Υποχρεωτική χρήση μάσκας: Το φίμωτρο που οδηγεί στην πλήρη αποκτήνωση

Το ανθρώπινο είδος ανήκει στα κοινωνικά όντα του ζωικού βασιλείου. Μάλιστα ξεχωρίζει από όλα τα υπόλοιπα πλάσματα λόγω της ικανότητάς του να επικοινωνεί με δεκάδες διαφορετικούς τρόπους: Προφορικός λόγος, γραπτός λόγος, γλώσσα του σώματος, σήματα μορς, σύστημα Braille, φωνητικό αλφάβητο, νοηματική, σήματα καπνού, μετάδοση σήματος, γλώσσες προγραμματισμού και πολλοί ακόμα τρόποι επικοινωνίας επινοήθηκαν στην ανθρώπινη ιστορία προκειμένου να καλυφθούν όλες οι ανάγκες του κοινωνικού όντως που ονομάζεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Κατά την ταπεινή μου άποψη η γλώσσα του σώματος είναι η πιο σημαντική. Εκατομμύρια σχέσεις ξεκίνησαν με ένα χαμόγελο, πολλές έχθρες δημιουργήθηκαν από έναν μορφασμό, άνθρωποι από διαφορετικές κουλτούρες επικοινώνησαν μέσω αυτού του τρόπου χωρίς να ομιλούν την ίδια γλώσσα, και πολλές επιστήμες βασίστηκαν στην αποκρυπτογράφηση των κινήσεων του σώματος και των συσπάσεων του προσώπου.

Αυτήν την ανθρώπινη επικοινωνία καλούμαστε να αποβάλουμε ως κοινωνικά πλάσματα με την επιβολή τηας μάσκας και την «κοινωνική απόσταση». Πρόκειται δηλαδή για μία αποκτήνωση του δυτικού πολιτισμού, και την κινεζοποίησή του κατά τα ασιατικά πρότυπα που έχουν υιοθετήσει την μάσκα εδώ και δεκαετίες.

 Είναι εμφανές ότι τα περιοριστικά μέτρα που επιβάλονται παγκοσμίως δεν αποσκοπούν στην «προστασία» των πολιτών από έναν ιό με ποσοστό επιβίωσης 99,9%. Είναι ένα πείραμα κοινωνικής μηχανικής που στηρίζεται στον φόβο των πολιτών για την ζωή τους, και τους οδηγεί στο να παραχωρήσουν οι ίδιοι οικειοθελώς τις ατομικές τους ελευθερίες. Πρόκειται για μία εξέλιξη του νεομαρξισμού που πλέον δεν επιβάλεται με τη χρήση φυσικής σωματικής βίας (όπως ο παραδοσιακός μαρξισμός), αλλά με  έμμεση επιβολή και την αποδοχή μέσω της πλύσης εγκεφάλου των υποκειμένων.

Οι θεωρίες της Σχολής της Φρανφούρτης περί συνδυασμού Μαρξισμού και ψυχολογίας που αναπτύχθηκαν κατά τις δεκαετίες του 1950-60, πλέον έχουν τελειοποιηθεί και βρίσκουν εφαρμογή σε μαζικό/διασυνοριακό επίπεδο. Ο «πολιτιστικός μαρξισμός» των György Lukács και Max Horkheimer εφαρμόστηκε κατά γράμμα και επιβλήθηκε στις Δυτικές κοινωνίες μέσω της «πολιτικής ορθότητας», δημιουργώντας συγκεκριμένη «συνείδηση» και τρόπο ζωής στους πολίτες των Δυτικών ανεπτυγμένων οικονομικά κρατών. Οι αξίες του Δυτικού Πολιτισμού διαλύθηκαν και να αντικαταστάθηκαν από τις αξίες της Μαρξιστικής Σχολής της Φρανκφούρτης. Αυτό αποτέλεσε την μαγιά για το τελευταίο στάδιο που ήταν η πλήρης παραχώρηση των ελευθεριών και η εθελούσια σκλαβιά των Λευκών ανθρώπων.

Αφού οι άνθρωποι έβγαλαν τα ζωώδη τους ένστικτα με την κοινωνική αποδοχή της κάθε σεξουαλικής ανωμαλίας, η αποκτήνωση ολοκληρώθηκε με την πλήρη προβατοποίηση της μάζας μέσα από την μόδα των vegan. Πλέον ήρθε η ώρα να φορέσει φίμωτρο το κοπάδι και να ακούσει πειθήνια τον τήν κυβέρνησή του αν θέλει να σωθεί από τον φονικό κινεζοϊό... Ξεχνάει όμως όμως ότι το κοπάδι ακολουθεί τον βοσκό υπό τον φόβο του λύκου, αλλά στο τέλος ο ίδιος ο βοσκός σφάζει τα πρόβατα και όχι ο λύκος.

Δημήτριος Τσίκας

31 Ιουλίου 2020

Σύγκρουση διαφορετικών κοσμοθεάσεων στην πλατεία Βικτωρίας: Άνθρωποι εναντίον μεομαρξιστικών δίποδων

Μέχρι πρότινος δεν δινόταν ιδιαίτερη σημασία στις αντισυγκεντρώσεις των εγκληματιών της αριστεράς. Κι αυτό διότι συνήθως οι αντισυγκεντρώσεις αυτές στόχευαν εναντίον διοργανωτών που ανήκαν σε ακραίες ομάδες της αντίθετης ιδεολογίας, ή σε μικρές συγκεντρώσεις ολιγάριθμων διαμαρτυρομένων που δεν έφταναν ποτέ στη δημοσιότητα.

Στην προχθεσινή συγκέντρωση όμως στην πλατεία Βικτωρίας, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι νομίμως συγκεντρωμένοι δεν ήταν ούτε φασίστες, ούτε ακραία στοιχεία, ούτε κρανιοφόροι της άκρας δεξιάς. Ήταν ηλικιωμένοι, νεαρές κοπέλες και μέλη πολιτικών σχηματισμών που δεν μάς έχουν συνηθίσει στην διοργάνωση διαδηλώσεων. Ήταν δηλαδή αυτό που λέμε «άνθρωποι της διπλανής πόρτας».

Αυτό όμως δεν εμπόδισε τα δίποδα του αναρχικού χώρου και τα Όρκ της άκρας αριστεράς να παραταχθούν οπλισμένα απέναντι στους ειρηνικούς συγκεντρωμένους. Αυτή η μάζα υπανθρώπων εξέφρασε απροκάλυπτα το μίσος της στον μέσο οικογενειάρχη των παραγωγικών τάξεων, εκστομίζοντας συνθήματα μίσους εναντίον των κατοίκων της περιοχής που ζητούσαν μια φυσιολογική ζωή. Και βεβαίως όλα τα παρακρατικά ΜΜΕ (in.gr, zougla, news24/7, ΑΥΓΗ, Εφημερίδα Συντακτών κτλ) παραπληροφορούσαν τον λαό παρουσιάζοντας τους ακροαριστερούς τρομοκράτες ως τους νόμιμους συγκεντρωμένους, και τούς ηλικιωμένους κατοίκους της περιοχής ως ακροδεξιούς φασίστες.

Η μισαλλοδοξία των αντισυγκεντρωμένων ήταν τόσο μεγάλη που διαφαινόταν τόσο στίς δολοφονικές προθέσεις τους όσο και στα απαράδεκτα συνθήματα μίσους. Αν και ο εισαγγελέας επέτρεψε στους παρακρατικούς να συγκεντρωθούν στο σημείο, τα κτήνη αποχώρησαν όταν ένας συνεργάτης τους ΕΛΑΣίτης (αστυνομικός της ΕΛΑΣ) τούς μίλησε. Προφανώς ήρθε πληροφορία από πάνω ότι η αντισυγκέντρωση εναντίον ηλικιωμένων δεν εξυπηρετεί επικοινωνιακά την προπαγάνδα τους, γι αυτό και τα Ορκ πειθάρχησαν στα λεγόμενα του μπάτσου και αποχώρησαν ησύχως.

Το θετικό που βγήκε από τη νόμιμη συγκέντρωση των κατοίκων της πλατείας Βικτωρίας είναι ότι άρχισε να αντιδρά η σιωπηλή πλειοψηφία που στενάζει κάτω από τον ζυγό της πολιτικής ορθότητας. Όπως και στον υπόλοιπο κόσμο, αυτή η κατηγορία πολιτών έχει αρχίσει να αντιδράει μέσω της ψήφου της στον Τράμπ, τον Όρμπαν, τον Σαλβίνι και τους άλλους πολιτικά μη-ορθούς πολιτικούς, αλλά υστερεί στην ανάληψη πρωτοβουλιών στον δρόμο όπου εκεί επικρατεί κατά κράτος η μαφία της άκρας αριστεράς και των λαθρομεταναστών.

Αυτή η αδυναμία της πλειοψηφίας των φυσιολογικών ανθρώπων να επικρατήσει έναντι της μειοψηφίας των ψυχικά διαταγμένων πρακτόρων του Σόρρος, έχει οδηγήσει στην κατάσταση που βιώνουμε σήμερα.

Το μίσος του εχθρού δεν επιτρέπει μαλθακότητα και συναισθηματισμούς. Απέναντί μας έχουμε αντιπάλους που δεν κρύβουν τα δολοφονικά τους ένστικτα και έχουν ήδη αρχίσει τις μαζικές σφαγές στις ΗΠΑ και σύντομα στην Ευρώπη. Θα πρέπει σύντομα να ξυπνήσουμε και να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό με τα ίδια μέσα, αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι να αφανιστούμε ή (ακόμη χειρότερα) να υποδουλωθούμε στον απάνθρωπο αρρωστημένο νεομαρξισμό.

Ἡ ἀνωμαλία τῆς ἀριστερᾶς.

Καὶ ἐνῷ τὸ πανελλήνιο προσπαθεῖ νὰ συνέρθει ἀπὸ τὸ σὸκ τῆς ἀπαγωγῆς, τῆς νάρκωσης καὶ τοῦ βιασμοῦ τῆς 10χρονης ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη, διάφορες περσόνες τῆς ἀριστερᾶς καὶ τῆς προόδου (Ἀκρίτα, φεμινίστριες, στελέχη ΣΥΡΙΖΑ, κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ κτλ) προσπαθούσαν ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα νὰ ἐμποδίσουν τὴν δημοσιοποίηση τῆς ταυτότητας τῆς ἀνώμαλης παιδόφιλης. Ὅταν τελικῶς διέρευσαν τὰ στοιχεία της, ἐπιβεβαιώθηκε καὶ ὁ λόγος τῆς ἀνησυχίας τους: Ἡ βιαστὴς εἶναι γνωστὸ ΣΥΡΙΖῶο καὶ ἀκτιβίστρια γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν LGBTQP+, καὶ ἡ δημοσίευση τῶν στοιχείων της θὰ χαλοῦσε τὸ παραμύθι τῆς δῆθεν «φυσιολογικότητας» τῶν ΛΟΑΤΚΙ.

Βεβαίως, ἡ «ἰδιαιτερότητα» τῆς δράστιδος ὄχι μόνο δὲν παραξενεύει, ἀλλὰ δικαιολογεῖ κιόλας τὴν ἀρρωστημένη φύση της.

Ἡ άριστερὰ ἀνέκαθεν (ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Σουλτάνας-Βελουχιώτη) σχετιζόταν μὲ τὴν παιδεραστία, καὶ σήμερα ἡ ὑπεράσπιση τῶν κακόμοιρων προσφύγων ἀπὸ τοὺς ἀριστεροὺς εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μὲ αὐτή τους τὴν ἀνωμαλία. Ἡ ἀποκλίνουσα σεξουαλικὴ συμπεριφορὰ εἶναι τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ ὅλων αὐτῶν ποὺ φωνάζουν γιὰ περισσότερους μετανάστες. ΣΥΡΙΖΑ, Βαλιανάτος, Μπουτάρης, Σακελαρίδης, Τζέησον-Ἀντιγόνη καὶ γενικὰ ΟΛΟΙ ἀνεξαιρέτως οἱ σεξουαλικῶς «ἐκκεντρικοί», ἔχουν στηρίξει εὐθέως τὸ ἄνοιγμα τῶν συνόρων (καὶ ὄχι μόνο τῶν συνόρων).

Ἄξιο ἀναφορᾶς εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν παιδόφιλων ἀνδρῶν δείχνει προτίμηση στὰ ἀγοράκια[1], ὅπως ἀντίστοιχα τῶν γυναικῶν σὲ κορίτσια. Αὐτὸ δείχνει μιὰ στενὴ σχέση τῆς ὀμοφυλοφιλίας μὲ τὴν παιδοφιλία, κάτι ποὺ ἀποδεικνευει ὅτι ἀποκλίνουσα σεξουαλικὴ συμπεριφορὰ εἶναι μία γενικευμένη ἀνωμαλία καὶ δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ συγεκριμένη προτίμηση.

Σὲ ἔκθεσή της ἡ Europol τὸ 2016 ἀνέφερε ὅτι ἀγνοείται ἡ τύχη περίπου 10.000 παιδιῶν προσφύγων ποὺ εἰσήλθαν ἀσυνόδευτα καὶ χάθηκαν στὴν πορεία τους πρὸς τὴν Εὐρώπη. Ὁ ἐκπρόσωπος τύπου τῆς Europol δήλωσε ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν παιδιῶν αὐτῶν εἶναι πιθανὸν νὰ ἔπεσαν θύματα ἐκμεταλλεύσεως, ἰδίως σεξουαλικῆς, ἀπὸ δίκτυα ὀργανωμένου ἐγκλήματος.

Ἐκείνη τὴν περίοδο ἡ κυρά-Τασία δήλωνε χωρὶς ντροπὴ πὼς οἱ λαθρομετανάστες «ἐξαφανίζονται» ἀπὸ τὴν πλατεία Ὀμονοίας, ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν τύχη αὐτῶν τῶν παιδιῶν.

Καὶ τὸ ἀποκορύφωμα τῶν ἀποφάσεων τῆς κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ πρὸς ὄφελος τῶν παιδεραστῶν ἦταν ἡ μετακίνηση τοῦ ὑποστρατήγου Μανῶλη Σφακιανάκη ἀπὸ τὴν Διεύθυνση Διώξεως Ἠλεκτρονικοῦ Ἐγκλήματος σὲ μία ὑπηρεσία γραφείου. Ὁ κύριος Σφακιανάκης, κατὰ τὴν πολυετή του παρουσία στὸ τιμόνι τῆς Διώξεως Ἠλεκτρονικοῦ Ἐγκλήματος, ἀνέδειξε τὴν συγκεκριμένη ὑπηρεσία ὡς τὴν πιὸ ἐπιτυχημένη στὴν ΕΛ.ΑΣ.. Κατὰ τὴν θητεία του ὡς Διοικητὴς συνεισέφερε στὸν ἐντοπισμὸ καὶ τὴ σύλληψη ἐκατοντάδων παιδόφιλων. Ἡ συνεισφορά του στὴν προστασία τῶν παιδιῶν ἀναγνωρίστηκε ἀπὸ τὸ FBI καὶ ἀπὸ τὴν UNICEF, κάτι ποὺ προφανῶς ἐνόχλησε τοὺς ἀνώμαλους τοῦ ΣΥΡΙΖΑ οἱ ὁποίοι ἔσπευσαν νὰ τὸν ξηλώσουν προτοῦ φτάσει στὰ ἴχνη τους.

Τὸ ξήλωμα τοῦ Σφακιανάκη καὶ ἡ κατάργηση τῶν συνόρων ἦταν τὸ βούτυρο στὸ ψωμὶ ὅλων τῶν παιδόφιλων, κάτι ποὺ δένει μὲ τὰ δικαιώματα τῶν ΛΟΑΤΚΙ καὶ τὴν άριστερά. Καὶ ἡ 33χρονη βιαστὴς δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ ἕνα ἀκόμη «μεμονωμένο» περιστατικὸ αὐτῆς τῆς ὀργανωμένης ἀνωμαλίας μὲ πολιτικὴ καὶ ἰδεολογικὴ ταυτότητα.

* Ὅσοι κακόπιστοι ἀμφισβητεῖτε τὴν ἐγκυρότητα τῶν παραπάνω, ἐπισκεφθεῖτε τὴν ἐπίσημη ἰστοσελίδα τῶν ἀκροαριστερῶν LGBT παιδόφιλων NAMBLA (North American Man/Boy Love Association) ὥστε νὰ διαβάσετε τὶ ὑποστηρίζουν οἱ ἴδιοι: https://www.nambla.org

---

[1] Στατιστικὰ στοιχεία ἀπὸ τὴν https://1in6.org ὅπου προκύπτει πὼς οἱ ὀμοφυλόφιλοι εἶναι 16,4 φορὲς πιὸ πιθανὸ νὰ κακοποιήσουν ἀνήλικο ἀγόρι συγκριτικὰ μὲ ἕναν ἑταιροφυλόφιλο νὰ κακοποιήσει κορίτσι.  

Ο λαϊκισμός γύρω από το «δημογραφικό πρόβλημα»

Τα τελευταία χρόνια στην ελλαδίτικη πολιτική σκηνή τίθεται ως μείζον θέμα το δημογραφικό. Θεωρείται ως δεδομένο πρόβλημα και κάθε πολιτικός σχηματισμός χαράζει την πολιτική αντιμετώπισης του δημογραφικού αναλόγως των ιδεοληψιών του. Οι μεν αριστεροί (συμπεριλαμβανομένης και της ΝΔ) πιστεύουν πως το δημογραφικό λύνεται με την εισαγωγή νεαρού πληθυσμού από την Αφρική και την Ασία, ενώ οι δεξιοί (συμπεριλαμβανομένου του εθνικού χώρου) υποστηρίζουν την θεσμοθέτηση οικονομικών κινήτρων για την μητρότητα και την τεκνοποίηση.

Εμείς ως Εθνικοκαπιταλιστές θεωρούμε ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ και τις δύο προτεινόμενες «λύσεις», οι οποίες όχι μόνο δεν δίνουν λύση στο υποτιθέμενο πρόβλημα, αλλά δημιουργούν περισσότερα.

Σε μία χώρα με ελλείψεις στις σχολικές εγκαταστάσεις, με διπλοβἀρδιες χρήσεως σχολικών κτιρίων και με την πλειοψηφία των παιδιών να μένουν εκτός παιδικών σταθμών, είναι λογικό η τεκνοποίηση να αποτελεί προνόμιο των λίγων. Η απόφαση ενός ζευγαριού να αποκτήσει παιδιά είναι δύσκολη και θα πρέπει να παραμείνει δύσκολη ώστε να αποφευχθούν οι περιπτώσεις απερίσκεπτης τεκμοποίησης. Διότι τα παιδιά και η δημιουργία οικογένειας είναι μία πολύ σοβαρή υπόθεση και όχι ένα είδος life-style. Η μητρότητα/πατρότητα πρέπει να είναι συνειδητοποιημένη επιλογή και όχι ευκαιρία για τους κυνηγούς επιδομάτων και προνομίων.

Και για να πιάσουμε τις προτεινόμενες «λύσεις» των πολιτικών, είναι ένα βλακώδες πρόσχημα, αφού κανένα λογικό επιχείρημα δεν μπορεί να δικαιολογήσει την λύση του ασφαλιστικού με την εισροή μεταναστών. Οι, ως επί το πλείστον, μουσουλμάνοι μετανάστες έχουν πολυμελείς οικογένειες που παρασιτούν απομυζώντας προνοιακά επιδόματα, ενώ συγχρόνως συνεισφέρουν ελάχιστα εώς καθόλου στο ασφαλιστικό σύστημα. Λόγω των πολιτισμικών τους ιδιαιτεροτήτων εργάζεται μόνο ένα μέλος της κάθε οικογένειας, με τις γυναίκες να λαμβάνουν μόνο επιδόματα μητρότητας και πολυτεκνίας, και μεγάλο ποσοστό των οικογενειών να αρκείται στα επιδόματα και να μην επιθυμεί να εργαστεί κανένα μέλο τους. Ενδεικτικά, το 44% των Σομαλών στην Δανία δεν έχει εργαστεί ποτέ στην ζωή του και ζει αποκλειστικά και μόνο με επιδόματα[1].

Η αύξηση του πληθυσμού δεν πρέπει να αποτελεί αυτοσκοπό. Δυστυχώς, στον ευρύτερο εθνικιστικό χώρο οι περισσότεροι συναγωνιστές είναι θύματα της χριστιανικής ηθικής και υποστηρίζουν το άκρως αντίθετο από τα  παραπάνω. Φανατικοί χριστιανοί που τάσσονται δογματικά εναντίον των εκτρώσεων, δεξιοπατριώτες κρατιστές που υποστηρίζουν ότι το κράτος πρέπει να δώσει προνόμια για την τεκνοποίηση, άτομα που αδιαφορούν για την ποιότητα των παιδιών και θέλουν απλώς μια αύξηση του πληθυσμού αποτελούμενου από άτομα αμφιβόλου ποιότητος. Αντί λοιπόν ο άτεκνος χριστιανός δεξιπατριώτης να προσπαθεί να πείσει το πάσχων από AIDS πρεζόνι που έμεινε έγκυος εκδιδόμενη για την δόση της να κρατήσει το παιδί, καλό θα ήταν να κάνει ο ίδιος παιδιά και να αφήσει τα μιάσματα στην μοίρα τους. Διότι φυλετισμός δεν σημαίνει επιβίωση με κάθε τρόπο, αλλά εξέλιξη και πρόοδος.

Αυτό που θα πρέπει να μας ανησυχεί είναι η αλλοίωση του πληθυσμού με την εισροή αλλόφυλων εισβολέων. Η μείωση του πληθυσμού από μόνη της δεν είναι καθόλου ανησυχητική. Ίσα ίσα που θα πρέπει να ενθαρρύνεται η τεκνοποίηση αποκλειστικά και μόνο των άξιων να τεκνοποιήσουν, ενώ αντιθέτως θα πρέπει να αποθαρρύνεται η τεκνοποίηση γι αυτούς που έχουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις να γίνουν γονείς.

---

[1] Πηγή: Οικονομική Ανάλυση Νο.30 για το έτος 2018 του Υπουργείου Οικονομικών της Δανίας

Περί ηθικής κατωτερότητας της αριστεράς και περί αριστερών τσαρλατάνων

Η αριστερά ως ιδεολογία εκφράζει την άποψη ότι η συσσώρευση του πλούτου είναι αρνητικό φαινόμενο ωστόσο ελάχιστοι αριστεροί υποστηρίζουν αυτήν τη θέση έμπρακτα και στον προσωπικό τους βίο. Οσοι αριστεροί χίπηδες, ναρκομανείς, φυσιολάτρες και λοιποί παρακμιακοί το κάνουν, ποτέ δεν είχαν σημαντική θέση ισχύος μέσα στην αριστερά και ποτέ δεν κατάφεραν να επηρεάσουν ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η αριστερά.

Και μιλώντας για το modus operandi της αριστεράς δεν είναι κρυφή γνώση το ότι κάθε αριστερός κοιτάει να βολευτεί (προσωπικά, ατομικιστικά) στο Κράτος το οποίο αποκαλεί «δημόσιο». Επίσης ποτέ υπήρξε αριστερό καθεστώς το οποίο να ανέλαβε την εξουσία και να έζησε η αριστερή εξουσία ως χίπηδες και «αντι-υλιστές».

Άρα είναι παράλογοι όλοι οι αριστεροί; Όχι, δεν είναι. Είναι παράσιτα και αυτή η ρητορική που έχουν αναπτύξει εναντίον της συσσώρευσης πλούτου χρησιμεύει ως εργαλείο στην επίθεση της αριστεράς εναντίον των παραγωγών πλούτου και, εν τέλει, στην αποδόμηση της παραγωγικής συσσώρευσης του πλούτου.

Όταν π.χ. ο αριστερός λέει ότι το να έχεις πισίνα είναι εγωιστικό ΔΕΝ εννοεί ότι η πισίνα είναι κακή ιδέα. Δεν επιτίθεται στην ύλη. Επιτίθεται στην ιδέα ότι είναι δίκαιο να έχει κάποιο άτομο πισίνα ενώ κάποιο άλλο να μην έχει. Αυτό είναι το νοηματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκφράζεται ο …αντι-υλισμός(!), ως μια επίθεση εναντίον των κατόχων του πλούτου. Και αυτή η επίθεση, αυτή η ρητορική συσπειρώνει τους μη έχοντες εναντίον των εχόντων. Ο λόγος που συσπειρώνει τους μη έχοντες είναι ότι οι έχοντες εκτιμούν την ύλη, εκτιμούν τον πλούτο. Αλλιώς, αν δεν τους ενδιέφερε ο πλούτος, γιατί να επιτεθούν έναντι των κατόχων αυτού; Η αναδιανομή είναι υλιστική θέση όσο είναι και η συσσώρευση πλούτου.

Αυτό λοιπόν, το κάλεσμα των μη εχόντων έναντι των εχόντων, είναι το εργαλείο της αριστεράς, όχι η αριστερά η ίδια. Εάν η αριστερά έμενε σε αυτό, στο να καλεί τους φτωχούς να κλέψουν τους πλούσιους, τότε δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε δευτερόλεπτο, θα ήταν η θεωρητικοποίηση της ληστείας. Η ληστεία είναι εγγενές κομμάτι της αριστεράς, κάθε αριστερός είναι κλέφτης και παράσιτο βαθιά μέσα του, αλλά δεν είναι μόνο αυτό η αριστερά.

Η αριστερά κάνει τη χρήση αυτού του εργαλείου, του αντι-υλισμού, για να δημιουργήσει ένα κίνημα και να πάρει την εξουσία. Οι φτωχοί δηλαδή, ψηφίζουν αριστερά γιατί όντως διακατέχονται από γνήσιο, αληθινό, ατόφιο φθόνο έναντι των πλουσίων. Η αριστερά όμως ως εξουσία, δηλαδή η πρωτοπορία των φθονερών σιχαμάτων που πρώτοι καπαρώνουν θέσεις ισχύος, δεν είναι δυνατόν να δώσουν τη δύναμη που μόλις πήραν στον λαό, στους άλλους. Θυμηθείτε την αφετηρία, θυμηθείτε πως άρχισαν: ήθελαν να πάρουν τον πλούτο των πλουσίων, όχι γιατί τους άφηνε αδιάφορους, αλλά γιατί τον ήθελαν για τους εαυτούς τους. Τώρα λοιπόν που τον πήραν πως θα τον διακρατήσουν χωρίς να φανούν ως υποκριτές στους φθονερούς βλάκες που τους ψήφισαν;

Και εδώ έρχεται και δένει η ταξική θεωρία του κλασικού φιλελευθερισμού (καταναλωτές φόρων έναντι παραγωγών φόρων) και η πολιτική θεωρία των Bertrand de Jouvenel, James Burnham και Sam Francis: η αριστερά ως εξουσία πρέπει να βρει έναν αποδιοπομπαίο τράγο μέσα στην κοινωνία, ένα εύκολο θύμα, εάν θέλει να διατηρήσει τόσο τον πλούτο που παίρνει δια του παρασιτισμού, όσο και την εξουσία που στηρίζει στους φτωχούς. Αυτό το θύμα είναι η μειοψηφία της μεσαίας τάξης, οι παραγωγικά ανώτεροι και εκλογικά ανίσχυροι άντρες αναπαραγωγικής ηλικίας, οι διεπόμενοι από εργασιακή ηθική, θεοσεβούμενοι, τίμιοι εργαζόμενοι που μπορούν να σταθούν επάξια στην αρένα του παραγωγικού ανταγωνισμού.

Έτσι λοιπόν το εργαλείο αυτό του αντι-υλισμού, το οποίο χρησιμεύει στο να εξάψει η αριστερά τα χαμερπή ένστικτα του φθόνου, αντικαθίσταται από τη ρητορική που στοχοποιεί τη μεσαία τάξη, και όχι τους πλουσίους: ρατσιστές, φασίστες, ακροδεξιοί, χορτοφάγοι, σεξιστές, θρησκόληπτοι, καυσαέρια, αστοί, πατριαρχία κτλ.

Σιγά σιγά δεν τους ενοχλούν και τόσο όσοι μένουν στους Θρακομακεδόνες και την Εκάλη και την Πολιτεία και το Ψυχικό και τη Βουλιαγμένη και έχουν πισίνες, τους ενοχλούν περισσότερο όσοι κάνουν φυλετικές διακρίσεις ή παρενοχλούν σεξουαλικά γυναίκες ή τρώνε κρέας ή οδηγούν αυτοκίνητο. Όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με τους πλούσιους. Είναι οι παραγωγοί εκείνοι που βρίσκονται στο στόχαστρο.

Καθένα από αυτά είναι εξίσου υποκριτικό με τον αντι-υλισμό. Όπως ο αριστερός ήθελε να επιτεθεί στον πλούσιο, και όχι στη συσσώρευση πλούτου, έτσι και τώρα δεν είναι η έγνοια του για τα ζώα, τις γυναίκες, τους νέγρους ή το διοξείδιο του άνθρακα που τον ανησυχεί. Ο ίδιος δεν έχει κανένα πρόβλημα να τα κάνει όλα αυτά όταν έχει την εξουσία. Το πρόβλημά του είναι πως είναι φτωχός, και αποτυχημένος, και θυμώνει και εξοργίζεται για αυτό. Όλα τα άθλια συναισθήματα βγαίνουν στην επιφάνεια και παροχευτεύονται, έντεχνα από την προπαγάνδα της αριστεράς, στη μεσαία τάξη, τον αποδιοπομπαίο τράγο της δημοκρατίας.

Η δημοκρατία είναι η βάση για όλα τα παραπάνω. Αν η πλειοψηφία δεν έβγαζε την εξουσία τότε θα ήταν αδιανόητο κάποιος να γίνει ισχυρός εξάπτοντας τον φθόνο στους φτωχούς. Όλα τα προηγούμενα πολιτεύματα στην Ευρώπη (ακόμα και αυτό που υπήρχε στην αρχαία Αθήνα) αγνοούσαν την πλειοψηφία και αντλούσαν την ισχύ τους από τη μεσαία τάξη. Η δημοκρατία, η οποία προέκυψε ιστορικά από την κρατική γραφειοκρατία, πάλι ως συμμαχία μεταξύ μονάρχη και φτωχών εναντίον των μεσαίων θεσμών και τάξεων, είναι το πολίτευμα που γεννά την αριστερά και η αριστερά πάντα θα θριαμβεύει όσο υπάρχει δημοκρατία.

πηγή: Ελευθεριστής

Το νέο κόμμα Κασιδιάρη

Η προχθεσινή ανακοίνωση της ιδρύσεως του κόμματος του Κασιδιάρη δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Οι  φήμες περί αποχωρήσεώς του από την Χρυσή Αυγή τις προηγούμενες ημέρες  ήταν έντονη, και η δημοφιλία του συγκεκριμένου πολιτικού στους εθνικιστικούς κύκλους είναι τόση που δεν άφηνε περιθώρια εικασιών αποστασιοποιήσεώς του από την πολιτική σκηνή.

Ήδη πολλά πρώην μέλη της Χρυσής Αυγής προσχώρησαν στον νέο πολιτικό σχηματισμό, ενώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο ενθουσιασμός των χρηστών είναι έντονος. Συνυπολογίζοντας την αποσιώπηση αυτού του γεγονότος από τα ΜΜΕ και των πολιτικών, είναι ηλίου φαεινότερο ότι κάτι δυναμικό αναδύεται, κάτι που επιβεβαίως ο ίδιος ο Ηλίας Κασιδιάρης λέγοντας ότι από την πρώτη μέρα έλαβε χιλιάδες αιτήσεις εγγραφής νέων μελών.

Κάνοντας συχνές αναφορές στην σύγχρονη εθνικιστική σκηνή της Ευρώπης και κυρίως στον Σαλβίνι, ο κύριος Κασιδιάρης δείχνει να προετοιμάζει εδώ και καιρό αυτή του την κίνηση και να έχει επαφές με κινήματα και κόμματα του εξωτερικού. Εξού και η τόσο γρήγορη συγκρότηση κόμματος, ιστοσελίδας, οργάνωσης, στελεχών κτλ.

Όλα δείχνουν ευοίωνα για τη νέα αυτήν κίνηση, και τα πάντα εναποθέτονται στον ίδιο τον Κασιδιάρη. Αν επιλέξει να στελεχώει το κόμμα του με τα δοκιμασμένα αποτυχημένα αποχωρήσαντα από την Χρυσή Αυγή μέλη, είναι καταδικασμένος να ξεφουσκώσει όπως η φούσκα της Χρυσής Αυγής. Δεν θα έχει κανένα νόημα να μαζέψει τα ορφανά της Χρυσής Αυγής όπως έκανε παλιότερα ο ΣΥΡΙΖΑ που έδωσε στέγη στους αποχωρήσαντες ΠΑΣΟΚους. Αν όμως χειριστεί έξυπνα την ευκαιρία που κρατάει στα χέρια του, μπορεί όντως να αναδειχθεί σε Σαλβίνι της Ελλάδος.

Οι συχνές αναφορές του σε Σαλβίνι, Λεπέν και Ορμπάν δεν είναι καθόλου τυχαίες. Σίγουρα τούς έχει ως παραδείγματα προς μίμηση, και ο γράφων πιστεύει πως έχει και επικοινωνία με κάποιον εξ αυτών (αν όχι και με τους τρεις). Το ζήτημα όμως είναι να μπορέσει να αφήσει πίσω του τον χουλιγκανισμό της Χρυσής Αυγής και να χτίσει κάτι εντελώς καινούριο για τα ελληνικά δεδομένα, πράγμα δύκολο αν αναλογιστεί κανείς την γαλούχηση του Κασιδιάρη στην χρυσαυγίτικη νοοτροπία από τα παιδικά του χρόνια. Θα πρέπει να δώσει έναν σκληρό εσωτερικό πόλεμο με τον ίδιο του τον εαυτό...

Ένα άλλο πράγμα που θα πρέπει να προσέξει το νέο κόμμα, είναι να μην επαναλάβει τα λάθη της Χρυσής Αυγής. Καλύτερα να έχει ξεκάθαρες ιδεολογικές γραμμές από την αρχή και να χάσει γρήγορα όσους διαφωνούν, παρά να προσπαθεί να ισοροπήσει ανάμεσα σε ετερόκλητα στοιχεία.

Και για εμάς βεβαίως, ως Εθνικοκαπιταλιστές, είναι απαραίτητο να γίνει μία αποσαφήνιση των θέσεων του νέου φορέα όσον αφορά τις ατομικές ελευθερίες και το φλερτ πολλών πρώην χρυσαυγιτών με τον σοσιαλισμό. Αν αρχίσει πάλι τα «γεύματα μόνο για έλληνες», την «αιμοδοσία από έλληνες για έλληνες» και τον λαϊκισμό που διδάχτηκε από την Χρυσή Αυγή, τότε θα έχουμε σίγουρα ένα πυροτέχνημα τύπου Καρατζαφέρη. Ο ελληνικός λαός διψά για δικαιοσύνη και όχι για έναν που θα μεροληπτεί υπέρ ενός άλλου μέρους του πληθυσμού αντί αυτών που ευνοούνται σήμερα.

Μένει να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στο νέο αυτό κόμμα, αν και κρατάμε μικρό καλάθι. Σίγουρα όμως θα έχει ενδιαφέρον, αφού το κενό στα δεξιά της ΝΔ συνεχώς και μεγαλώνει έπειτα από την εξόφθαλμη πλέον εκδήλωση των ανθελληνικών της θέσεων.

Τοξική (βιτριολική) μητριαρχία

Συγκλονισμένο είναι το πανελλήνιο από το φριχτό έγκλημα που διεπράχθη στην Καλλιθέα με την επίθεση στην 34χρονη κοπέλα. Το μίσος με το οποίο η γυναίκα δράστης επιτέθηκε στο θύμα της ήταν τόσο μεγάλο που ακόμη και ο πιο άκαρδος επαγγελματίας δολοφόνος δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Διότι το έγκαυμα από βιτριόλι παραμορφώνει, ταλαιπωρεί και στιγματίζει για πάντα, ενώ ένας φόνος είναι ακαριαίος. 

Η άτυχη 34χρονη είναι ακόμα ένα θύμα της αδυσώπητης μητριαρχίας. Μόνο μια φεμινίστρια θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοια ζημιά σε μία τόσο όμορφη και νέα κοπέλα, καταδικάζοντάς της σε μαρτύριο για το υπόλοιπο της ζωής της.

Και όταν μιλάμε για φεμινίστριες εννοούμε αυτά  τα άσχημα γύναια που δεν έχουν να επιδείξουν κανένα προσόν, κατηγορούν την "ανδροκρατία" και την "πατριαρχία" σε έναν εντελώς εκθηλυσμένο και άναδρο κόσμο, και επιρρίπτουν ευθύνες σε ανύπαρκτες συνομωσίες προκειμένου να δικαιολογήσουν την ανικανότητά τους. 

Στην πραγματικότητα αυτές οι μαινάδες μισούν περισσότερο τις όμορφες και πετυχημένες γυναίκες που καταφέρνουν να αναδειχθούν με την αξία τους χωρίς να γκρινιάζουν για δήθεν αδικίες. Οι πετυχημένες γυναίκες καταρρίπτουν τις συνομωσιολογικές μπούρδες των φεμινιστριών, και γι αυτό αποτελούν τον κύριο στόχο της κάθε αυτοαποκαλούμενης "ακτιβίστριας". 

Αν αναλογιστούμε κιόλας ότι οι φεμινίστριες δεν δείχνουν ίχνος ευαισθησίας για τα ίδια τους τα σπλάχνα και θεωρούν δικαίωμά τους την κατακρεούργηση των παιδιών που κυοφορούν, μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς τι είναι σε θέση να κάνουν σε κάποιον ενήλικο που μισούν. 

Το μίσος των φεμινιστριών προς τις φυσιολογικές γυναίκες δεν είναι κάτι καινούργιο. Από τις προϊνδοευρωπαϊκές μητριαρχικές κοινωνίες γίνονταν θυσίες προς τη Μεγάλη Θεά, κάτι που διασώθηκε μέχρι την περίοδο της Αναγέννησης με τις μάγισσες, οι οποίες εκτός των άλλων επιδίδονταν και σε τελετουργικές βρεφοκτονίες (εκτρώσεις) των ανυποψίαστων γυναικών. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η σημερινή αναβίωση της Wikka στους κύκλους των φεμινιστριών. 

Αυτό το απύθμενο μίσος της μέσης μαγκούφας, άσχημης, γατοφροντιστού γεροντοκόρης που ήταν υπό διωγμό κατά την πατριαρχική Αναγέννηση, σήμερα με την θηλυκοποίηση της Δυτικής κοινωνίας έγινε αρχικώς αποδεκτό και στη συνέχεια επικράτησε. Ο Ιπποτισμός, ο Κώδικας Τιμής και το Αξιακό σύστημα των Ανδρών αντικαταστάθηκαν με το μίσος, τον φανατισμό, την ασταθή ψυχολογία και τον φεμινισμό. Πλέον η Τιμή δεν υπερασπίζεται με μονομαχία ενώπιον Θεού και Ανθρώπων, αλλά με άνανδρες επιθέσεις με βιτριόλι που ως σκοπό έχουν την ικανοποίηση των κατώτερων χθόνιων γυναικείων ενστίκτων. 

Σε μια Πατριαρχική κοινωνία η καλλονή που απαθανατίζεται στις παρακάτω φωτογραφίες θα ήταν πριγκίπισσα. Δυστυχώς όμως η μητριαρχία έχει άλλο αξιακό σύστημα και έκαψε στην πυρά αυτήν την όμορφη και πετυχημένη γυναίκα. Χαλούσε τον μύθο του φεμινισμού που θέλει τις γυναίκες θύματα αντί για ισότιμα μέλη της κοινωνίας μας.

Χρέος μας είναι να απομονώσουμε αυτές τις ψυχοπαθείς, αγάμητες, χοντρές, κοντοκουρέμενες λεσβίες, και να αναδείξουμε την θηλυκότητα της επιτυχημένης γυναίκας που διαπρέπει στον διπλό ρόλο της ως επαγγελματίας και ως μητέρα.

Οι φεμινίστριες πρέπει να καούν στην πυρά* όπως οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι, οι μάγισσες...

*εννοούμε μεταφορικά την ιδεολογική πυρά, αφού είμαστε εναντίον της βίας από όπου κι αν προέρχεται.