Όχι άλλα εθνικιστικά κομματίδια!

Τις τελευταίες εβδομάδες γίνονται ζυμώσεις στον ευρύτερο εθνικιστικό/πατριωτικό χώρο προκειμένου να κατέβουν στις επόμενες εκλογές ως ενιαίος σχηματισμός, μετά το στραπάτσο των τελευταίων εκλογών. Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, οι επίδοξοι αρχηγίσκοι ανακατεύουν την τράπουλα με την ελπίδα να ακουμπίσουν και πάλι τα οπίσθιά τους στα βουλευτικά έδρανα, ή έστω να βολευτούνε ως παρατρεχάμενοι κάποιου βουλετή.

Σε όλες αυτές τις συζητήσεις δεν έχει αναφερθεί ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ για την αποτυχία των προσώπων που εδώ και 30 χρόνια αποτυγχάνουν να δημιουργήσουν ένα εθνικιστικό κίνημα στην Ελλάδα, την ώρα που σε ολόκληρη την Ευρώπη τα αντίστοιχα κόμματα σημειώνουν πρωτοφανή άνοδο. Κανένας εκ των υπευθύνων αυτής της παταγώδους αποτυχίας δεν ανέλαβε την ευθύνη, και επιδιώκουν να επαναλάβουν την ίδια αποτυχημένη συνταγή αναμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα.

Αν υπάρχει κάποιος από τους αναγνώστες του ιστολογίου μας που να έχει την υπομονή να διαβάσει τις θέσεις όλων αυτών των εθνικιστικών μικροκομματιδίων, θα διαπιστώσει ότι δεν έχουν ΚΑΝΕΝΑ απολύτως πρόγραμμα! Μόνο γενικολογίες και ευχολόγια, εμφανώς γραμμένες από το ίδιο άτομο. Κανένας επαγγελματισμός, απουσία επιτελείων, έριδες, πισώπλατα μαχαιρώματα, πλήρης άγνοια της σύγχρονης πολιτικής... Αυτά συνθέτουν το θέατρο σκιών του εν Ελλάδι εθνικιστικού χώρου. Ακόμα και αν οι εξελίξεις ευνοήσουν την άνοδο του λαϊκισμού όπως συνέβη κατά την περίοδο των αγανακτισμένων του Συντάγματος, η επιτυχία θα είναι βραχυπρόθεσμη και η κατάληξη θα είναι παρόμοια με αυτήν της Χρυσής Αυγής.

Εμείς ως Εθνικοκαπιταλιστές έχουμε προτείνει πολλάκις την μοναδική διέξοδο από αυτήν την εσωστρέφεια:

1.       Κατ’ αρχήν θα πρέπει να αποσυρθούν ΟΛΟΙ οι αποτυχημένοι πολιτικάντηδες που είναι συνυπεύθυνοι γι αυτήν την κατάντια. Με τα ίδια σάπια υλικά δεν μπορεί να γίνει πετυχημένο πιάτο.

2.       Θα πρέπει να κατανοήσουν κάποιοι ότι το παλαιοκομματικό σύστημα δεν ευνοεί την εκπροσώπηση των ιδεών μας. Ο μοναδικός τρόπος να αποκτήσουμε βήμα είναι το Αμερικάνικου τύπου πολιτικό σύστημα, δηλαδή η προώθηση των ιδεών μας μέσα από lobbying, Think Tanks, working groups κτλ. Λέξεις άγνωστες για τον μέσο νεοέλληνα εθνικιστή που ζει ακόμα στην δεκαετία του 1930. Τα νέα δεδομένα απαιτούν προσαρμοστικότητα, εξέλιξη, ευελιξία, επαφή με τις απαιτήσεις του σύγχρονου περιβάλλοντος.

3.       Τα νέα πρόσωπα θα πρέπει να διακατέχονται από σοβαρότητα, να είναι μορφωμένα, και να εισχωρήσουν σε ήδη υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς όπου θα μπορούν να επηρρεάσουν και να αναδειχθούν. Θα πρέπει να είναι αμόλυντα από την σαπίλα του εθνικιστικού χώρου, αλλά συγχρόνως να στηριχτούν ως μονάδες από τους γερόλυκους. Θα πρέπει να υπάρχει συσπείρωση σε πρόσωπα και όχι σε κόμματα. Αυτό βεβαίως απαιτεί κάποια μερική συμφωνία με τα κόμματα σε συγκεκριμένα υψίστης σημασίας ζητήματα όπως τα εθνικά θέματα, η οικονομία και το εισβολικό. Είναι αυτονόητο ότι με μορφώματα τύπου ΝΔ, Βελόπουλο και λοιπούς αστείους θιάσους, δεν μπορεί να βρεθεί κάποια κοινή γραμμή.

 

Όσοι συμφωνούν με τις παραπάνω θέσεις/προτάσεις, ας έρθουν σε επαφή μαζί μας ώστε να χαράξουμε μία κοινή γραμμή και θέσουμε τα θεμέλια ενός υγιούς και εφαρμόσιμου προγράμματος πολιτικής δράσης. 

ΕΘΝΙΚΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ - Ἡ πολιτικὴ θεωρία πίσω ἀπὸ τὴν Συνομoσπονδιακὴ Πολιτεία τῆς Ἑλλάδος

 

Για παραγγελίες ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο:

http://logxi.com

Η παρεκλίνουσα σεξουαλική συμπεριφορά των Πακιστανών

 

Η χθεσινή ανάρτηση του κυρίου Θάνου Τζήμερου ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, ακόμα και μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Εκτός των επικριτών πολιτικών του αντιπάλων, εμφανίστηκαν πάλι οι συνηθισμένοι ηθικολόγοι που παρεξηγήθηκαν εξ αιτίας της «ακατάλληλης» εικόνας.

Βεβαίως, όλοι καταλαβαίνουμε ότι αυτές οι αντιδράσεις είναι εκ του πονηρού και αποπροσανατολίζουν το κοινό από το κυρίως πρόβλημα, που δεν είναι άλλο από την διαστροφή μίας συγκεκριμένης μερίδας λαθρο-«επενδυτών». Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η εικόνα ενός ζώου δεν θα έπρεπε να είναι ακατάλληλη, αφού τα ζώα εκ φύσεως είναι γυμνά και έχουν ακάλυπτα τα γεννητικά τους όργανα. Επειδή όμως είναι κοινό μυστικό ότι οι συγκεκριμένοι απρόσκλητοι επενδυτές έχουν μία έμφυτη ερωτική έλξη προς τα κακόμοιρα τετράποδα, η εικόνα που αναρτήθηκε από τον κύριο Τζήμερο είναι όντως αντριχιαστική και σοκαριστική.

Πολλοί προτιμούν να αποκρύπτουν ή να ωραιοποιούν την πραγματικότητα, είτε γιατί δεν θέλουν να χαλάσουν την ζαχαρένια τους, είτε γιατί συμμετέχουν στην μάσα από την επιδοτούμενη φιλανθρωπία. Όπως και να έχει πάντως, ο κύριος Τζήμερος ορθώς επέλεξε να σοκάρει εσκεμένα το πόπολο, αντί να προτιμήσει την «πολιτικά ορθή» οδό του χαϊδέματος των εισβολέων. Εξάλλου αυτό είναι που ξεχωρίζει τον κύριο Τζήμερο από τους υπόλοιπους πολιτικούς, και κατ επέκτασιν από την μάζα.

Και επειδή γράφτηκαν πολλά παραπλανητικά σχόλια που επικεντρώνονται στον καθωσπρεπισμό και όχι στην ουσία του προβλήματος, θα σας πω κι εγώ μερικές αλήθειες που θα ενοχλήσουν τα ευαίσθητα αυτιά των επαγγελματιών αντιρατσιστών και «ανθρωπιστών»:

Δεν είναι λίγοι αυτοί που αναρωτιούνται γιατί η παιδοφιλία, η νεκροφιλία, η κτηνοβασία, ο βιασμός και γενικώς η όποια παρεκλίνουσα σεξουαλική συμπεριφορά εμφανίζονται σε τόσο μεγάλο βαθμό στους Πακιστανούς και στους υπόλοιπους λαούς της ανατολής πέριξ της Ινδίας.

Μπορεί για εμάς που ήρθαμε προσφάτως σε επαφή με αυτούς τους πολιτισμούς να είναι κάτι το καινούριο, αλλά όσοι προέρχονται από ναυτικές οικογένειες είχαν ακούσει παλιότερα για τις συνήθειές τους. Στο βαπόρι δεν υπάρχει ιδιωτική ζωή όπως στα διαμερίσματα όπου στοιβάζονται, οπότε οι παλαιοί ναυτικοί είχαν έρθει σε επαφή με αυτές τις εξωτικές συνήθειες και πήραν το πρώτο σοκ πριν από εμάς.

Είναι γνωστό ότι όταν βρίσκονται πολλοί πακιστανοί άντρες σε κοινόβιο (βαπόρι, διαμέρισμα κτλ), κάθε βδομάδα κάποιος υποδύεται τον ρόλο της γυναίκας. Και όταν λέμε τον ρολο της γυναίκας, εννοούμε σε όλους τους τομείς: Πλένει τα πιάτα, συμμαζεύει το σπίτι, καθαρίζει και ικανοποιεί σεξουαλικώς τους υπόλοιπους. Την επόμενη βδομάδα φοράει κάποιος άλλος την κελεμπία και αναλαμβάνει εκείνος τα συζυγικά καθήκοντα.

Όσοι μένουμε σε γειτονιές με πακιστανούς, τους έχουμε δεί κάθε βδομάδα να κυκλοφορεί κάποιος άλλος ντυμένος με κελεμπία. Στην αρχή δεν γνώριζα τον λόγο, αλλά ένας φίλος ναυτικός μου εξήγησε το γιατί, κάτι το οποίο επιβεβαίωσα και από άλλους συναδέρφους του.

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι κάτι που εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια. Αν ανατρέξει κανείς στην καταγωγή των πακιστανών και σε πηγές που χρονολογούνται χιλιάδες χρόνια πίσω, θα διαπιστώσει πως ανέκαθεν είχαν την φήμη του διεστραμένου.

Το Πακιστάν ουσιαστικά ανήκε στην Ινδία, και με την αποχώρηση των Άγγλων το 1947 αναδύθηκε το πρόβλημα των θρησκευτικών διαφορών. Στην δυτική Ινδία όπου ο μουσουλμανικός πληθυσμός ήταν μεγαλύτερος, μετακινήθηκαν σχεδόν όλοι οι ισλαμιστές της Ινδικής χερσονήσου και δημιούργησαν ένα σχεδόν αμιγώς Ισλαμικό κράτος.

 

Αναφορές περί σεξουαλικής ανωμαλίας στα Ινδουιστικά κείμενα.

 

Στην Ινδία επικρατεί μέχρι σήμερα ο κοινωνικός διαχωρισμός μέσω των καστών. Οι κάστες δημιουργήθηκαν κατά τον εποικισμό των Ινδιών από τους Ινδοευρωπαίους και καθιερώθηκε ως ένα σύστημα προκειμένου να προφυλάξει τις φυλετικές διαφορές. Στους νοµους του Μανού αλλά και στο Ριγκ Βέδα (ένα από τα αρχαιότερα ιερά κείµενα του ινδουισµού) αναγράφεται:

«Ο Θεός γέννησε πρώτα τους Βραχµάνους από το στοµα του. Μετά, ο Θεός γέννησε απ’ τα µπράτσα του τους Ξατρίγια (τους πολεµιστές) για να προστατεύουν τους Βραχµάνους. Μετέ έβγαλε από την κοιλιά του τους Βέσναβ (Βαίσγια) για να κάνουν εµπόριο. Και τέλος, έβγαλε τους Σούντρ από τα πόδια του, για να υπηρετούν όλους τους από πάνω.»

Εκτός από τις παραπάνω κάστες, υπήρχαν και οι Ντάλιτ, οι άνθρωποι που δεν ανήκαν σε κάποια κάστα. Αυτοί ήταν οι πιο μιαροί, που οι ανήκοντες στις υπόλοιπες κάστες σιχαίνονταν ακόμα και να τους αγγίξουν (σε μετάφραση στα ελληνικά θα μπορούσαν να ονομαστούν «ανέγγιχτοι» ή «αθίγγανοι»). Όσοι τούς είχαν για εργάτες, τούς έβαζαν να κοιμούνται με τα ζώα στους στάβλους, και πιθανόν από εκεί να προέρχεται η αρρωστημένη συνήθεια της σεξουαλικής συνεβρέσεως με τετράποδα.

Στις Βέδες, στις Πουράνα και σε άλλα Ινδουιστικά κείμενα συναντάμε πολλές αναφορές σχετικά με την διαστροφή των κατώτερων καστών. Συγκεκριμένα στην Vamśānucaritam γίνονται αναφορές στην νεκροφιλία και νεκρολαγνία, όπου μέλη των κατώτερων καστών ζούνε με νεκρούς διότι μόνο αυτοί μπορούν να τους ανεχτούν. Έτσι, παντρεύονται και έχουν ερωτικές επαφές με νεκρούς, κάτι που προκαλεί την οργή των Θεών.

Στην Μαχαμπαράτα εντοπίζουμε παριπτώσεις παιδεραστίας. Στο 12ο βιβλίο της Μαχαμπαράτα, την Σάντι Πάρβα, αναφέρεται η συνήθεια των κατώτερων καστών να παντρεύονται όσο το δυνατόν μικρότερα κορίτσια ώστε να έχουν τον χρόνο να κάνουν πολλά παιδιά. Σε αυτήν τους την συνήθεια αποδίδονται οι πολυμελείς οικογένειες των αθιγγάνων (Ντάλιτ), κάτι το οποίο συναντάται και στους αθίγγανους που εμφανίστηκαν αιώνες αργότερα στον Βαλκανικό χώρο.

Επίσης, στην Vamana Purana όπου διαδραματίζεται στην Μουσουλμανική βόρεια Ινδία (την περιοχή όπου μέχρι σήμερα έχει τα περισσότερα περιστατικά βιασμών) αναφέρεται πως οι κατώτερες κάστες συνήθιζαν να χρησιμοποιούν τις γυναίκες τους ως ανταλλάξιμο είδος. Στην Mahatmya (κάτι σαν ταξιδιωτικός οδηγός των Ινδουιστικών Purana) της Βεγγάλης γίνονται ξεκάθαρες αναφορές περί έγγαμων γυναικών που εκπορνεύονται με τη βία από τους ίδιους τους συζύγους τους.

 

Πως και γιατί ασπάστηκαν οι Ντάλιτ το Ισλάμ;

 

Το σύστημα των καστών βοήθησε ώστε να κρατούνται αποστάσεις ανάμεσα στους εποίκους Ινδοευρωπαίους και στους γηγενείς των κατώτερων καστών (αφρικανικής καταγωγής) που προέβαιναν στις προαναφερθείσες αποτρόπαιες πράξεις. Με την διάδοση του Ισλάμ στην περιοχή περίπου κατά τον 9ο αιώνα, οι κατώτερες κάστες ασπάστηκαν τη νέα αυτή θρησκεία διότι τους υποσχόταν μια αταξική κοινωνία στην οποία δεν παίζει κανέναν ρόλο η καταγωγή. Έτσι, στην βορειοδυτική Ινδία και στις περιοχές όπου σήμερα εκτείνονται το Πακιστάν και ανατολικά προς το Μπαγκλαντές, οι κατώτερες κάστες των νεκρόφιλων, των βιαστών, των κτηνοβατών και των παιδεραστών αλλαξοπίστησαν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Το Ισλάμ από την φύση του έδειχνε ανοχή σε θέματα σεξουαλικής διαστροφής, οπότε οι ανώμαλοι των κατώτερων καστών της Ινδίας προσαρμόστηκαν γρήγορα στα νέα δεδομένα, και με το πέρασμα των αιώνων το Πακιστάν έγινε μία από τις πιστές Ισλαμικές χώρες, κρατώντας τις βρωμερές ανώμαλες συνήθειες των προγόνων τους.

Τσίκας Δημήτριος

Ο καπιταλισμός σκοτώνει την φτώχεια

 του  Rainer Zitelmann

Κάθε φορά που με ρωτούν τι είναι αυτό που προκάλεσε την ραγδαία μείωση της παγκόσμιας φτώχειας έχω μια απλή απάντηση : ο θάνατος του Mao Zedong στις 9 Σεπτεμβρίου 1976.

Το καλύτερο επιχείρημα υπέρ του καπιταλισμού και αυτό που πρέπει να μεταφέρουμε στους νέους ειδικότερα είναι ότι ο καπιταλισμός είναι το καλύτερο οικονομικό σύστημα για την ανακούφιση της φτώχειας. Πριν την εμφάνιση του καπιταλισμού, πριν από περίπου 200 χρόνια, το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσε σε ακραία φτώχεια. Σήμερα ο αριθμός αυτός έχει μειωθεί σε μόλις 10%. Και είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι το ήμισυ αυτής της μείωσης έχει συμβεί τα τελευταία 35 χρόνια, όπως δείχνει ο Steven Pinker στο εντυπωσιακό βιβλίο του The Triumph of Lights.

Και είναι ακριβώς αυτά τα 35 χρόνια κατά τα οποία, σύμφωνα με τον οικονομολόγο Thomas Piketty, οι παγκόσμιες ανισότητες έχουν μεγαλώσει.Οι αντικαπιταλιστές παραπονιούνται πάντα ότι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και ότι υπάρχουν όλο και περισσότεροι δισεκατομμυριούχοι. Πράγματι, ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων έχει εκτοξευθεί στα ύψη τα τελευταία 30 χρόνια. Το 2000, ο κόσμος είχε μόνο 470 δισεκατομμυριούχους. Σήμερα είναι 2.153, σύμφωνα με το Forbes. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι επικριτές του καπιταλισμού είναι ότι η αύξηση του αριθμού των δισεκατομμυριούχων στον κόσμο και η μείωση του αριθμού των ανθρώπων που ζουν στη φτώχεια είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, που είναι η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση.

Κάθε φορά που με ρωτούν τι είναι αυτό που προκάλεσε την ραγδαία μείωση της παγκόσμιας φτώχειας έχω μια απλή απάντηση: ο θάνατος του Mao Zedong στις 9 Σεπτεμβρίου 1976. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950, 45 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν πεθάνει ως αποτέλεσμα του κινεζικού “Μεγάλου Αλματος προς τα Εμπρός”. Μιλάω για αυτό στις διαλέξεις μου σε όλο τον κόσμο και κάθε φορά που ρωτάω τους ακροατές μου για το ανθρώπινο κόστος της σοσιαλιστικής επανάστασης του Μάο διαπιστώνω ότι σχεδόν κανείς δεν το έχει ακούσει στο σχολείο. Οι νέοι ακούν συχνά για “τα δεινά του καπιταλισμού” αλλά ποτέ δεν τους μιλούν για τα “δεινά του σοσιαλισμού”.

Σε καμία άλλη περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας, τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν ξέφυγαν από την ακραία φτώχεια σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα όπως στην Κίνα. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, τα ποσοστά της ακραίας φτώχειας στην Κίνα το 1981 ήταν 88,3%. Μέχρι το 1990, το ποσοστό αυτό είχε μειωθεί στο 66,2%. Και το 2015, μόνο το 0,7% του κινεζικού πληθυσμού ζούσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο αριθμός των φτωχών στην Κίνα μειώθηκε από 878 εκατομμύρια σε λιγότερο από 10 εκατομμύρια.

Το κινεζικό οικονομικό θαύμα ξεκίνησε με τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις του Deng Xiaoping. Ήταν ο Deng που είπε, "Κάποιοι πρέπει να γίνουν πλούσιοι πρώτα!”. Tις επόμενες δεκαετίες, το κινεζικό κράτος επέτρεψε την ατομική ιδιοκτησία και απελευθέρωσε την αγορά. Παρόλο που το κράτος εξακολουθεί να έχει δεσπόζον ρόλο στην κινεζική οικονομία, έχει μειωθεί σημαντικά σε σχέση ειδικά με την εποχή του Mao Zedong. Και επί των ημερών του Deng Xiaping, δημιουργήθηκαν “ειδικές οικονομικές ζώνες”, καπιταλιστικές εννοείται, σε όλη την Κίνα.

Επί των ημερών του Mao, η Κίνα δεν είχε ούτε έναν δισεκατομμυριούχο. Το 2010 είχε ήδη 64 χάρη στις καπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις του Deng. Σήμερα, υπάρχουν 324 δισεκατομμυριούχοι στην Κίνα, χωρίς να υπολογίζονται οι 71 δισεκατομμυριούχοι του Χονγκ Κονγκ. Καμία χώρα στον κόσμο - εκτός από τις ΗΠΑ - δεν έχει τόσους δισεκατομμυριούχους όσο η Κίνα.

Όλοι οι αντι-καπιταλιστές ακολουθούν το ίδιο δόγμα. Πιστεύουν στην λογική του “μηδενικού αθροίσματος” και είναι πεπεισμένοι ότι οι φτωχοί είναι φτωχοί μόνο επειδή οι πλούσιοι τους έχουν πάρει κάτι. Εάν αυτή η αντίληψη ήταν σωστή, οι πρόσφατες εξελίξεις θα ήταν αδύνατες. Δεν θέλουν να κατανοήσουν γιατί η αύξηση του αριθμού των δισεκατομμυριούχων συμβαδίζει με την ραγδαία μείωση της φτώχειας.

Φαίνεται ίσως παράξενο να παίρνουμε το παράδειγμα της Κίνας για να αποδείξουμε την ανωτερότητα του καπιταλισμού. Είναι η Κίνα καπιταλιστική χώρα ; Το κράτος δεν παίζει ακόμη τεράστιο ρόλο σε όλους τους τομείς της ζωής στην Κίνα ; Φυσικά, η Κίνα απέχει πολύ από το να είναι μια καθαρά καπιταλιστική χώρα. Το κράτος εξακολουθεί να ασκεί υπερβολικό έλεγχο. Όμως, όλη η πρόοδος που σημειώθηκε στην Κίνα τα τελευταία 40 χρόνια οφείλεται εξ ολοκλήρου στο γεγονός ότι οι Κινέζοι εισήγαγαν σταδιακά τις αρχές των ελεύθερης αγοράς και της ατομικής ιδιοκτησίας. Οταν είχα επισκεφτεί την Κίνα, ο οικονομολόγος Zhang Weiying μου είχε πει ξεκάθαρα : το κινεζικό οικονομικό θαύμα δεν συνέβη “λόγω του κράτους, αλλά παρά το κράτος”.

Ο καπιταλισμός δεν είναι το πρόβλημα. Είναι η λύση, ειδικά όταν πρόκειται για την καταπολέμηση της πείνας και της φτώχειας στον κόσμο. Κάθε χρόνο, ο  “Δείκτης Οικονομικής Ελευθερίας», που  κατατάσσει κάθε χώρα στον κόσμο σε σχέση με τις πρόοδους της οικονομικής ελευθερίας αποδεικνύει ότι κανείς δεν πεινάει σε χώρες με μεγάλη οικονομική ελευθερία. Από την άλλη πλευρά, και η αντίθεση είναι εντυπωσιακή, η οικονομική καταστολή φέρνει μόνο πείνα και φτώχεια, όπως είδαμε στη Βενεζουέλα, όπου πάνω από το 10% του πληθυσμού μετανάστευσε για να ξεφύγει από τον λιμό.

Δημοσιεύτηκε στη «Le Point» στις 24/08/2020

*Ο Rainer Zitelmann είναι ιστορικός, κοινωνιολόγος και συγγραφέας των The Rich in Public Opinion (2020), The Power of Capitalism (2019) και The Wealth Elite (2018).

Η χρησικτησία στο Διεθνές Δίκαιο - Η σημασία της για την Ελληνική στρατηγική

Σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο η χρησικτησία είναι η δυνατότητα ενός ατόμου να αποκτήσει την κυριότητα κινητού ή ακίνητου αντικειμένου με την παρέλευση ενός χρονικού διαστήματος κατά το οποίο ο πραγματικός ιδιοκτήτης δεν το έχει διεκδικήσει. Αυτό είναι πολύ γνωστό στα χωριά γιατί έχει εφαρμοστεί συχνά για την αλλαγή κυριότητας σε αγροτεμάχια. Πολύ λιγότερο γνωστό είναι πως βασιζόμενη στη ρωμαϊκό δίκαιο η χρησικτησία εφαρμόζεται και στο διεθνές δίκαιο. 

Η χρησικτησία στα αγγλικά ονομάζεται prescription και για να αποφύγουμε κακοπροαίρετες διαφωνίες θα παραθέσω τον ορισμό στα αγγλικά από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

 Subject(s):

Sovereignty — Territory, acquisition and transfer — Territory, title

Published under the auspices of the Max Planck Foundation for International Peace and the Rule of Law under the direction of Rüdiger Wolfrum.

1 General international law recognizes two forms of prescription. The first deals with the acquiring of rights after a certain period of time and has been invoked in territorial disputes to transfer title to territory or sovereignty (Territory, Acquisition). Acquisitive prescription stems from the Roman law concept of usucapio. Usucapio required an object susceptible of ownership, a title even if defective, good faith (bona fide), possession which included physical control and the intent to possess as owner, and an uninterrupted possession during a certain period.

2 "Εxtinctive prescription" means the extinction of stale claims and obsolete

titles. This kind of prescription does not establish in favour of the possessor a new title of ownership which had not been existing before; "it simply extinguishes a former owner's rights to recover possession of the land"3 and therefore "operates negatively by eliminating the claim

of a person having a superior title."4 On the other hand, that kind of prescription which "is an instrument for the acquisition of property" has a different meaning: "it operates

positively, like a conveyance,"5 and is one of the modes of acquiring a

new title to property. It is accordingly called "acquisitive prescription."

This distinction between the two forms of prescription has also been

recognized in international law. But, since it is the purpose of this

study only to examine the process by which historic titles are being

established in accordance with international law, extinctive prescription will not be dealt with any further, and any subsequent reference to prescription should be understood in the sense of meaning

solely acquisitive prescription.

6. Prescription as a private law concept

As will be shown later, international lawyers originating in English speaking countries have, on the whole, endorsed the doctrine of international prescription, while continental European lawyers have been, as a rule, rather sceptical as to the admissibility of this doctrine in the

sphere of international law. 

Συνεπώς με βάση τον παραπάνω ορισμό, τις διενθολογικές μελέτες για την ισχύ του επιχειρήματος της χρησικτησίας με βάση το ρωμαϊκό δίκαιο και την ιστορική εφαρμογή της παραπάνω διαδικασίας σε κάμποσες περιοχές του κόσμου (η περιοχή της δυτικής Σαχάρας την οποία παράνομα κατέχει το Μαρόκο τα τελευταία 50 χρόνια είναι από τις πιο διάσημες, μαζί με την παράνομη κατοχή της βόρειας Κύπρου) παρατηρούμε ότι η αρχή της χρησικτησίας έχει κάποια διεθνή νομιμοποίηση η οποία την καθιστά επικίνδυνη για κράτη που έχουν ως μόνο όπλο τους το διεθνές δίκαιο. Το διεθνές δίκαιο πρέπει να το συνοδεύει κανείς με συμμαχίες που να παρέχουν μαλακή ισχύ και ικανές ένοπλες δυνάμεις να υπερασπιστούν το εθνικό έδαφος έναντι της όποιας απειλής. 

Εν προκειμένω στην περίπτωση της ανατολικής Μεσογείου τα όρια της μιας ή της άλλης υφαλοκρηπίδας μπορεί να παραβιαστούν και με το επιχείρημα της χρησικτησίας να χαραχτούν στο μέλλον εις βάρος μας εαν αφήσουμε την Τουρκία να στήσει πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου στην περιοχή που σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο μας ανήκει. Η αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών μιας θαλάσσιας περιοχής από ένα κράτος είναι αδιαμφισβήτητα ένδειξη άσκησης πρωτογενούς κρατικής κυριαρχίας. 

Κλείνοντας θα πρέπει να θυμόμαστε πως η Ισλανδία διακινδύνευσε πόλεμο με την Αγγλία για τα δικαιώματα αλιείας της στους λεγόμενους “πολέμους του μπακαλιάρου” όταν τα αλιευτικά και η ακτοφυλακή της βρέθηκαν αντιμέτωπα με τον βρετανικό στόλο. Η θέση της Ελλάδας είναι απείρως καλύτερη από την αντίστοιχη της Ισλανδίας και της Τουρκίας πολύ χειρότερη από αυτή της Αγγλίας.

Οπαδοί εναντίον πολιτών

Τα τελευταία χρόνια, και με όλα όσα έχουμε διαχειριστεί σαν κράτος ένα πράγμα αποδεικνύεται περίτρανα και προκαλεί θλίψη, ο «Οπαδισμός». Οι Έλληνες πολίτες δυστυχώς δείχνουν να μην επιθυμούν να αναλάβουν το βάρος της ατομικής σκέψης τους και να καταφεύγουν σε λογικές αγέλης και αγελαίου αισθήματος. Με αρχή την εποχή των μνημονίων, οι Έλληνες χωρίστηκαν σε στρατόπεδα «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών» χάνοντας έτσι την ευκαιρία να σκεφτούν τι πιθανόν πάει λάθος στη χώρα μας και φτάσαμε στο σημείο αυτό.

Στις μέρες μας το ίδιο συμβαίνει με δύο νέα προβλήματα, ένα αυτό με τον κορωνοϊό κι ένα ακόμα με τα ελληνοτουρκικά. Στο ζήτημα του κορωνοϊού η πολιτική ελίτ επικουρούμενη από τους γνωστούς αυλικούς τους των ΜMΕ, εκφοβίζει τον απλό πολίτη πίσω από την ασφαλή ομπρέλα προστασίας του κράτους, τον αναγκάζει ουσιαστικά να μην σκεφτεί καν άλλον τρόπο να προστατεύσει την υγεία και την ατομική του περιουσία παρά να υπακούσει στις οδηγίες, ακόμα κι αν αυτές είναι λανθασμένες, παράλογες, ατεκμηρίωτες επιστημονικά, ακόμα κι αν οδηγήσουν τον πολίτη αυτό σε οικονομικά αδιέξοδα και καταστροφή. Φυσικά και οι ατομικές ελευθερίες όταν δεν εξυπηρετούν το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου, αποκτούν χαρακτήρα ασυδοσίας, όταν όμως αντιστρόφως η επιβολή παράλογων και μη επιστημονικά τεκμηριωμένων μέτρων επιβάλλονται, τότε το κράτος γίνεται τυραννικό και επιβλαβές, όχι απλώς για τις ατομικές ελευθερίες, αλλά και για το ίδιο το κοινωνικό σύνολο. Οι πολιτικοί αποδεικνύουν ότι πάσχουν από ένα πνευματικό σύνδρομο, το σύνδρομο της πολιτικής αυτοσυντήρησης, το οποίο τους αναγκάζει να προσπαθούν να βρίσκουν βραχυπρόθεσμες λύσεις, οι οποίες ακόμα κι αν δεν είναι καν λύσεις, να μπορούν να παρουσιαστούν ως τέτοιες για να φωτίσουν το πολιτικό μέλλον τους ακόμα περισσότερο.  Η πολιτική λύση λοιπόν που εφήυραν είναι ο αδυσώπητος πόλεμος ακόμα και προς υγιείς πολίτες. Η ανθρωπότητα για πρώτη φορά στην ιστορία της, βάζει σε περιορισμό υγιείς ανθρώπους, στερώντας τους το δικαίωμα στην εργασία, στην αυτοσυντήρηση, στην πραγματική ζωή, αγνοώντας εντελώς  τις συνέπειες στην ζωή αυτών των πολιτών, των οποίων η καθημερινότητα θα χειροτερεύσει τρομακτικά από οικονομικής άποψης μετά το τέλος της «πανδημίας».

Το παγκόσμιο πολιτικό προσωπικό αγνοεί προκλητικά την επιστημονική κοινότητα, πλέον έχουμε στοιχεία από μελέτες με ικανοποιητικό μέγεθος δείγματος, που δείχνουν ότι η θνητότητα του ιού είναι κατά πολύ μικρότερη από την αρχική εκτίμηση, πχ John P. A. Ioannidis από το Stanford University, που ανάγουν το ποσοστό των ασυμπτωματικών «ασθενών» σε 30 έως 80 ανά νοσούντα. Εϊναι αδιανόητο γνωρίζοντας αυτή την αναλογία να τυραννούμε το σύνολο του πλανήτη βραχυπρόθεσμα και να το καταδικάζουμε σε φτωχοποίηση μακροπρόθεσμα. Το νόημα έχει να σωθούν μερικές δεκάδες χιλιάδες ήδη ασθενείς, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς αργά ή γρήγορα θα νοσούσαν και θα είχαν την ίδια κατάληξη, αν τελικά το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία κοινωνίας ζούγκλας λόγω των οικονομικών επιπτώσεων της διαχείρισης της κρίσης;

Η στρατηγική μας είναι λάθος. Τελικά τα μέτρα που λαμβάνονται δεν έχουν καμία επίπτωση στην θνητότητα του ιού, οποίος τελικά θα κάνει τον κύκλο του. Στον αντίποδα, καμία μέριμνα από το οργανωμένο κράτος για ουσιαστική προστασία του πολίτη τόσο ως προς την υγεία του, όσο και ως προς την περιουσία του. Ουδεμία προσπάθεια χρήσης της τεχνολογίας, πχ τεχνητή νοημοσύνη, για έρευνα. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να έχουμε συσχετίσει παραμέτρους που ενισχύουν τον οργανισμό μας ώστε να μην νοσήσει, πχ φαίνεται ότι σε χώρες με επάρκεια βιταμίνης d3 [1] [2] [3] ο ιός να έχει το μέγιστο αριθμό ασυμπτωματικών «ασθενών», τελικά πολεμάμε τον ίδιο μας τον εαυτό ακολουθώντας μεσαιωνικές συνταγές, αποτέλεσμα των επιλογών μας θα συναντήσουμε στο εγγύς μέλλον, μάλλον με κάπως βίαιο τρόπο. Αντίστοιχα και στο οικονομικό πεδίο, ουδεμία προσπάθεια ορθής κατεύθυνσης των πολιτών στην λογική του περιορισμού της «χασούρας» που έχουν από τα αναγκαστικού χαρακτήρα μέτρα που λαμβάνονται.

Τελικά η αγέλη με τη λογική του οπαδού, δεν απαιτεί τέτοιες λύσεις από την όποια κυβέρνηση, αλλά χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα, ένα αυτό των πολιτικά ορθολογούντων που είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν όποιον τολμήσει να έχει διαφορετική άποψη από την επίσημη πολιτική της κυβέρνησης, χωρίς καμία απολύτως κριτική σκέψη, χωρίς καμία διάθεση να ερευνήσει έστω λίγο ιδιωτικά το ζήτημα, και μια δεύτερη ομάδα οπαδών, γραφικών συνήθως, οι οποίοι αρνούνται εντελώς την ύπαρξη ιού, και είναι επίσης έτοιμοι να κατασπαράξουν όποιον έχει διαφορετική άποψη από αυτούς. Στο δια ταύτα και οι δύο ομάδες οπαδών μαζί είναι έτοιμες από κοινού να κατασπαράξουν οποιονδήποτε θέλει να σκεφτεί με τρόπο ορθολογικό, ψάχνοντας μια λύση η οποία θα ελάττωνε τις οικονομικές επιπτώσεις των ατελέσφορων μέτρων, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την δημόσια υγεία, οι μεν διότι «η μάσκα σώζει ζωές» άσχετα αν ο κατασκευαστής της από μόνος αναφέρει ότι η μάσκα δεν προστατεύει από τον κορωνοϊό, οι οποίοι είναι πανέτοιμοι να υποδεχτούν με θέρμη ακόμα ένα lockdown χωρίς να τους ενδιαφέρει πόσοι αύριο θα πεθαίνουν από πείνα εξαιτίας του, οι δε, διότι «είναι όλα συνωμοσίες για να μας βάλουν το τσιπάκι». Ούτε τα μέτρα αυτά θα μας σώσουν, αλλά το μόνο όπλο το ανθρώπου που είναι το μυαλό του, αρκεί να χρησιμοποιηθεί έναντι της εγωιστικής ματαιοδοξίας των πολιτικών αρχών να μην παραδέχονται το λάθος τους, ούτε και πρόκειται να προταθεί ως λύση για τον ιό κάποιο μαγικό τσιπάκι που θα μας σώζει. 

Τελικό συμπέρασμα: η αγωνιώδης ανάγκη για την μείωση του ποσοστού οπαδών, ανεξαρτήτως στρατοπέδου και η αύξηση του ποσοστού ελεύθερα σκεπτόμενων πολιτών.

 

[1] https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7231123/

[2] https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7216123/

[3] https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7285131/

Οι Τούρκοι της Θράκης

 

Η αντιμετώπιση των εθνικών θεμάτων από το Ελλαδίτικο ψευδοκράτος των Αθηνών χαρακτηρίζεται από στρουνθοκαμηλισμό. Για θέματα που εξελίσσονται και χειροτερεύουν, οι ανίκανες κρατικές αρχές απαντούν με επίκληση σε συνθήκες του παρελθόντος κι εκτός τόπου και χρόνου επιχειρήματα.

Χαρκτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατηγορίας είναι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης: Μία μερίδα ανθρώπων αυτοπροσδιορίζονται «Τούρκοι», έχουν τουρκική συνείδηση, ομιλούν την τουρκική γλώσσα, και είναι Ισλαμικού θρησκεύματος. Και η απάντηση του Ελληνικού κράτους είναι η εξής: «Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λοζάνης, δεν υπάρχει εθνική μειονότητα αλλά θρησκευτική. Είστε Έλληνες μουσουλμάνοι».

Η αντιμετώπιση δηλαδή αυτού του προβλήματος γίνεται με τον κλασικό δημιοϋπαλληλίστικο τρόπο που παραπέμπει τους πολίτες αλλού, αντί να κάτσει το κράτος να ασχοληθεί σοβαρά με το ζήτημα. Η επίκληση μίας συνθήκης που υπεγράφη έναν αιώνα πριν δεν μπορεί να αλλάξει τη συνείδηση και το φρόνημα των ανθρώπων. Είναι εντελώς άτοπη και δεν απαντάει σε προβλήματα που προκύπτουν σήμερα. Και αυτή η εθελοτυφλία οδήγησε σήμερα στον πλήρη εκτουρκισμό των Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης με ευθύνη του Ελλαδίτικου κράτους.

Το Ελλαδίτικο κράτος εξ αρχής αντιμετώπιζε την θρησκευτική μειονότητα της Θράκης ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας: Τα χωριά τους είχαν μπάρες που έπεφταν με τη δύση του ηλίου, απαγορευόταν η κυκλοφορία κατά τις βραδινές ώρες, ενώ οι κάτοικοι κυκλοφορούσαν με ειδικές άδειες και έφεραν ταυτότητες διαφορετικές από αυτές των υπολοίπων Ελλήνων πολιτών. Και δεν μιλάμε για το μακρινό παρελθόν, αλλά για τα μέσα της δεκαετίας του 1990!

Αυτοί οι πολίτες Β’ κατηγορίας μέχρι το 1991 δεν μπορούσαν να μεταβιβάσουν περιουσιακά στοιχεία, δεν μπορούσαν να εκδόσουν οικοδομικές άδειες, ενώ ακόμα και το άνοιγμα τραπεζικού λογαριασμού ήταν δύσκολη υπόθεση. Μιλάμε δηλαδή για πραγματικό απαρτχάιντ.

Υπό αυτές τις συνθήκες είναι λογικό να έχει δημιουργηθεί ένα τεράστιο χάσμα και μία έλλειψη εμπιστοσύνης των μουσουλμάνων της Θράκης απέναντι στο Ελλαδίτικο Αθηνοκεντρικό κράτος. Και αυτό το χάσμα έσπευσε να το «καλύψει» το Τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, το οποίο αντικατέστησε εν μέρει το Ελληνικό κράτος καλύπτοντας τις ανάγκες του μουσουλμανικού πληθυσμού. Ακόμη και σήμερα, όταν οι κρατικές αρχές αφήνουν χωριά χωρίς οδικό δίκτυο, έρχεται το Τουρκικό προξενείο και ασφαλτοστρώνει τον χωματόδρομο.

Όταν λοιπόν μετά από τόσα χρόνια εχθρικής αντιμετώπισης από το Ελληνικό κράτος, και τους Τούρκους πράκτορες να αλωνίζουν εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση, είναι λογικό ο μουσουλμανικός πληθυσμός να έχει εκτουρκιστεί. Το κράτος των Αθηνών εκτούρκισε τους Θρακιώτες μουσουλμάνους!

Και σαν να μην έφταναν όλοι αυτοί οι λάθος χειρισμοί, οι κυβερνήσεις μετά το 1995 (οπότε και ήρθησαν οι διακρίσεις εναντίον των Ελλήνων μουσουλμάνων) αποφάσισαν ότι στα μειονοτικά σχολεία θα πρέπει να διδάσκεται το Κοράνι στην ΤΟΥΡΚΙΚΗ γλώσσα και όχι στην Ελληνική.

Οπότε όταν κάποιος Θρακιώτης μουσουλμάνος δηλώνει «Τούρκος», μην βιαστείτε να τον παραπέμψετε σε κάποια συνθήκη του παρελθόντος που τον χαρακτηρίζει αλλιώς, αλλά ζητήστε του μια ειλικρινή συγγνώμη για αυτά που υπέστη. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν υποφέρει από το Ελλαδίτικο κράτος και είναι λογικό να ετεροκαθορίζονται. Θα χρειαστεί χρόνος για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη τους απέναντί μας. Θα πρέπει πρώτα εμείς να τους κάνουμε να νιώσουν Έλληνες.

Ως Εθνικοκαπιταλιστές, θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι καταδικάζουμε την αντιμετώπιση των αδερφών μας Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης από το κράτος. Για εμάς ο εχθρός είναι το καταπιεστικό κράτος και όχι οι συμπολίτες μας, ανεξαρτήτως θρησκεύματος.