροπλάστη που δεν δέχτηκε να ψήσει γαμήλια τούρτα για ομοφυλόφιλο ζευγάρι; Που τον τρέχανε στα δικαστήρια επειδή δεν τους εξυπηρέτησε, διότι ένιωθε ότι προσβάλλονταν τα θρησκευτικά του πιστεύω; Υπάρχει κάποιος που συμφωνεί με την κίνηση του ζευγαριού να χρησιμοποιήσουν το κράτος εναντίον αυτού του ανθρώπου; Δυστυχώς υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι και χρησιμοποιούν ένα πολύ συγκεκριμένο επιχείρημα υπέρ της θέσης τους: «το μαγαζί είναι ανοιχτό για το κοινό και αν δεν θέλει ο καταστηματάρχης να το εξυπηρετήσει, δεν έχει θέση στην αγορά».

Ποιος αποτελεί το «κοινό»;

Αυτή είναι μία ενδιαφέρουσα ερώτηση που θα πρέπει να απαντήσουμε: ποιος είναι το «κοινό» και με ποιο κριτήριο εισέρχεται κάποιος σε αυτήν την κατηγορία ανθρώπων; Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι το κοινό αποτελούν όσοι εισέρχονται στο μαγαζί για να εξυπηρετηθούν ή ζητούν να εξυπηρετηθούν. Αυτό θα ήταν μάλλον σωστό, αλλά πέραν αυτού δεν μπορούμε να βγάλουμε κάποιο άλλο συμπέρασμα. Δεν προκύπτει από πουθενά ότι, επειδή κάποιος είναι «κοινό» άρα και υποψήφιος πελάτης, ότι «πρέπει» να εισπράξει και την υπηρεσία που παρέχεται από τον ιδιοκτήτη του καταστήματος.

Δεύτερη γραμμή άμυνας αποτελεί το επιχείρημα ότι ο κρατικός νόμος επιβάλει την μη άρνηση υπηρεσίας στο κοινό για διάφορους λόγους (απαγόρευση διακρίσεων για παράδειγμα). Η επίκληση όμως στον κρατικό νόμο ως κριτήριο για την δικαιολόγηση της έλλειψης δυνατότητας άρνησης υπηρεσίας είναι ένα κακό επιχείρημα. Εάν ο νόμος υπαγόρευε ότι, με κάθε εξυπηρέτηση, ο ιδιοκτήτης θα έπρεπε να τραγουδάει στον πελάτη το τραγούδι της επιλογής του, άρνηση του οποίου θα οδηγούσε σε επιβολή ποινής, θα λέγαμε ότι ο νόμος είναι κακός εξ αρχής. Το θεμελιώδες πρόβλημα με τον κρατικό νόμο, εάν είναι να τον επικαλεστούμε, είναι το πρόβλημα του νομικού θετικισμού. Θεωρητικά, τα πάντα είναι πιθανά. Εξάλλου, και το Ολοκαύτωμα νόμιμο ήταν (αν είναι να τραβήξουμε τη λογική αυτή στα άκρα της, όπως οφείλουμε να κάνουμε αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς).

• Δείτε σχετικά: Η δουλεία, η κλοπή και η φορολογία δεν αποτελούν πολιτισμό

Έχουμε όμως και άλλη επιλογή για να καθορίσουμε ποιος αποτελεί «κοινό» για ένα μαγαζί. Όχι μόνο λοιπόν κοινό αποτελούν όσοι εισέρχονται σε αυτό, αλλά και όσους επιθυμεί ο ιδιοκτήτης να εξυπηρετήσει. Γιατί όχι; Έτσι λοιπόν, ένα μαγαζί που είναι «ανοιχτό στο κοινό» είναι ένα μαγαζί στο οποίο, πέραν της εισόδου σε αυτό, κριτήριο εξυπηρέτησης αποτελεί και το ότι ο ιδιοκτήτης δέχεται κάποιον ως πελάτη, ήτοι να λάβει πληρωμή για την υπηρεσία που παρέχει. Αυτός είναι ένας πιο πλήρης και μη προβληματικός νομικά αλλά και φιλοσοφικά ορισμός. Το κοινό στην ουσία αποτελούν όσοι έρχονται σε εθελοντική συμφωνία για συνεργασία με τον ιδιοκτήτη κάτι που απαιτεί και την συγκατάθεση του δεύτερου.

Τέλος, ο ιδιοκτήτης ενός μαγαζιού ή επιχείρησης δεν έχει εισέλθει ποτέ εθελοντικά σε συμβόλαιο με τη ρήτρα του ότι δεν θα απορρίπτει κανέναν υποψήφιο πελάτη, άρα δεν είναι θετικά υποχρεωμένος να μην κάνει κάτι τέτοιο. Οι ενστάσεις του ότι «δουλειά του είναι να βγάλει λεφτά και όχι να κοιτάει το ποιόν του πελάτη», ή ότι «άνοιξε επιχείρηση, άρα «πρέπει» να μας εξυπηρετήσει»πρέπει να απορριφθούν ως παράλογες: δεν έχουμε λόγο να θέτουμε εμείς τις προϋποθέσεις με τις οποίες θα λειτουργεί την επιχείρησή του κάποιος.

Το ότι κάποιος έχει την επιλογή να ορίσει την επιχείρησή του ως «κλαμπ» για συγκεκριμένο κοινό δεν έχει κάποιο νόημα: απλά θα αποτελούσε προ-οικονομία της πρόθεσης για διάκριση από τον ιδιοκτήτη πριν εισέλθει ο υποψήφιος πελάτης στο εκάστοτε μαγαζί. Ποια η διαφορά άρνησης εξυπηρέτησης υποψήφιου πελάτη προτού εισέλθει στο μαγαζί με την άρνηση αφότου εισέλθει; Και οι δύο περιπτώσεις αποτελούν διάκριση εις βάρος κάποιου απλά με χρονική διαφορά στο πότε αυτή πραγματοποιείται. Επομένως, αν είναι να απαγορεύσουμε τη μία, γιατί όχι και την άλλη; Εάν στην περίπτωση του κλαμπ δεχόμαστε την έλλειψη υποχρέωσης εξυπηρέτησης των πάντων, γιατί όχι και στην περίπτωση κανονικού μαγαζιού; Γιατί πρέπει να δηλώνεται σε κάποιον εκ των προτέρων, αν θα εξυπηρετηθεί ή όχι; Ποια η διαφορά;

Διακρίσεις, ρατσισμός και μισαλλοδοξία

Όλες οι πράξεις, είτε προσωπικές είτε εμπορικές, πρέπει να γίνονται με βάση την αμοιβαιότητα. Από αυτό προκύπτει ότι οι διακρίσεις είναι ένα δικαίωμα και, επομένως, δεν πρέπει να αποτελούν εγκληματική πράξη ανεξάρτητα του λόγου για τον οποίο πραγματοποιούνται αυτές. Αλλά εδώ είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι αυτό που εννοείται με τον όρο «διακρίσεις» είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. Διάκριση αποτελεί η επιλογή να αγνοήσετε, να αποφύγετε ή να απεμπλακείτε από τη σχέση με κάποιο άλλο άτομο. Σίγουρα δεν συνεπάγεται κάποιο «δικαίωμα» επίθεσης, λιντσαρίσματος, κλοπής εναντίον του ατόμου αυτού. Αν δεν μου αρέσουν τα φαλακρά άτομα με γένια που φορούν γυαλιά, για παράδειγμα, δεν χρειάζεται να είμαι αναγκασμένος να έχω σχέση με αυτά. Δεν θα έπρεπε να μου επιβληθεί πρόστιμο ή φυλάκιση για την αποφυγή εξυπηρέτησής τους. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορώ να προσεγγίσω τέτοιους ανθρώπους και να τους χτυπήσω.

Με άλλα λόγια, μπορώ να κάνω ό,τι θέλω στους ανθρώπους εναντίον των οποίων έχω προκαταλήψεις, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα παραβιάσω τα σύνορα του σώματός τους ή την παραβίαση του χώρου τους (σεβασμός των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων). Μπορώ να τους αρνηθώ την οικονομική συνεργασία μου, αλλά δεν μπορώ να κινηθώ επιθετικά εναντίον τους.

• Δείτε σχετικά: Λιμπερταριανισμός: To δικαίωμα του «συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι»

Τώρα, οι προκαταλήψεις μπορεί να πηγάζουν από ρατσιστικές, πολιτικές, θρησκευτικές και άλλου είδους πεποιθήσεις. Παρόλα αυτά, το ότι κάποιος είναι προκατειλημμένος θρησκευτικά, φυλετικά και πολιτικά δε συνεπάγεται ότι αυτομάτως κάποιος που κάνει διακρίσεις βάσει αυτών των κριτηρίων, παραβιάζει και δικαιώματα των ατόμων στα οποία αρνείται την υπηρεσία του, καθώς τίποτα από τα παραπάνω δεν εγγυάται και την χρήση επιθετικής βίας εναντίον τους. Κάποιος μπορεί να είναι ρατσιστής, αλλά να μην εμπλέκεται σε εγκληματικές πράξεις εναντίον αλλοεθνών: απλά δεν τους επιθυμεί στα όρια της ιδιοκτησίας του και τίποτα παραπάνω.

Είναι ωραίο να γίνεται διάκριση σε βάρος των ανθρώπων; Είναι «λογικό» να είναι κάποιος προκατειλημμένος με μια ολόκληρη ομάδα ή άτομα, βάσει αρνητικών εμπειριών με ένα μικρό δείγμα; Σίγουρα όχι. Σύμφωνα με τη δημοφιλή πεποίθηση, οι διακρίσεις είναι μισητές και κακές επειδή αποκλείουν ορισμένες ομάδες ανθρώπων. Επίσης, θεωρούνται παράλογες για το γεγονός ότι γενικεύουν από ένα μικρό δείγμα σε ολόκληρο τον πληθυσμό. Ωστόσο, το ζήτημα που αντιμετωπίζουμε εδώ δεν είναι η ηθική ή επιστημονική κατάσταση των διακρίσεων. Αναρωτιόμαστε πρωτίστως, αν το άτομο έχει δικαίωμα να ενεργήσει με αυτόν τον τρόπο και τις οικονομικές επιπτώσεις αυτής της φιλοσοφίας, όχι με το αν είναι ή δεν είναι καλό ή λογικό για αυτόν να το κάνει.

Ποιος βλάπτεται από τις διακρίσεις;

Φανταστείτε μία αγορά όπου όλοι οι ζαχαροπλάστες αρνούνταν να εξυπηρετήσουν ομοφυλόφιλους. Εάν η ζήτηση από τους ομοφυλόφιλους ήταν επαρκής και δέχονταν να ψωνίσουν σε υψηλότερες τιμές, τότε επιχειρηματίες αποκτούν κίνητρα, είτε να χρεώνουν υψηλότερες τιμές σε αυτούς, είτε να ανοίξουν επιχειρήσεις αποκλειστικής εξυπηρέτησής τους αν και σε μεγαλύτερες τιμές. Αυτό οδηγεί αναγκαστικά σε αύξηση κερδών για το συγκεκριμένο τμήμα της αγοράς (εξυπηρέτηση ομοφυλόφιλων). Τα αυξημένα κέρδη θα οδηγούσαν και άλλους επιχειρηματίες, είτε να εγκαταλείψουν τις προκαταλήψεις τους, είτε να τις αποκρύψουν για να αποσπάσουν μερίδιο αυτών από τους ανταγωνιστές. Μεσο-μακροπρόθεσμα, κανένας δεν βλάπτεται από τις διακρίσεις, εφόσον αυτές δεν είναι θεσμικές, ήτοι κρατικά επιβεβλημένες. Το σύστημα κέρδους και ζημίας θα εξομαλύνει την κατάσταση, και εν τέλει όλοι θα πληρώνουν πάνω-κάτω την ίδια τιμή για το ίδιο προϊόν (συμπεριλαμβανομένων του κόστους μεταφοράς κοκ). Οι διακρίσεις δεν επιβιώνουν για πολύ σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς.

Εάν, τώρα, αυτό που ενοχλεί είναι ο λόγος που αρνείται κάποιος την υπηρεσία του, ή η ρατσιστική συμπεριφορά («εδώ δεν σερβίρουμε μαύρους»), εάν το πρόβλημα είναι αισθητικό με άλλα λόγια, τότε κανένας νόμος δεν έχει νόημα σε αυτήν την περίπτωση. Ο ιδιοκτήτης θα μπορούσε απλά να πει ψέματα για να αρνηθεί την εξυπηρέτηση. Έτσι λοιπόν το «δεν εξυπηρετώ μαύρους» μπορεί να αλλάξει σε «έχω δουλειά τώρα, έλα αργότερα», «μου χάλασε το μηχάνημα» κοκ. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε εδώ βέβαια το εξής: μας ενδιαφέρουν οι ειλικρινείς κοινωνικές σχέσεις ακόμα και αν δεν πραγματοποιούνται για δυσάρεστους λόγους, ή μας ενδιαφέρει να υπάρχουν κοινωνικές σχέσεις ακόμα και αν βασίζονται στο ψέμα; Όπως και να έχει, τρόπος υπάρχει, παρά τω νόμω, να αποφευχθεί η παροχή υπηρεσίας έτσι κι αλλιώς: όλο και κάποια δικαιολογία μπορεί να βρεθεί.

Ας μην ξεχνάμε, εν τέλει, ότι το κόστος απόρριψης πελατών επιβαρύνει τον ιδιοκτήτη και μόνο αυτόν. Επιλογές υπάρχουν να αφήσουμε αλλού τα χρήματά μας. Δεν χρειάζεται να τιμωρηθεί κανένας για κανέναν λόγο. Το κόστος των επιλογών θα πληρωθεί εν καιρώ μέσω της αγοράς. Αν τώρα, το σύνολο ενός πληθυσμού είναι εν γένει ρατσιστικό και μισαλλόδοξο, τότε η πολιτική επιβολή για την απαγόρευση των διακρίσεων θα ήταν αδύνατη: ποιος πολιτικός θα πήγαινε κόντρα στην κυρίαρχη βούληση έτσι κι αλλιώς; Τουλάχιστον στην ελεύθερη αγορά, όλο και κάποιος θα βρισκόταν να εξυπηρετήσει τους αποκλεισμένους, ο πολιτικός δεν θα το έκανε, αν δεν είχε επαρκή αριθμό υποψηφίων ψηφοφόρων που να στηρίζουν μία τέτοια δράση.

Ποιο είναι το ουσιαστικό νόημα;

Όλο αυτό τώρα σε κάνει να αναρωτηθείς για ένα πράγμα. Τη δουλεία. Ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα με τη δουλεία; Είναι το ξύλο που έτρωγε ο δούλος και οι κακουχίες; Μα υπήρχαν και προνομιούχοι δούλοι και «καλοί» δουλοκτήτες (δεν προϋποτίθεται κατ’ ανάγκη ένας δουλοκτήτης να σκοτώνει και να δέρνει τους δούλους του). Οπότε μάλλον όχι, δεν είναι αυτό το θεμελιώδες πρόβλημα του θεσμού της δουλείας, εφόσον έχουμε αντιπαραδείγματα καλής μεταχείρισης. Με την ίδια λογική, ούτε ο δουλέμπορος ήταν το πρόβλημα ως προς αυτό. Και αυτός θα μπορούσε να συμπεριφέρεται καλά στο «εμπόρευμά» του κατά τη διάρκεια της μεταφοράς.

Όχι. Το πραγματικό πρόβλημα με τη δουλεία είναι αρχικά ότι δεν μπορείς να πεις «όχι δεν θα σε εξυπηρετήσω/εργαστώ για σένα». Οι βουρδουλιές έρχονται μετά, όταν αρνηθείς ή (προσπαθήσεις να) φύγεις. Δεν υπάρχει διέξοδος: ή θα δεχτείς να κάνεις αυτό που λέω, ή θα φας μία σφαίρα στο κεφάλι ή θα στείλω τους κρατικούς ασφαλίτες να σε χώσουν σε ένα κελί και να μην ξαναδείς το φως του ηλίου άμα λάχει. Η δουλεία είναι μη-εθελοντική. Εκεί είναι το θέμα, και το ότι στην εποχή μας έχει εξαφανιστεί η βουρδουλιά κατά μεγάλο ποσοστό δεν αλλάζει κάτι ως προς αυτό που έκανε το ζευγάρι εκείνο στον ζαχαροπλάστη. Κατέστησε τον ζαχαροπλάστη δούλο του. «Η θα μας κάνεις την τούρτα ή θα σε σύρουμε στα δικαστήρια». Η ένσταση του ότι το κατάστημα είναι ανοιχτό στο κοινό δεν ευσταθεί: ποιος είναι το κοινό; Όποιος τύχει να μπει μέσα; Όχι, κοινό αποτελούν τα άτομα που ο μαγαζάτορας θέλει να εξυπηρετήσει. Τελεία και παύλα. Ή το σώμα του, το μαγαζί του είναι δικά του, ή ανήκουν σε αυτόν που θα έρθει με το πιστόλι και θα έχει τον τελευταίο λόγο για το ποιος θα εξυπηρετηθεί. Έχει δικαίωμα ο ιδιοκτήτης να πει ένα «όχι, δεν θέλω να σε εξυπηρετήσω;». Ναι, το έχει. Είναι ιδιοκτήτης και όχι δούλος μας. Όπως και να έχει, αν προτιμάτε το δεύτερο, να επιβάλει ο νόμος τη θέληση του πάνω στον μαγαζάτορα, στην ουσία επιθυμείτε δουλεία: απλά με λιγότερο μαστίγιο και χωρίς αλυσίδες.

πηγή: Eλεύθερη Αγορά

Η ηθική ανωτερότητα του καπιταλισμού

Η συζήτηση για ηθικά πλεονεκτήματα πολιτικών επιλογών για αρκετό καιρό μαίνεται στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση επιμένει στην Αριστερά, ανεβάζοντας στο ηθικό βάθρο επιλογές και νοοτροπίες που είναι μάλλον περιφρονημένες παγκοσμίως.

Για πολλά χρόνια, η πολιτική αντιπαράθεση αφορούσε το δίλημμα ελευθερία – ισότητα. Η Αριστερά υποτίθεται πως επέμενε για την επιβολή της δεύτερης. Οι συντηρητικές – φιλελεύθερες δυνάμεις επέμεναν για την πρώτη. Σημειώνοντας μάλιστα πως μόνο έτσι μπορεί να αποκτηθεί και η ισότητα.

Στην Ελλάδα δυστυχώς οι επιδιώξεις της Αριστεράς επικεντρώθηκαν κυρίως στην κυριαρχία του δημόσιου τομέα. Αποκατάσταση στο Δημόσιο, δουλειές με το κράτος, μεγάλοι φόροι και ασφυκτικός έλεγχος της οικονομίας συνέτειναν, κατά πολλούς, στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην εξασφάλιση ισότητας.

Χωρίς όμως ελεύθερη επιλογή και κυρίως ατομική διακινδύνευση για το χτίσιμο ενός ανεξάρτητου μέλλοντος δεν υπάρχει ηθική ικανοποίηση και αίσθημα ολοκλήρωσης. Σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει ηθική σε επιλογές που καταδικάζουν τον κόσμο που δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα να μετατρέπεται σε υποζύγιο του κράτους. Και να καταστρέφεται για να εξασφαλίσει την ευημερία του Δημοσίου και όσων δουλεύουν σε αυτό.

Η πορεία στη ζωή αποκλειστικά και μόνο μέσα από δημόσιους μηχανισμούς δεν συνιστά ηθικό πλεονέκτημα. Και δεν μπορεί να συγκριθεί με όποιον αγωνίζεται στον ιδιωτικό τομέα, πετυχαίνει και δημιουργεί. Ακόμα και οι δυσκολίες συνιστούν εποικοδομητική εμπειρία, χτίζουν χαρακτήρες, ανοίγουν νέες διεξόδους.

Μια δυναμική οικονομία της αγοράς, στηριγμένη σε εθελοντικές πρωτοβουλίες και απαλλαγμένη από αχρείαστους ελέγχους και ρυθμίσεις, αποτελεί την καλύτερη μέθοδο όχι μόνο βοήθειας των αδυνάτων, αλλά αντιμετώπισης γενικότερα των αναγκών της κοινωνίας. Η ελεύθερη αγορά υποστηρίζει τη δοσμένη από τη φύση δημιουργική πλευρά της  ανθρώπινης προσωπικότητας.

Και αυτό συνιστά πραγματική ηθική ανωτερότητα.

πηγή:  https://www.in.gr

Αγανακτισμένοι καί κίτρινα γιλέκα.

Παρακολουθώντας κανείς την Ελληνική τηλεόραση θα δει πολλές άστοχες συγκρίσεις των αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος με το κίνημα των κίτρινων γιλέκων που λαμβάνει χώρα τα τις τελευταίες εβδομάδες στην Γαλλία. Με μοναδικό κοινό στοιχείο την ακέφαλη και ανοργάνωτη δομή, τα κίτρινα γιλέκα λοιδωρούνται από αυτήν την απαράδεκτη απόπειρα σύγκρισης για τους εξής λόγους:

1.    Οι αγανακτισμένοι ήταν ένα ξεκάθαρα σοσιαλιστικό κίνημα που ζητούσε δημεύσεις περιουσιών, κρεμάλες, επιδόματα και διορισμούς. Αντιθέτως, τα κίτρινα γιλέκα ξεκίνησαν με αντίθετη κατεύθυνση που επικεντρώνεται στην μείωση των φόρων στα καύσιμα και γενικώς της μείωση της ληστρικής φορολογίας που επιβάλλεται προκειμένου να γίνει η σοσιαλιστική αναδιανομή του εισοδήματος.
2.      Οι αγανακτισμένοι ήταν δημόσιοι υπάλληλοι, επιδοματολάβοι, ΕΣΠΑτζήδες, συμβασιούχοι και γενικώς όσοι ανακάλυψαν ότι με τα νέα μέτρα οι στρόφιγγες κλείνουν γι αυτούς, όταν οι παραγωγικές τάξεις είχαν ήδη μια 5ετία που υπέφεραν. Γι αυτό και οι συγκεντρώσεις τους γίνονταν τις καθημερινές (συνήθως τις Πέμπτες), ώστε τα Σαββατοκύριακα να πάνε για καμιά βουτιά στο εξοχικό τους.
3.      Τα κίτρινα γιλέκα είναι η μικρομεσαία παραγωγική τάξη που υποφέρει περισσότερο από την επιδοματική πολιτική, διότι μόνο πληρώνει και δεν λαμβάνει. Και με την χειροτέρευση της οικονομίας οι παραγωγικές τάξεις πραγματικά αφαιμάζονται προκειμένου να στηρίξουν την σοσιαλιστική παράνοια του νεκρολάγνου Μακρόν. Χαρακτηριστικό της ποιότητας των κίτρινων γιλέκων είναι η χρονική στιγμή της δράσης τους, που είναι τα Σαββατοκύριακα.
4.      Κι ενώ στην Ελλάδα οι αγανακτισμένοι ήταν παράσιτα συνηθισμένα στις απεργίες, πορείες και παρόμοια πανηγύρια, τα κίτρινα γιλέκα αποτελούνται από ανθρώπους της παραγωγής. Η Γαλλική μεσαία τάξη δεν έχει πείρα στις πολιτικές αναταραχές και στις απεργίες. Μια κοινωνική τάξη που το σύστημα την ήθελε πειθήνια να κάθεται στα αυγά της κάθε φορά που ο σοσιαλιστικός κρατισμός καταλήστευε τον μόχθο της, μια τάξη που ήταν πάντα οι υπάκουοι υπερφορολογούμενοι πολίτες. Αυτή η τάξη όμως ξύπνησε και σαν τσουνάμι θα πνίξει τα παράσιτα του σοσιαλισμού...
5.      Και βεβαίως η αισθητική των δύο αυτών κινημάτων είναι εκτός συγκρίσιμων πεδίων. Από τη μία έχουμε τους σιχαμερούς αριστερούς με το αμπέχονο ή το γιλέκο να στήνουν στο Σύνταγμα πλαστικά τραπεζάκια και να λένε βλακείες, ενώ στη Γαλλία έχουμε μια ομοιόμορφη και καλαίσθητη αντίσταση με συγκεκριμένο σκοπό.

Η εποχή της λογικής τέλειωσε. Ήρθε η εποχή της βίας

Για πρώτη φορά ένας δεύτερος εμφύλιος πόλεμος απειλεί την Αμερική: η χώρα είναι μόνιμα χωρισμένη σε δύο ομάδες. Από την μία η ομάδα της αριστεράς που έχει κάνει σημαία της το μίσος και από την άλλη μια ομάδα που θέλει η λογική να τεθεί πάνω από κάθε ιδεολογία.

Ο Thomas Chittum, στρατιωτικός αναλυτής, έγραψε για αυτή την εξέλιξη στη δεκαετία του 1990 και για την βέβαιη διαίρεση μεταξύ της προαστιακής / αγροτικής παραδοσιακής Αμερικής και της νέας ομάδας κοσμοπολίτικων, πολυπολιτισμικών, φεμινιστικών, αριστερών και νευρωτικών ανθρώπων από τις μεγάλες πόλεις.

Την ημέρα της ορκωμοσίας του Προέδρου Τραμπ, ο Richard Spencer (πρόεδρος του think - tank ‘National Policy Institute’, και ηγετική μορφή του κινήματος "alt-right", "Εναλλακτική Δεξιά") δέχθηκε επίθεση στην Ουάσιγκτον, ενώ έδινε συνέντευξη. 

Κρυμμένος πίσω από ένα όχλο "antifa", ένα κουκουλοφόρος έδωσε μια μπουνιά στον Spencer και μετά το έβαλε στα πόδια. Η ιστορία αναπαράχθηκε στο Twitter, την ώρα που η Ουάσιγκτον ζούσε στιγμές βίας με φλόγες και σπασμένα γυαλιά από όχλους antifa, μαζί με έναν όχλο από ακραίες φεμινίστριες, υποστηρικτές των αμβλώσεων, ρατσιστές του BlackLivesMatter, υποστηρικτές του νόμου της σαρία, και άλλα «φρούτα» που βρέθηκαν ξαφνικά όλοι «ενωμένοι» με μοναδικό κοινό και κίνητρο το μίσος.

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να ακούσετε τον Paul Joseph Watson του δικτύου Infowars, να διαμαρτύρεται, με την χαρακτηριστική αγγλική προφορά του, για την "intolerant Left", δηλαδή, την Αριστερά που μιλάει συνεχώς για «ανεκτικότητα» και η ίδια δεν ανέχεται τίποτε που δεν συμφωνεί με ιδεοληπτικές εμμονές της. Καλά τα λέει ο Paul, αλλά και λοιπόν τι; Έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή στην αμερικανική πολιτική σκηνή. Πάνε οι εποχές όπου φίλοι και μέλη μιας οικογένειας μπορούσαν να μαζευτούν γύρω από το τραπέζι, να συζητήσουν πολιτικά και απλά να συμφωνήσουν ότι διαφωνούν σε ορισμένα θέματα (ή ίσως ακόμα και να πείσει ο ένας τον άλλον ότι έχει και κάποιο δίκιο!). Ω, όχι, αυτές οι ημέρες ανήκουν στο παρελθόν. Η εποχή της λογικής έλαβε τέλος.

Αυτά είναι άσχημα νέα για εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους «ορθολογικούς σκεπτικιστές» ή κλασικούς λίμπεραλ. Τώρα βρίσκονται στο συνεχώς συρρικνούμενο κέντρο της πολιτικής. Αργά αλλά σταθερά, χάνουν το έδαφος που το κερδίζουν ακραίοι όπως οι  antifa, εκείνοι της alt-right ή τα διάφορα εθνο-πολιτισμικά μπλοκ ψηφοφόρων που υπάρχουν στις ΗΠΑ. Όσο πειστικός και να ακούγεται ο Paul, δεν πρόκειται ποτέ να πείσει περισσότερο από το 10% των Μαύρων να υποστηρίξει την πολιτική του. Ο κεντρώος χώρος στην πολιτική δεν μπορεί να κρατήσει. Τι πρόκειται να κάνει λοιπόν ο Paul και οι όμοιοί του;

Το πάρτι που σχεδίαζαν μερικές προσωπικότητες της… "alt-lite", όπως Mike Cernovich, Milo Yiannopoulos, Lauren Southern, Gavin McInnes και άλλοι, τη νύχτα πριν από την ορκωμοσία στο National Press Club, έγινε στόχος antifa που σχεδίαζαν να ρίξουν βουτυρικό οξύ στο σύστημα εξαερισμού του National Press Club. Το βουτυρικό (ή βουτανικό)οξύ είναι το συστατικό που χρησιμοποιείται σε βόμβες βρώμας. Αν και είναι απίθανο κάποιος να πάθαινε κάτι, η πρόθεση των antifaήταν να προκαλέσουν χάος και φόβο στους παρευρισκόμενους. Πρέπει να καταλάβετε ότι η υποστήριξή σας στον Donald Trumpσας κάνει έναν de facto ναζιστή σύμφωνα με τα μυαλά των antifa, και αυτό από μόνο του τους παρέχει το αίσθημα της ηθικής δικαιοσύνης να διαπράξουν πράξεις τρομοκρατίας και βίας εναντίον σας.

Το να διαμαρτύρεσαι για την "intolerant left", ενώ αυτή σου κοπανάει το κεφάλι, σου βάζει φωτιά και σου σπάζει τα παράθυρα, δεν πρόκειται, κατά πάσα πιθανότητα, να σε βοηθήσει και πολύ. Για αυτούς είσαι κάποιος που ψήφισε τον ίδιο τον Χίτλερ (!) και όχι τη σχεδόν πρώτη γυναίκα πρόεδρο, ... και όποιος ψήφισε τον ίδιο τον Χίτλερ είναι και ο ίδιος ναζί! Δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα που μπορεί να κάνει αυτά τα άτομα με τα εγκεφαλικά καμένα κύτταρα να αλλάξουν μυαλό.

Το κίνημα της alt-right μπορεί να έχει διαφωνίες με τις διάφορες προσωπικότητες του κινήματος των λιμπερτάριαν, ωστόσο, πέρα από τις διαφωνίες δεν διαπράττουν πράξεις βίας εναντίον τους. Την ίδια ώρα τα στίφη των antifa προβαίνουν σε βία περιστατικά σε τακτική βάση και είναι μόνο θέμα χρόνου πριν κάποιος βλαφθεί σοβαρά (αν δεν έχει ήδη συμβεί) .

Αν και για τους alt-lite φαίνεται προχωρημένο, ήρθε η ώρα να τελειώσει ο ορθολογιστικός τρόπος θεώρησης του κόσμου. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι πλέον ξεπερασμένος. Σιγά-σιγά οδηγούμαστε σε έναν εμφύλιο πόλεμο. Υπάρχει ήδη ένας σιωπηρός εμφύλιος πόλεμος που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Βλέπουμε διαφυλετική βία στη χώρα σε καθημερινή βάση.

Η Αμερική που μεγάλωσες απολαμβάνοντας το να μπορείς να μιλάς ελεύθερα για τις ιδέες σου είναι πλέον νεκρή. Τώρα ζούμε στην εποχή του soft ολοκληρωτισμού της πολιτικής ορθότητας. Ωστόσο, αυτός ο ολοκληρωτισμός χάνει γρήγορα την απαλότητα του και βλέπουμε τους antifa με χαρά να έχουν αναλάβει τον ρόλο της σύγχρονης Τσέκα του συστήματος. Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν πρόκειται να υπάρχει μια ορθολογική και λογική συζήτηση για το μέλλον των ΗΠΑ, της Ευρώπης, ή του Δυτικού Πολιτισμού. 

Οι πολιτικοί μας αντίπαλοι είναι συναισθηματικά και πνευματικά προετοιμασμένοι να μας δουν να καταστρεφόμαστε όλοι. Αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε. Είναι καιρός να δράσουμε αναλόγως.

Κυρίως από άρθρο του Charles Lyons (Radix) – δες κι εδώ 

μετάφραση: Κόκκινος Ουρανός

Ανεξάρτητη Χαλκιδική.

Η Χαλκιδική έχει συνδέσει το όνομά της με τις διακοπές των Βορειοελλαδιτών και κυρίως των Θεσσαλονικέων. Όμορφες παραλίες, πυκνή βλάστηση και όλα αυτά μόλις λίγα λεπτά οδήγηση από την Θεσσαλονίκη. Πίσω όμως από τα beach bar και την τουριστική βιομηχανία κρύβεται μια θλιβερή πραγματικότητα. 

Η Χαλκιδική έχει μακράν το χειρότερο οδικό δίκτυο στην Ελλάδα, όπως επίσης και εγκληματικές ελλείψεις στο σύστημα υγείας (οποίος έχει την ατυχία να αρρωστήσει ή να πάθει κάποιο ατύχημα στις διακοπές, πρέπει να πάει στην Θεσσαλονίκη). Πρόκειται δηλαδή για έναν τόπο που οι νεοέλληνες τον ξεζουμίζουν για 4 μήνες τον χρόνο και μετά τον αφήνουν στην τύχη του.

Αυτή η σχέση εκμεταλλεύσεως ανάμεσα στους Ελλαδίτες και τους Χαλκιδικιώτες κρατάει από αρχαιοτάτων χρόνων, όταν οι Αθηναίοι κατέκτησαν την Κορινθιακή αποικία της Ποτίδαιας, τους ντόπιους Βοττιαίους και τις αποικίες των Ευβοέων στην ευρύτερη περιοχή. Στις μάχες της Ποτίδαιας και της Σπαρτώλου οι Ελλαδίτες έδειξαν όλη τους την οργή απέναντι στους Χαλκιδικιώτες, με αποκορύφωμα την εις διπλούν ισοπέδωση της αρχαίας Ολύνθου από τον Αθηναίο στρατηγό Φορμίωνα και αργότερα από τον Χαριδίμη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Χαλκιδική γνώρισε μεγαλύτερη ανάπτυξη όποτε κατακτήθηκε από μη Έλληνες. Η διώρυγα του Άθω από τον Ξέρξη το 480 π.Χ. αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα τεχνολογικά επιτεύγματα της αρχαιότητας, και μέχρι σήμερα είναι το μοναδικό έργο υποδομής που έγινε ποτέ στην Χαλκιδική.

Και βεβαίως η εγκατάσταση των εμπόρων στην Άκανθο όπως επίσης και η ίδρυση - από το επίσημο Ρωμαϊκό κράτος - αποικίας στην Κασσάνδρεια,  αποτελούν πραγματικό ορόσημο στην ιστορία της Χαλκιδικής. Τα λιμάνια της οδήγησαν στην άνθιση του εμπορίου, η εκμετάλλευση των μεταλλείων της δημιούργησε δουλειές και έφερε πλούτο στην περιοχή, και ο Κάσιος Βρούτος κατέστησε την Κασσάνδρεια σημαντικότερη πόλη της Μακεδονίας. Το αποκορύφωμα της χρυσής εποχής της Χαλκιδικής ήταν η ανάδειξή της ως colonia Iulia Augusta Cassandrensis από τον Οκταβιανό Αύγουστο.

Και ενώ η Χαλκιδική υπό Ρωμαϊκή κατοχή γνώρισε τέτοιες λαμπρές εποχές δόξης και μεγαλείου, έρχεται σήμερα το ανίκανο Ελλαδίτικο ψευδοκράτος να καταστήσει τους περήφανους Χαλκιδικιώτες τα γκαρσόνια των Θεσσαλονικέων. 

Μια πυρκαγιά δεν μπορούν να καταπολεμήσουν στα τέλη Οκτωβρίου, όταν στα βόρεια του νομού έχει ήδη αρχίσει να χιονίζει. Ευτυχώς δεν είχαμε και τραυματίες, διότι το κοντινότερο νοσοκομείο βρίσκεται στον Πολύγυρο, και με το υπάρχον τριτοκοσμικό οδικό δίκτυο θέλει ώρες το ασθενοφόρο για να φτάσει (αν υπάρχει διαθέσιμο αασθενοφόρο).

Η Χαλκιδική δεν αξίζει τον μαρασμό στον οποίο έχει πέσει σήμερα. Από τα αρχαία χρόνια αντιμετωπίζεται ως αποικία των Ελλήνων. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Τα έσοδα από τον τουρισμό της Χαλκιδικής προσφέρουν τεράστια έσοδα στο Ελλαδίτικο κράτος των Αθηνών που τα δίνει σε Καρανίκες. Γιατί αυτά τα χρήματα να μην μείνουν στον τόπο τους και να επενδυθούν σε έργα υποδομής που τόσο έχει ανάγκη; Γιατί να μην γίνει αυτόνομη η πλούσια Χαλκιδική και αντ αυτού μιζεριάζει ως επαρχία της ψωροκώσταινας; Τα αιγοπρόβατα της Γαλάτιστας επαρκούν να ταΐσουν ολόκληρη την Ελλάδα. Η κτηνοτροφία της ορεινής Χαλκιδικής προσφέρει αυτάρκεια. Η αλιεία συνεισφέρει σημαντικά στα έσοδα της περιοχής. Τα χρυσωρυχεία και τα μεταλλεία αποτελούν σημαντική πηγή πλούτου. Μέχρι και οι κυνηγότοποι του Χολομώντα θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ως οργανωμένοι κυνηγετικοί προορισμοί τουριστών. 

 Γιατί λοιπόν ανέχεστε αυτήν την κατάσταση, αδέρφια Χαλκιδικιώτες;

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!