Η εποχή της λογικής τέλειωσε. Ήρθε η εποχή της βίας

Για πρώτη φορά ένας δεύτερος εμφύλιος πόλεμος απειλεί την Αμερική: η χώρα είναι μόνιμα χωρισμένη σε δύο ομάδες. Από την μία η ομάδα της αριστεράς που έχει κάνει σημαία της το μίσος και από την άλλη μια ομάδα που θέλει η λογική να τεθεί πάνω από κάθε ιδεολογία.

Ο Thomas Chittum, στρατιωτικός αναλυτής, έγραψε για αυτή την εξέλιξη στη δεκαετία του 1990 και για την βέβαιη διαίρεση μεταξύ της προαστιακής / αγροτικής παραδοσιακής Αμερικής και της νέας ομάδας κοσμοπολίτικων, πολυπολιτισμικών, φεμινιστικών, αριστερών και νευρωτικών ανθρώπων από τις μεγάλες πόλεις.

Την ημέρα της ορκωμοσίας του Προέδρου Τραμπ, ο Richard Spencer (πρόεδρος του think - tank ‘National Policy Institute’, και ηγετική μορφή του κινήματος "alt-right", "Εναλλακτική Δεξιά") δέχθηκε επίθεση στην Ουάσιγκτον, ενώ έδινε συνέντευξη. 

Κρυμμένος πίσω από ένα όχλο "antifa", ένα κουκουλοφόρος έδωσε μια μπουνιά στον Spencer και μετά το έβαλε στα πόδια. Η ιστορία αναπαράχθηκε στο Twitter, την ώρα που η Ουάσιγκτον ζούσε στιγμές βίας με φλόγες και σπασμένα γυαλιά από όχλους antifa, μαζί με έναν όχλο από ακραίες φεμινίστριες, υποστηρικτές των αμβλώσεων, ρατσιστές του BlackLivesMatter, υποστηρικτές του νόμου της σαρία, και άλλα «φρούτα» που βρέθηκαν ξαφνικά όλοι «ενωμένοι» με μοναδικό κοινό και κίνητρο το μίσος.

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να ακούσετε τον Paul Joseph Watson του δικτύου Infowars, να διαμαρτύρεται, με την χαρακτηριστική αγγλική προφορά του, για την "intolerant Left", δηλαδή, την Αριστερά που μιλάει συνεχώς για «ανεκτικότητα» και η ίδια δεν ανέχεται τίποτε που δεν συμφωνεί με ιδεοληπτικές εμμονές της. Καλά τα λέει ο Paul, αλλά και λοιπόν τι; Έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή στην αμερικανική πολιτική σκηνή. Πάνε οι εποχές όπου φίλοι και μέλη μιας οικογένειας μπορούσαν να μαζευτούν γύρω από το τραπέζι, να συζητήσουν πολιτικά και απλά να συμφωνήσουν ότι διαφωνούν σε ορισμένα θέματα (ή ίσως ακόμα και να πείσει ο ένας τον άλλον ότι έχει και κάποιο δίκιο!). Ω, όχι, αυτές οι ημέρες ανήκουν στο παρελθόν. Η εποχή της λογικής έλαβε τέλος.

Αυτά είναι άσχημα νέα για εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους «ορθολογικούς σκεπτικιστές» ή κλασικούς λίμπεραλ. Τώρα βρίσκονται στο συνεχώς συρρικνούμενο κέντρο της πολιτικής. Αργά αλλά σταθερά, χάνουν το έδαφος που το κερδίζουν ακραίοι όπως οι  antifa, εκείνοι της alt-right ή τα διάφορα εθνο-πολιτισμικά μπλοκ ψηφοφόρων που υπάρχουν στις ΗΠΑ. Όσο πειστικός και να ακούγεται ο Paul, δεν πρόκειται ποτέ να πείσει περισσότερο από το 10% των Μαύρων να υποστηρίξει την πολιτική του. Ο κεντρώος χώρος στην πολιτική δεν μπορεί να κρατήσει. Τι πρόκειται να κάνει λοιπόν ο Paul και οι όμοιοί του;

Το πάρτι που σχεδίαζαν μερικές προσωπικότητες της… "alt-lite", όπως Mike Cernovich, Milo Yiannopoulos, Lauren Southern, Gavin McInnes και άλλοι, τη νύχτα πριν από την ορκωμοσία στο National Press Club, έγινε στόχος antifa που σχεδίαζαν να ρίξουν βουτυρικό οξύ στο σύστημα εξαερισμού του National Press Club. Το βουτυρικό (ή βουτανικό)οξύ είναι το συστατικό που χρησιμοποιείται σε βόμβες βρώμας. Αν και είναι απίθανο κάποιος να πάθαινε κάτι, η πρόθεση των antifaήταν να προκαλέσουν χάος και φόβο στους παρευρισκόμενους. Πρέπει να καταλάβετε ότι η υποστήριξή σας στον Donald Trumpσας κάνει έναν de facto ναζιστή σύμφωνα με τα μυαλά των antifa, και αυτό από μόνο του τους παρέχει το αίσθημα της ηθικής δικαιοσύνης να διαπράξουν πράξεις τρομοκρατίας και βίας εναντίον σας.

Το να διαμαρτύρεσαι για την "intolerant left", ενώ αυτή σου κοπανάει το κεφάλι, σου βάζει φωτιά και σου σπάζει τα παράθυρα, δεν πρόκειται, κατά πάσα πιθανότητα, να σε βοηθήσει και πολύ. Για αυτούς είσαι κάποιος που ψήφισε τον ίδιο τον Χίτλερ (!) και όχι τη σχεδόν πρώτη γυναίκα πρόεδρο, ... και όποιος ψήφισε τον ίδιο τον Χίτλερ είναι και ο ίδιος ναζί! Δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα που μπορεί να κάνει αυτά τα άτομα με τα εγκεφαλικά καμένα κύτταρα να αλλάξουν μυαλό.

Το κίνημα της alt-right μπορεί να έχει διαφωνίες με τις διάφορες προσωπικότητες του κινήματος των λιμπερτάριαν, ωστόσο, πέρα από τις διαφωνίες δεν διαπράττουν πράξεις βίας εναντίον τους. Την ίδια ώρα τα στίφη των antifa προβαίνουν σε βία περιστατικά σε τακτική βάση και είναι μόνο θέμα χρόνου πριν κάποιος βλαφθεί σοβαρά (αν δεν έχει ήδη συμβεί) .

Αν και για τους alt-lite φαίνεται προχωρημένο, ήρθε η ώρα να τελειώσει ο ορθολογιστικός τρόπος θεώρησης του κόσμου. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι πλέον ξεπερασμένος. Σιγά-σιγά οδηγούμαστε σε έναν εμφύλιο πόλεμο. Υπάρχει ήδη ένας σιωπηρός εμφύλιος πόλεμος που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Βλέπουμε διαφυλετική βία στη χώρα σε καθημερινή βάση.

Η Αμερική που μεγάλωσες απολαμβάνοντας το να μπορείς να μιλάς ελεύθερα για τις ιδέες σου είναι πλέον νεκρή. Τώρα ζούμε στην εποχή του soft ολοκληρωτισμού της πολιτικής ορθότητας. Ωστόσο, αυτός ο ολοκληρωτισμός χάνει γρήγορα την απαλότητα του και βλέπουμε τους antifa με χαρά να έχουν αναλάβει τον ρόλο της σύγχρονης Τσέκα του συστήματος. Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν πρόκειται να υπάρχει μια ορθολογική και λογική συζήτηση για το μέλλον των ΗΠΑ, της Ευρώπης, ή του Δυτικού Πολιτισμού. 

Οι πολιτικοί μας αντίπαλοι είναι συναισθηματικά και πνευματικά προετοιμασμένοι να μας δουν να καταστρεφόμαστε όλοι. Αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε. Είναι καιρός να δράσουμε αναλόγως.

Κυρίως από άρθρο του Charles Lyons (Radix) – δες κι εδώ 

μετάφραση: Κόκκινος Ουρανός

Ανεξάρτητη Χαλκιδική.

Η Χαλκιδική έχει συνδέσει το όνομά της με τις διακοπές των Βορειοελλαδιτών και κυρίως των Θεσσαλονικέων. Όμορφες παραλίες, πυκνή βλάστηση και όλα αυτά μόλις λίγα λεπτά οδήγηση από την Θεσσαλονίκη. Πίσω όμως από τα beach bar και την τουριστική βιομηχανία κρύβεται μια θλιβερή πραγματικότητα. 

Η Χαλκιδική έχει μακράν το χειρότερο οδικό δίκτυο στην Ελλάδα, όπως επίσης και εγκληματικές ελλείψεις στο σύστημα υγείας (οποίος έχει την ατυχία να αρρωστήσει ή να πάθει κάποιο ατύχημα στις διακοπές, πρέπει να πάει στην Θεσσαλονίκη). Πρόκειται δηλαδή για έναν τόπο που οι νεοέλληνες τον ξεζουμίζουν για 4 μήνες τον χρόνο και μετά τον αφήνουν στην τύχη του.

Αυτή η σχέση εκμεταλλεύσεως ανάμεσα στους Ελλαδίτες και τους Χαλκιδικιώτες κρατάει από αρχαιοτάτων χρόνων, όταν οι Αθηναίοι κατέκτησαν την Κορινθιακή αποικία της Ποτίδαιας, τους ντόπιους Βοττιαίους και τις αποικίες των Ευβοέων στην ευρύτερη περιοχή. Στις μάχες της Ποτίδαιας και της Σπαρτώλου οι Ελλαδίτες έδειξαν όλη τους την οργή απέναντι στους Χαλκιδικιώτες, με αποκορύφωμα την εις διπλούν ισοπέδωση της αρχαίας Ολύνθου από τον Αθηναίο στρατηγό Φορμίωνα και αργότερα από τον Χαριδίμη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Χαλκιδική γνώρισε μεγαλύτερη ανάπτυξη όποτε κατακτήθηκε από μη Έλληνες. Η διώρυγα του Άθω από τον Ξέρξη το 480 π.Χ. αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα τεχνολογικά επιτεύγματα της αρχαιότητας, και μέχρι σήμερα είναι το μοναδικό έργο υποδομής που έγινε ποτέ στην Χαλκιδική.

Και βεβαίως η εγκατάσταση των εμπόρων στην Άκανθο όπως επίσης και η ίδρυση - από το επίσημο Ρωμαϊκό κράτος - αποικίας στην Κασσάνδρεια,  αποτελούν πραγματικό ορόσημο στην ιστορία της Χαλκιδικής. Τα λιμάνια της οδήγησαν στην άνθιση του εμπορίου, η εκμετάλλευση των μεταλλείων της δημιούργησε δουλειές και έφερε πλούτο στην περιοχή, και ο Κάσιος Βρούτος κατέστησε την Κασσάνδρεια σημαντικότερη πόλη της Μακεδονίας. Το αποκορύφωμα της χρυσής εποχής της Χαλκιδικής ήταν η ανάδειξή της ως colonia Iulia Augusta Cassandrensis από τον Οκταβιανό Αύγουστο.

Και ενώ η Χαλκιδική υπό Ρωμαϊκή κατοχή γνώρισε τέτοιες λαμπρές εποχές δόξης και μεγαλείου, έρχεται σήμερα το ανίκανο Ελλαδίτικο ψευδοκράτος να καταστήσει τους περήφανους Χαλκιδικιώτες τα γκαρσόνια των Θεσσαλονικέων. 

Μια πυρκαγιά δεν μπορούν να καταπολεμήσουν στα τέλη Οκτωβρίου, όταν στα βόρεια του νομού έχει ήδη αρχίσει να χιονίζει. Ευτυχώς δεν είχαμε και τραυματίες, διότι το κοντινότερο νοσοκομείο βρίσκεται στον Πολύγυρο, και με το υπάρχον τριτοκοσμικό οδικό δίκτυο θέλει ώρες το ασθενοφόρο για να φτάσει (αν υπάρχει διαθέσιμο αασθενοφόρο).

Η Χαλκιδική δεν αξίζει τον μαρασμό στον οποίο έχει πέσει σήμερα. Από τα αρχαία χρόνια αντιμετωπίζεται ως αποικία των Ελλήνων. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Τα έσοδα από τον τουρισμό της Χαλκιδικής προσφέρουν τεράστια έσοδα στο Ελλαδίτικο κράτος των Αθηνών που τα δίνει σε Καρανίκες. Γιατί αυτά τα χρήματα να μην μείνουν στον τόπο τους και να επενδυθούν σε έργα υποδομής που τόσο έχει ανάγκη; Γιατί να μην γίνει αυτόνομη η πλούσια Χαλκιδική και αντ αυτού μιζεριάζει ως επαρχία της ψωροκώσταινας; Τα αιγοπρόβατα της Γαλάτιστας επαρκούν να ταΐσουν ολόκληρη την Ελλάδα. Η κτηνοτροφία της ορεινής Χαλκιδικής προσφέρει αυτάρκεια. Η αλιεία συνεισφέρει σημαντικά στα έσοδα της περιοχής. Τα χρυσωρυχεία και τα μεταλλεία αποτελούν σημαντική πηγή πλούτου. Μέχρι και οι κυνηγότοποι του Χολομώντα θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ως οργανωμένοι κυνηγετικοί προορισμοί τουριστών. 

 Γιατί λοιπόν ανέχεστε αυτήν την κατάσταση, αδέρφια Χαλκιδικιώτες;

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

Οδική ασφάλεια και κράτος.

Η παρεμβατικοτητα ενός κράτους στην συμπεριφορά δικαιολογείται με την υπόθεση πως διασφαλίζει την δημόσια ασφάλεια. Αν κάνουμε την παραχώρηση και δεχτούμε πως το κράτος μάς παρέχει δρόμους, αυτομάτως περιμένουμε μετά να παρέχει και την εκπαίδευση για να κινούμαστε σε αυτούς τους δρόμους.

 Παρότι οι επικριτές του λιμπερταριανισμού, τον κατηγορούν πως αγνοεί την ανθρώπινη φύση που θέλει  τον άνθρωπο έναν απαίδευτο τσοπάνη, ας δούμε πώς αυτός ο τσοπάνης έμαθε στα πρόβατά του να χρησιμοποιούν τους δρόμους και πόσο πετυχημένα προέβλεψε αυτός την ανθρώπινη φύση.

Το κράτος δίνει άδεια οδήγησης κατόπιν εξετάσεων πάνω σε συγκεκριμένη ύλη. Παρότι η ύλη αυτή είναι φυσιολογική και δεν λέει κάτι λάθος, πάσχει από τα γνωστά συμπτώματα του κεντρικού σχεδιασμού. Γενικεύει τους κανόνες ώστε να εφαρμόζονται σε πολλά διαφορετικά περιβάλλοντα, και μένει πίσω δεκαετίες. Θέτει όρια που ισχύουν για οχήματα με συστήματα πέδησης άλλων δεκαετιών, και περιμένει από χιλιάδες κόσμου να κάνουν μαρτυρικά ταξίδια με ταχύτητες χελώνας. 

Αυτό που αποτυγχάνει πλήρως να διδάξει το κράτος μέσω της ύλης που επιβάλει είναι οι νόμοι της φυσικής που εξουσιάζουν ένα κινούμενο όχημα. Και αν στο αυτοκίνητο δεν είναι τόσο εμφανές διότι συγχωρεί τα λάθη, στην μοτοσικλέτα η έλλειψη είναι κραυγαλέα.

Κανένας μοτοσικλετιστής δεν έμαθε να οδηγεί σε δάσκαλο οδήγησης που τον δίδαξε να πηγαίνει με 40 χλμ σε πόλη. Όλη η γνώση αποκτάται με την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ αυτών που ασχολούνται, και πηγαίνοντας σε ιδιωτικές σχολές ασφαλούς οδήγησης.

Έννοιες όπως το counter steering, η αντιμετώπιση ριπών ανέμου, η ασφαλής διήθηση, το target fixation κατά την στροφή, η τοποθέτηση σώματος, είναι παντελώς άγνωστες για ένα κράτος που καλύπτει έναν θεωρητικό κόσμο όπου μοτοσικλέτες με επιτάχυνση αεροπλάνου θα πηγαίνουν σαν ποδήλατα.

Ευτυχώς η ελεύθερη αγορά καλύπτει τα κενά. Η γνώση μοιράζεται πλέον ελεύθερα απο το youtube, με εκατοντάδες motovlogs σε όλες τις γλώσσες να προσφέρουν οδηγική παιδεία και ασφαλή γνώση. Εκεί που επί δεκαετίες το κράτος είναι μια γραφική φιγούρα με μίζερα βίντεο, εκατοντάδες βίντεο καλύπτουν το κενό εντελώς αυθόρμητα χωρίς καμία υπουργική εντολή, καλύπτοντας απλά ένα κενό της αγοράς.

Εδω πρέπει να τονίσουμε ότι αγορά δεν σημαίνει πάντοτε χρηματικές συναλλαγές. Και μια ανάγκη μιας κοινότητας, των μοτοσικλετιστών εν προκειμένω, αποτελεί μία ανάγκη της αγοράς. Οφέλη μπορεί να έχει σίγουρα ένας youtuber αλλά σίγουρα δεν βγάζουν όλοι τα λεφτα που να το δικαιολογούν.

Οπότε, την ανθρώπινη φύση δεν την αγνοεί ο λιμπερταριανισμός, αλλά ο κρατισμός.

Ο λιμπερταριανισμός δεν τρέφει ψευδαισθήσεις ότι οι μοτοσικλέτες θα πηγαίνουν σαν γαϊδούρια. Μόνο σε ιδιωτικούς δρόμους μπορεί να ελεγχθεί αποτελεσματικά η ταχύτητα.

Οι κοινότητες ξέρουν τι ανάγκες έχουν και πως να τις καλύψουν. Και το κάνουν πολύ καλά και πολλές φορές άνευ χρημάτων. Διότι το κέρδος και ο πλούτος δεν μετρώνται μόνο με χρήματα. Και κυρίως ξέρουν πως να αντιμετωπίσουν την ανθρώπινη φύση.

Το γεροντίστικο “βάλε κράνος” της δημόσιας παιδείας έχει αντικατασταθεί από hashtags και καλαίσθητες συμβουλές από ανθρώπους του τιμονιου. Ιδιοκτήτες καταστημάτων εξοπλισμού προστασίας, δίνουν απαντήσεις σε Q&A επί παντός επιστητού. Και το κάνουν για να διαφημιστούν και να πωλήσουν! Για το επάρατο κέρδος! Να όμως που από το κέρδος ξεφυτρώνει μια νέα γενιά που ότι κάνει το κάνει με ασφάλεια, όταν επί δεκαετίες πακτωλοί φοροχρημάτων πέφτανε στο κενό.

Οπότε φίλοι κρατιστές, ευχαριστούμε για τους δρόμους. Αφήστε όμως την χρήση τους σε άλλα χέρια. Γιατί το να πηγαίνετε αναποφάσιστα με φρεναρίσματα πανικού σε κάθε ερέθισμα δεν σας κάνει ασφαλέστερους οδηγούς, ακόμα και αν οδηγείτε αργά. Ίσα ίσα αποτελείτε δημόσιο κίνδυνο.  

Ανωνυμία στο Διαδίκτυο

Με τους προσωπικούς υπολογιστές να γίνονται όλο και πιο γρήγοροι, η χρήση της κρυπτογραφίας εισέρχεται όλο και περισσότερο στις εφαρμογές όπως και στα πρωτόκολλα του Internet. Έτσι, πέρα από το Internet όπως όλοι το βλέπουμε, υπάρχει και η κρυμμένη πλευρά του, το Deep Web, του οποίου οι χρήστες είναι ψευδώνυμοι και οι επικοινωνίες κρυπτογραφημένες. Εκεί υπάρχουν on-line κοινωνίες όπου οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να εντοπίσουν τους χρήστες ή τις υπηρεσίες που παρέχονται, στον «πραγματικό» κόσμο. Με την εμφάνιση των κρυπτονομισμάτων παρατηρήσαμε την έναρξη ανώνυμων «μαύρων» αγορών, όπου πραγματοποιούνται συναλλαγές διαφόρων παράνομων υπηρεσιών και αγαθών. Οι κοινωνίες αυτές γίνονται όλο και πιο πραγματικές, γιατί οι επιπτώσεις τους αγγίζουν τις συνηθισμένες μας κοινωνίες, όπως όταν τα άτομα που χρησιμοποιούν παράνομες ουσίες, τις προμηθεύονται ανώνυμα από εμπόρους του Deep Web και τις παραλαμβάνουν μέσω ταχυδρομείου. Επόμενο είναι να έχουνε πρόσβαση σε καλύτερη ποιότητα λόγω ανταγωνισμού σε μια ελεύθερη αγορά, και να μη χρειάζεται να έρχονται σε πραγματική επαφή με τους προμηθευτές και να βάζουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο.

Θα δούμε εδώ τρεις από τις δημοφιλέστερες πτυχές του Deep Web, και πως μπορούμε να συνδεθούμε.

Το Tor κάνει δυνατή την ανώνυμη πρόσβαση στο διαδίκτυο. Λειτουργεί διανέμοντας τα «πακέτα» με την πληροφορία που στέλνουμε η λαμβάνουμε στο Internet μέσα από ένα δίκτυο που αποτελείται κυρίως από άλλους χρήστες του δικτυου, έτσι ώστε να χάνεται η πληροφορία της αρχικής προέλευσης του κάθε πακέτου. Επίσης εφαρμόζεται κρυπτογραφία από άκρη σε άκρη, κάνοντας αδύνατη την παρακολούθηση της πληροφορίας από τρίτους.

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως, για παράδειγμα, μπορείτε να διατηρείτε έναν λογαριασμό σε κάποια ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης ο οποίος δεν θα είναι ανιχνεύσιμος προς τα εσάς (εφόσον προσέχετε κατάλληλα κατά τη χρήση του Internet μέσω Tor) και έτσι να εκφράζεστε δίχως τον φόβο της σύνδεσης του με την «πραγματική» σας ταυτότητα.

Εκτός από αυτό όμως, το δίκτυο Tor παρέχει τις κρυφές υπηρεσίες, δηλαδή ιστοσελίδες που λειτουργούν κανονικά χωρίς όμως να γίνεται να γνωρίσει κανείς από που παρέχονται στον κόσμο. Εκεί εντοπίζουμε και τις ανώνυμες αγορές.

Ο ασφαλέστερος τρόπος για να συνδεθείτε στο Tor είναι να κατεβάσετε το Tor Browser Bundle, που πρόκειται για ένα πακέτο με τον Firefox Web Browser, ειδικά τροποποιημένος για να παρέχει την μέγιστη δυνατή ασφάλεια και ανωνυμία.

To I2P (Invisible Internet Project) είναι ένα ακόμη δίκτυο που παρέχει ανωνυμία, αλλά με διαφορετική φιλοσοφία από το Tor. Έχει αρκετά πλεονεκτήματα αλλά λιγότερους χρήστες από το Tor. Είναι απολύτως διανεμημένο και εστιάζει περισσότερο στην καλή απόδοση των κρυφών ιστοσελίδων (eepSites) που παρέχει (όπως οι κρυφές υπηρεσίες του Tor).

Οι βασικές χρήσεις του πρωτοκόλλου αυτού είναι η πλοήγηση στο διαδίκτυο, οι συνομιλίες, οι μεταφορές αρχείων και το blogging. Για να συνδεθείτε θα χρειαστεί να έχετε εγκατεστημένη την Java, και να περάσετε το I2P αφού το κατεβάσετε από εδώ. Αφού αυτό ολοκληρωθεί, θα χρειαστεί να ρυθμίσετε τον Browser σας (κατά προτίμηση Firefox) πηγαίνοντας στο Firefox -> Options -> Advanced tab -> Network tab -> Connection Settings, έτσι ώστε να χρησιμοποιεί ως HTTP Proxy την IP 127.0.0.1 και το port 4444, και να μη χρησιμοποιεί Proxy για τις διευθύνσεις localhost, 127.0.0.1 – όπως μπορείτε να δείτε και στην εικόνα δίπλα.

Το Freenet προσφέρει ένα διανεμημένο χώρο αποθήκευσης δεδομένων ο οποίος μπορεί να φιλοξενεί οτιδήποτε διότι κανείς δεν μπορεί να περιορίσει το υλικό που περιέχει. Παρέχεται ανωνυμία, αλλά σε αντίθεση με τα το Tor και το I2P, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πρόσβαση στο συνηθισμένο μας Internet. Μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί για την αποστολή και την λήψη αρχείων, όπως και την πρόσβαση σε Freesites, ιστοσελίδες δηλαδή που βρίσκονται ως αρχεία στον χώρο αυτόν – δεν υπάρχει δηλαδή server.

Εδώ θα βρείτε έναν καλό οδηγό για τη χρήση του Freenet, το οποίο μπορείτε να το εγκαταστήσετε κατεβάζοντας τον Installer του από εδώ.

Το παραπάνω άρθρο το ψαρέψαμε από εδώ: http://ancap.gr

To απύθμενο κόμπλεξ του Facebook με τον ήρωα ιδιοκτήτη του Da Capo

To Koυρδιστό Πορτοκάλι στο πλευρό του ηρωικού αγωνιστή επιχειρηματία

Είναι απίστευτο το κόμπλεξ που ξεχειλίζει από το facebook. Ο κάθε πατσαβούρης και η κάθε πατσαβούρα κάνει έναν λογαριασμό και ανεβάζει τις πατσαβούρικες φωτογραφίες της-του σε κοινή θέα.

Ακόμη πιο εμετική από τις πατσαβουροφωτογραφίες των κακάσχημων Ελλήνων (πρόκειται για αλβανόφατσες που νομίζουν ότι είναι Ιταλοί) είναι η σκατένια αποψή τους.

Aπό τον Βασίλη Μπόνιο

Αίφνης όλα τα νούμερα του FB την πέφτουν στον αντιστασιακό ήρωα ιδιοκτήτη του Da Capo επειδή έκλεβε λέει τη ΔΕΗ!

Τον πιο μαφιόζικο, διεφθαρμένο, κρατικοδίαιτο δημόσιο οργανισμό.

Δηλαδή ένας αγωνιστής επιχειρηματίας έκλεβε ρεύμα από τη μαφιόζικη ΔΕΗ και αντί να του στήσουμε ανδριάντα στο Κολωνάκι, αντί να τον αντιγράψουμε όλοι για να καταρρεύσει το μαφιόζικο κράτος της ΔΕΗ, σπεύδουμε να τον επικρίνουμε.

Κι αυτό επειδή κάποιοι δεν μπορούν ή δεν ξέρουν πως να κλέψουν και οι ίδιοι την μαφιόζα ΔΕΗ, η οποία υπήρξε ο μπράβος του διεφθαρμένου κράτους για να παντελονιάζει τον ΕΝΦΙΑ.

Η ΔΕΗ είναι επίσης εκείνη που πληρώνει το κωλοχανείο της ΕΡΤ για να βλέπουμε τις ταλαροβίζιτες της εκπομπής Στην Υγειά μας ρε Μαλάκες και λοιπές δήθεν ενημερωτικές αντίστοιχες.

Ο μαλάκας ο Ελληνας και η πατσαβούρα Ελληνίδα βγήκε λοιπόν στο FB να επικρίνει τον αντιστασιακό επιχειρηματία-ιδιοκτήτη του Da Capo.

Mα τι περιμένεις από έναν μαλάκα λαό που ψηφίζει αυτούς που ψηφίζει και μετά χώνει την ουρά στα σκέλια και ανέχεται να τον φτύνουν κατάμουτρα και να κάνουν τα αντίθετα από αυτά που του είχαν υποσχεθεί.

(Οι εκλογές τελειώσανε, γυρνάμε με βαπόρι, ό,τι σκατά ο βουλευτής, το ίδιο και οι ψηφοφόροι.)

Αυτός ο μαλάκας λαός, ο ηττημένος από κούνια, επικρίνει τον ήρωα επιχειρηματία του Da Capo επειδή έκλεβε το βαθύ κράτος της ΔΕΗ.

Κάντο κι εσύ ρε μαλάκα αντί να κάθεσαι στην ουρά και να πληρώνεις τους λογαριασμούς για να πληρώνεται το κηφηναριό της ΕΡΤ, για να αγοράζουν σαπάκια εταιρίες των Σκοπίων, για να πληρώνονται οι εργατοπατέρες Ρίζοι Ρίζοι, Φωτόπουλοι, Παναγιωτάκηδες και όλο το κρατικοδίαιτο κηφηναριό.

Ο επιχειρηματίας του Da Capo που έκλεβε τους αρχιμαφιόζους της ΔΕΗ είναι ένας ήρωας και μόνο τιμή και δόξα του αξίζουν.

Oλοι εσείς καθήστε στην ουρά και πληρώστε τους λογαριασμούς για να παντελονιάζουν τους πλουμιστούς μισθούς τους οι κηφήνες βουλευτές, υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι του Δημοσίου.

Αντί να σταματήσουμε να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μπας και καταρρεύσει το πελατειακό μπουρδέλο τη πέφτουμε στον ήρωα επιχειρηματία του Da Capo.

Τι μαλάκες που είστε εκεί έξω…

πηγή: https://kourdistoportocali.com

*Το ιστολόγιό μας χρησιμοποιεί πάντοτε κόσμιες εκφράσεις και αποφεύγει τα υβριστικά σχόλια. Κατανοούμε όμως την οργή του συγγραφέα και συμφωνούμε απόλυτα ως προς το περιεχόμενο του άρθρου, όχι όμως και με την ρητορική του. Το αναπαράγουμε αυτούσιο και το αφήνουμε στην κρίση του αναγνώστη.

To AirBnB ως αντίσταση στον κρατισμό.

Με τις low cost αεροπορικές εταιρίες και υπηρεσίες όπως το AirBnB και το booking.com, μπορεί ένας χαμηλόμισθος εργαζόμενος να πάει διακοπές και να απολαύσει εμπειρίες που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν προνόμιο μόνο των πλουσίων. Η αύξηση του αριθμού των καταλυμάτων δημιουργεί ανταγωνισμό και ρίχνει τις τιμές, ενώ συγχρόνως δίνει μεροκάματα σε μικροϊδιοκτήτες και όχι μόνο σε μεγαλοξενοδοχους όπως παλιότερα.

Τα μέχρι πρότινος ρημαγμένα σπίτια που έμεναν ξενοίκιαστα για μεγάλα χρονικά διαστήματα, πλέον αξιοποιούνται, ανακαινιζονται και προσφέρουν εισόδημα στους γδαρμένους από την κρατική φορολογία ιδιοκτήτες τους. Επίσης δίνεται ώθηση στην τοπική αγορά και όχι στους προμηθευτές των all inclusive κακής ποιότητας προϊόντων.

Και ενώ μόνο θετικές είναι οι επιπτώσεις αυτού του είδους επιχειρηματικότητας, έρχονται τα ιδεοληπτικά δίποδα του κρατισμού και θέλουν να πάρουν τα κεφάλια όσων φουκαράδων επιχειρούν να βάλουν λίγα ευρώ στην τσέπη χωρίς να τους βάλει χέρι το σοσιαλιστικό τέρας που ονομάζεται κράτος. Διότι από την αυτοοργάνωση της μικρής επιχειρηματικότητας οι μοναδικοί χαμένοι είναι οι κομματικοί κηφήνες που απομυζούν από την κλοπή του κόπου των παραγωγικών ανθρώπων. Η οικονομική ελευθερία στερεί έσοδα από το κράτος και τους διαπλεκόμενους μεγαλοεπιχειρηματίες που τόσα χρόνια είχαν το μονοπώλιο.

Αν δεν είσαι Καρανίκας, μπες σε μια low cost πτήση, προσγειώσου σε ένα low tax αεροδρόμιο, κάλεσε το Uber να σε πάει στο AirBnB διαμέρισμά σου, πλήρωσε με Bitcoin, και απόλαυσε τις διακοπές σου στερώντας χρήματα από το κράτος.

Λιμπερταριανισμός και Εναλλακτική Δεξιά.

Η σημαία Gadsden, όπως λέγεται, είναι ένα σύμβολο του 1775 που παραδοσιακά χρησιμοποιείται από το Λιμπερταριανικό κίνημα, αλλά παραδόξως (για κάποιους) τελευταία εμφανίζεται σε εκδηλώσεις της εναλλακτικής δεξιάς (Alternative Right) ανάμεσα στη σημαία της Συνομοσπονδίας, καθώς επίσης και σε άλλες σημαίες διαφορετικών ακροδεξιών οργανώσεων που κατά κύριο λόγο δεν πρεσβεύουν την ατομική ελευθερία.

Φαίνεται παράδοξο. Ο Λιμπερταριανκός χαρακτήρας είναι καθαρά ατομικιστικός ενώ η Εναλλακτική Δεξιά είναι φαινομενικά κολεκτιβιστική. Η Λιμπερταριανίστρια φιλόσοφος και μυθιστοριογράφος Ayn Rand είχε γράψει ότι ο «ρατσισμός είναι η κατώτερη, η πιο πρωτόγονη μορφή κολεκτιβισμού», όπως επίσης ότι ο ρατσισμός είναι το επίκεντρο της ιδεολογίας του alt-right. Ο λιμπερταριανισμός χαρακτηρίζεται από αντιεξουσιασμό και υποστηρίζει ένα μικρότερο κράτος, ενώ οι ναζιστικές σημαίες που συνυπήρχαν με την Gadsden στις alt-right εκδηλώσεις αντιπροσωπεύουν ένα από τα πιο κρατικοκεντρικά καθεστώτα στη σύγχρονη ιστορία.

Ωστόσο, παρά αυτές τις αντιφάσεις, έχουμε δει μια σύγκλιση μεταξύ των δύο κινημάτων, με τον Λιμπερταριανισμό να αποτελεί μία πτέρυγα μέσα στο alt-right  κίνημα, και για κάποιους έναν ιδεολογικό μοχλό πίεσης μέσα σε αυτό.

Εναλλακτικοί Λιμπερταριανιστές (Alt-Libertarians)

Το Alternative Right και οι λιμπερταριανιστές συμβαδίζουν εδώ και καιρό μαζί. Τον Αύγουστο του 2017, ο Matt Lewis του Daily Beast προσδιόρισε ένα φαινόμενο που το ονομάστηκε "The Insidious Libertarian-to-Alt-Right Pipeline" (η ύπουλη διασύνδεση λιμπερτάριαν και εναλλακτικών δεξιών), αφού διαπίστωσε ότι πολλοί γνωστοί alt-right  ακτιβιστές συνήθιζαν κατά το παρελθόν να αυτοαποκαλούνται Λιμπερταριανιστές, και πολλοί εξακολουθούν να το κάνουν.

Ενώ πολλοί στο Alternative Right έχουν αποποιηθεί δημοσίως τον Λιμπερταριανισμό με τη δικαιολογία ότι είναι υπερβολικά χαλαρός όσον αφορά την μετανάστευση, κάποιοι άλλοι έχουν ανοιχτά ταυτιστεί με τον Λιμπερταριανισμό και το δηλώνουν ευθέως. Στο alt-light (όπως ονομάζεται) κίνημα περιλαμβάνονται μεγάλα ονόματα ακτιβιστών που έχουν αυτοπροσδιοριστεί ως Λιμπερταριανιστές όπως ο Stefan Molyneux, ο Gavin McInnes και ο Milo Yiannopoulos. Στο alt-righ συναντάμε επίσης τον Tim Gionet (γνωστό ως «Baked Alaska»), τον Christopher Cantwell και τον φιλόδοξο Richard Spencer, πολλάκις προσκεκλημένο σε Λιμπερταριανικά συνέδρια.

Όσο και αν πολλοί βρίσκουν παράδοξο το γεγονός να υπάρχουν άτομα που ακροβατούν ανάμεσα σε φαινομενικά δύο αντικρουόμενα στρατόπεδα, υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα επωνύμων που εκφράζουν θέσεις που συμβαδίζουν με τον Λιμπερταριανισμό και συγχρόνως με το Alternative Right κίνημα. Τυπικό παράδειγμα ο Austin Mitchell Gillespie (γνωστός με το ψευδώνυμο «Augustus Invictus») ο οποίος ήταν ένας εκ των κεντρικών ομιλητών στο Unite the Right Rally στο Charlottesville της Βιρτζίνια και συχνός ομιλητής σε alt-right εκδηλώσεις στις ΗΠΑ, ενώ ήταν επίσης και υποψήφιος στην Φλόριντα με το Libertarian Party στις εκλογές του 2016.

Πολλοί στο alt-right επιθυμούν μια ενσωμάτωση των Λιμπερταριανιστών, κάτι που φαίνεται στη δημοφιλία σελίδων στο Facebook και το Reddit που αποκαλούνται "alt-libertarians". Το λογότυπο των alt-libertarians αναπαριστά το φίδι της σημαίας Gadsden να περιστρέφεται γύρω από το Το ρωμαϊκό fascio littorio (σύμβολο του φασισμού), και με την επιγραφή “DON’T TREAD ON US”. Η ανικατάσταση του ενικού αριθμού με τον πληθυντικό στο motto των Gadsden δείχνει τον πυρήνα της διαφοράς ανάμεσα σε alt-right και Libertarians όσον αφορά την ατομική ή την σοσιαλιστική προσέγγιση της Ελευθερίας, η οποία Ελευθερία κατέχει δεσπόζουσα θέση και στις δύο ιδολογίες.

Επίσης συναντάμε Libertarians που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως alt-right (με την έννοια του υπέρμαχου ενός εθνικού κράτους), αλλά που επίσης πιστεύουν στην φυλετική ομοιογένεια ως θεμέλιο λίθο για την επίτευξη μιας πραγμτικά Λιμπερταριανικής κοινωνίας. Στο ιστολόγιο affirmativeright.blogspot.com αναρτήθηκε ένα άρθρο του λιμπερταριανιστή Rik Storey που υποστηρίζει:

«Σε μια κοινωνία με έλλειψη εμπιστοσύνης δεν μπορεί να αναπτυχθεί η καπιταλιστική τάξη, και χωρίς αυτήν θα πρέπει να πούμε αντίο στα Λιμπερταριανικά Think Tank που προάγουν τις ιδέες μας. Εν ολίγοις, αν αγαπάτε την ελευθερία, πρέπει να αγαπάτε την ομοιογένεια».

Κοινές ιδεολογικές ρίζες

Αλλά ακόμη και αν αφήσουμε στην άκρη αυτούς που απέρριψαν τον κλασσικό Λιμπερταριανισμό και το γύρισαν σε alt-right, υπάρχουν πολλὰ ζητήματα στα οποία οι alt-right και οι λιμπερταριανιστές συμφωνούν.

Ένας κύριος λόγος που συμβαδίζουν οι δύο αυτές ιδεολογίες είναι η αντίθεσή τους σε πολιτικές που καθορίζουν τα όρια και τις κατευθυντήριες γραμές όσον αφορά τις διακρίσεις συγκεκριμένων «ευπαθών όμδων». Οι λιμπερταριανιστές θεωρούν ότι αυτοί οι «αντιρατσιστικοί» νόμοι διαταράσουν τον ελεύθερο ανταγωνισμό και την ελευθερία των ιδιωτών στο επιχειρείν, αφού οι κοινωνικές πολιτικές καθορίζουν τις προτερεότητες βάσει κοινωνικών αναγκών και όχι αποδοτικότητας. Οι alt-right επίσης αντιτίθενται σε τέτοιου είδους πολιτικές, όχι λόγω της παραβίασης των ατομικών δικαιωμάτων και του επιχειρηματικού ανταγωνισμού, αλλά διότι αυτές οι πολιτικές αποτελούν άδικη και επιβλαβή διάκριση κατά των λευκών.

Επίσης, ο Λιμπερταρισμός υποστηρίζει το κατά δυνατόν μικρότερο κράτος, το οποίο ναι μεν φαινομενικά είναι αντίθετο του εθνικιστικού απολυταρχισμού, αλλά ο αντικρατισμός συμβαδίζει με τον πόλεμο των alt-right εναντίον της ZOG (Zionist Occupied Government) και της ακροαριστερής ατζέντας των αξιωματούχων του βαθέως κράτους. Με λίγα λόγια, η alt-right βρίσκει στους λιμπερταριανιστές τον μοναδικό σύμμαχο εναντίον του διεφθαρμένου κρατισμού.

Ακόμα ένα σημείο στο οποίο υπάρχει πλήρης συμφωνία alt-right και Λιμπερταριανιστών είναι η άποψη περί οπλοκατοχής και ελευθερίας του λόγου. Ειδικά όταν σε ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο υπάρχουν πολιτικές που περιορίζουν την ελευθερία στην έκφραση συγκεκριμένα των εθνικιστικών απόψεων, οι εθνικιστές βρίσκουν στο πρόσωπο των λιμπερταριανιστών κάποιους που υποστηρίζουν την ελευθερία του λόγου χωρίς λογοκρισία και μεροληψία ως προς την πηγή που εκφράζει τις απόψεις.

Οι αρχές του Λιμπερταριανισμού αφορούν ξεκάθαρες βασικές έννοιες σχετικά με τα δικαιώματα της ιδιοκτησίας και την ατομική ελευθερία, κάτι το οποίο όχι μόνο δεν έρχεται σε αντίθεση με τις εθνικιστικές ιδέες, αλλά οι ίδιοι οι εθνικιστές γνωρίζουν ότι μόνο σε ένα ελεύθερο Λιμπερταριανικό καθεστώς θα έχουν την ελευθερία έκφρασης που τους έχει στερηθεί εδώ και δεκαετίες (και με το πέρασμα του χρόνου γίνεται όλο και πιο αυστηρή). Αυτό εξηγεί και τον λόγο για τον οποίο πολλοί πρώην εθνικιστές στρέφονται προς τον Λιμπερταριανισμό. Τo Λιμπερταριανικό κίνημα, αν και είναι κάπως περιθωριοποιημένο, είναι λιγότερο στιγματισμένο από το alt-right και δίνει την ελυθερία στην έκφραση διαφορετικών ιδεών, αρκεί βεβαίως να μην παραβιάζουν την βάση του ιδεολογικού πυρήνα του.

Ο Λιμπερταριανισμός δεν υποκλίνεται στην πολιτική ορθότητα που επιβάλλει την αυτολογοκρισία και τον αυτοκτονικό περιορισμό σε κάθε μορφή εκφράσεως: Κατά το παρελθόν o Ludwig von Mises έχει εκφράσει διθυραμβικά σχόλια για την οικονομική πολιτική του Μουσολίνι, ο Milton Friedman εξήρε το οικονομικό θαύμα της Χιλής του Πινοσέτ, ο Murray Rothbard πίστευε στον «εθελονικό διαχωρισμό» των φυλών και αναγνώριζε την αναγκαιότητα του Απαρτχάιντ, όπως επίσης το 1992 είχε μιλήσει και θετικά για τον ηγέτη της ΚΚΚ, David Duke. Επίσης, μέλη των διάφορων Libertarian Think Tank είναι επιφανείς εθνικιστές και φυλετιστές όπως ο Paul Gottfried, ο άνθρωπος που κατονομάστηκε ως ο «μέντορας» του Richard Spencer και καθιέρωσε τον όρο alt-right.

Το σύστημα έχει φιμώσει πολλά στόματα αξιόλογων εθνικιστών απλώς και μόνο επειδή είχαν το θράσος να ανήκουν στην λάθος πλευρά. Ο Λιμπερταριανισμός, απαλλαγμένος από κάθε μορφής παρωπίδες, δεν κολλάει ταμπέλες και δίνει το βήμα στον καθένα που έχει να εκφράσει κάτι αξιόλογο. Από αυτήν την ζύμωση προέκυψε η ιδεολογία του Εθνικοκαπιταλισμού (ή Εθνικολιμπερταριανισμoύ) στην οποία η συντακτική ομάδα αυτής της ιστοσελίδας πιστεύει και προσπαθεί να διαδώσει τις Ιδέες του.