Πονάει, αλλά μήπως ήρθε η ώρα να παραδεχθούν κάποιοι ότι ο Ντ. Τράμπ είναι καλός Πρόεδρος;

Του Δημήτρη Γ. Απόκη* 

Είναι κατανοητό ότι για κάποιους στην Αμερική, αλλά και διεθνώς, είναι επίπονο να βλέπουν την πορεία του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τράμπ, στο Λευκό Οίκο. 

Και σίγουρα δεν αναφέρομαι σε αυτά που αυτοί νομίζουν ότι αποτελούν σοβαρά θέματα, δηλαδή, το ανύπαρκτο σκάνδαλο με τη Ρωσία και την ιστορία με μια τρίτης διαλογής πορνοστάρ, που στην πραγματικότητα δεν απασχολούν τον μέσο Αμερικανό πολίτη, και τη συντριπτική πλειοψηφία των απλών πολιτών σε παγκόσμια κλίμακα. 

Μήπως τελικά έχει έρθει η ώρα, όλοι αυτοί να παραδεχτούν ότι ο Τράμπ, είναι ένας καλός Πρόεδρος για τις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο; 

Η τραγική συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν έχει καταρρεύσει, τρεις Αμερικανοί όμηροι επέστρεψαν, από τη Βόρεια Κορέα, η οποία βρίσκεται ένα βήμα από την αποδοχή αποπυρηνικοποίησης, πέντε ηγετικά στελέχη του Ισλαμικού Κράτους έχουν συλληφθεί, και όλα αυτά μέσα στην τελευταία εβδομάδα. 

Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, η μεγαλύτερη φορολογική μεταρρύθμιση, με δραστική μείωση των φόρων, από την εποχή του αείμνηστου Ρόναλντ Ρέηγκαν, δραστικά λιγότεροι παράνομοι μετανάστες, τοποθέτηση Ομοσπονδιακών Δικαστών, που εφαρμόζουν πιστά τις επιταγές του Αμερικανικού Συντάγματος, όπως και το νέο μέλος του Ανώτατου Δικαστηρίου, δραστική σε ιστορικά επίπεδα, μείωση της ανεργίας, και για πρώτη φορά μετά από 11 χρόνια η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών πιστεύουν ότι η χώρα βαδίζει στη σωστή κατεύθυνση. 

Παρόλα αυτά οι υπάλληλοι του στρεβλού συστήματος της παγκοσμιοποίησης των τελευταίων δεκαετιών, παραμένουν βιτριολικοί στον πόλεμο τους εναντίον του Προέδρου Τράμπ. Στο εσωτερικό το συμβόλαιο εξόντωσης υπηρετούν, οι Δημοκρατικοί, και μαζί τους σε πλήρη αρμονία το ξεπερασμένο σύστημα του κατεστημένου των Ρεπουμπλικάνων στην Ουάσιγκτον, οι οποίοι είναι γνωστοί με το παρατσούκλι, “Never Trump”. Ειδικά οι τελευταίοι είναι πολύ πιο σκληροί στο μίσος τους εναντίον του Προέδρου, σε σχέση με τους Δημοκρατικούς. 

Βλέποντας αυτή την κατάσταση, έρχεται στο μυαλό μια αναφορά που είδα πρόσφατα σε ένα άρθρο, σχετικά με μια ρήση του Ράλφ Έμερσον, ο οποίος είχε γράψει. “Η λογική απαιτεί συνέπεια, αλλά οι λογικοί συνειρμοί μπορεί να αποδειχθούν λανθασμένοι. Το πρόβλημα είναι ότι η προϋπόθεση του δεν είναι αλήθεια”. 

Οι άνθρωποι είναι ξεροκέφαλοι. Συγκεκριμένα, πέφτουν εύκολα θύμα δεσμευτικών προκαταλήψεων, όπου πρόσωπα πείθονται περισσότερο για τις θέσεις τους, όταν τις έχουν διακηρύξει δημόσια. Όσο πιο πολύ υπερασπίζουν τις απόψεις τους, τόσο πιο δύσκολο είναι να τις αναθεωρήσουν, ακόμη και όταν τα γεγονότα και τα στοιχεία τις διαψεύδουν. Ανόητοι ιδεολόγοι, ακόμα και όταν τους παρουσιάζουν στοιχεία που αντικρούουν τις θεωρίες τους, αρνούνται την πραγματικότητα για να τις υπερασπίσουν. 

Πολλοί Ρεπουμπλικάνοι και συντηρητικοί του κατεστημένου, αρνήθηκαν να στηρίξουν και να ψηφίσουν τον Ντόναλντ Τράμπ, στις προεδρικές εκλογές του 2016, για διάφορους λόγους. Κάποιοι πίστευαν ότι είναι ένας Δημοκρατικός με συντηρητικό μανδύα. Κάποιοι άλλοι πίστευαν ότι το προκλητικό στυλ του δεν θα του επιτρέψει να κυβερνήσει ως συντηρητικός και θα πλήξει την εικόνα των ΗΠΑ τόσο στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και διεθνώς. 

Μετά από 17 μήνες του Ντόναλντ Τράμπ στο Λευκό Οίκο, καμία από αυτές τις εικασίες δεν έχει αποδειχθεί αληθινή. Αντίθετα τα πραγματικά στοιχεία, δείχνουν στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Διακυβέρνηση με αποτελέσματα στο εσωτερικό, ειρήνη μέσω πυγμής και δύναμης διεθνώς και για πρώτη φορά θετικά αισθήματα ελπίδας για το μέλλον στις καρδιές της συντριπτικής πλειοψηφίας των Αμερικανών πολιτών. 

Η πραγματικότητα (Reality), διαλύει τον εικονικά πλασμένο κόσμο (Virtual Reality), των τελειωμένων υπαλλήλων ενός συστήματος που έχει καταρρεύσει και αρνείται να το αποδεχθεί. 

Είναι καιρός όλοι αυτοί οι τραγικοί και επικίνδυνοι υπάλληλοι να αλλάξουν πορεία, εκτός και επιδιώκουν το κακό της Αμερικής και το κακό του διεθνούς συστήματος. Δυστυχώς κάποιοι συνεχίζουν και θα συνεχίσουν να επιδιώκουν και να ελπίζουν σε αποτυχία του Προέδρου Τράμπ, μόνο και μόνο για να πουν ότι είχαν δίκιο στις προβλέψεις τους, αλλά κυρίως για να διατηρήσουν τα προνόμια και το φαγοπότι που απολάμβαναν ως πιστοί υπάλληλοι ενός διεφθαρμένου και βαθιά αποτυχημένου συστήματος. 

Δεν είναι κακό, αντίθετα, αποτελεί προτέρημα για κάποιον, να αλλάζεις άποψη όταν τα πραγματικά γεγονότα και στοιχεία το καλούν. Η δόλια επιμονή στήριξης μιας ψευδούς εικόνας, όχι μόνο δεν αποτελεί αρετή, είναι έγκλημα. 

Ας το παραδεχτούν, ο Ντόναλντ Τράμπ, μέχρις στιγμής, είναι ένας πολύ καλός Πρόεδρος για την Αμερική, και τον υπόλοιπο κόσμο. 

*Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον. 

πηγή: https://hellasjournal.com

Μόσχα: Ο τέτερτος πυλώνας της Δυσεως.

του Παναγιώτη Δούμα

Το πρόσφατο περιστατικό με την δηλητηρίαση ενός Ρώσου διπλού πράκτορα στην Αγγλία επανέφερε τη συζήτηση περί ψευδών ειδήσεων, αγγλιστί «Fake News». Όχι διότι η καταγγελίες της Τερέζα Μέι είναι απαραιτήτως ψευδείς. Πιθανότατα δεν είναι. Περισσότερο, επειδή δεν προσκομίστηκε κανένα ουσιαστικά στοιχείο, που να ενοχοποιεί την ρωσική αρκούδα, καταδεικνύοντας για άλλη μια φορά την ανόητη αλαζονεία των δυτικών ελίτ. 

Την ίδια σχεδόν στιγμή, ο Ματέο Σαλβίνι, επικεφαλής της Λέγκας του Βορρά στην Ιταλία, έθετε σαν μία από τις προτεραιότητές του σε περίπτωση που αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας, να βελτιώσει τις σχέσεις της Ιταλίας με τη Ρωσία. Αν σ’ αυτό προσθέσει κανείς τις καλές σχέσεις που διαφαίνεται να έχουν τα κόμματα της ευρωπαϊκής ευρωσκεπτικιστικής δεξιάς, όπως αυτά της ENF, συγχρόνως με έναν μοναδικό έρωτα για τον Ντόναλντ Τραμπ, γεννάται μία σειρά περίεργων συνειρμών.

Με τη σειρά του αυτό γεννά ένα εύλογο ερώτημα: Το να νιώθει κανείς μία συμπάθεια για τη Ρωσία και ειδικά για τον Βλαντιμίρ Πούτιν είναι μία δεξιά στάση, δεδομένου ότι η δεξιά έχει δυτικόφιλο πρόσημο και ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει οργανική σχέση με το πάλαι ποτέ σοβιετικό καθεστώς; Και από ‘κει και πέρα μπορεί κανείς συγχρόνως να πρόσκειται συνειδησιακά ή πολιτικά στις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ και στην μονοκρατορία του Βλαντιμίρ Πούτιν;

Κάποιοι θα πουν πώς ναι, είναι απολύτως φυσικό να υποστηρίζει κανείς τον Τραμπ και μαζί τον Πούτιν, καθώς ο δεύτερος μερίμνησε για την εκλογή του πρώτου. Μέχρις ωστόσο της προσκομίσεως κάποιας χειροπιαστής αποδείξεως, ας μου επιτρέψουν όλοι αυτοί να επιμείνω ότι η χειραγώγηση των αποτελεσμάτων των αμερικανικών εκλογών αποτελεί… «Fake News». Επιπλέον, έχουν αναρωτηθεί όλοι αυτοί, τι διατείνονται; Ότι δηλαδή, υπάρχει ένας άνθρωπος εκτός των ΗΠΑ, που μπορεί να αποφασίζει, ποιος θα είναι ο πλανητάρχης και αυτός είναι ο υποτιθέμενος μεγαλύτερος εχθρός των ΗΠΑ.

Θα προτιμήσω μια άλλη εκδοχή. Ο δεξιός αγαπά τη Δύση, αγαπά όμως και την ελευθερία του. Σε καμία περίπτωση δε θα ήθελε να μετατραπεί σε υπήκοο μίας ανελεύθερης μονοκρατορίας, χωρίς αντίπαλο και χωρίς φραγμούς. Αγαπά τον Τραμπ και ειδικά την προεκλογική του ατζέντα, που μέχρι τώρα μοιάζει να υλοποιείται, αλλά αγαπά και την αίσθηση ότι η ισχυρή Αμερική δεν είναι μονοπώλιο. Πολλώ δε μάλλον, όταν στην αντίπερα όχθη δεσπόζει αγέρωχος ένας άνδρας της αισθητικής του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Πέραν αυτού, ο Πούτιν εκπληρώνει το προφίλ του ιδανικού ηγέτη. Αρσενικό, με όλη τη σημασία της λέξεως, αποφασιστικός, χιουμορίστας και σκληρός. Έρχεται να συμπληρώσει όλα αυτά που εκλείπουν από τον δυτικό πολιτικό πολιτισμό, που ως πρότυπό του έχει το νούμερο που κυβερνά τον Καναδά.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η δεξιά στη Δύση και ειδικά στην ορθόδοξη Ελλάδα, δεν μπορεί παρά να συμπαθεί τον Πούτιν. Ίσως, γιατί αντιλαμβάνεται ότι η πραγματική σύγκρουση δεν είναι πια μεταξύ Δύσεως και Ανατολής, αλλά μεταξύ του παραδοσιακού και κυρίαρχου μέχρι πρότινος Χριστιανικού Πολιτισμού απέναντι στον ισοπεδωτισμό του Ισλάμ και στο άχρωμο και ανέκφραστο πρόσωπο της Άπω Ανατολής. Στο τρίπτυχο δε των παραδοσιακών πυλώνων της Δύσεως, στην Αθήνα δηλαδή, στη Ρώμη και στον Χριστιανισμό, θα προστεθεί αργά ή γρήγορα και η Μόσχα.

πηγή: http://diesy.gr

Η συγκλονιστική ομιλία του Ούγγρου πρωθυπουργού Viktor Orbán στις 15 Μαρτίου 2016, επ’ ευκαιρία του εορτασμού για τα 168 χρόνια από τόν αγώνα για την Ανεξαρτησία εκ των Αψβούργων (1848–49).

Η μοίρα των Ούγγρων έχει γίνει συνυφασμένη με εκείνη των εθνών της Ευρώπης και έχει εξελιχθεί να είναι τόσο πολύ μέρος της Ένωσης ώστε σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας λαός - συμπεριλαμβανομένου του ουγγρικού λαού – που να μπορεί να είναι ελεύθερος, αν η Ευρώπη δεν είναι ελεύθερη. 

Και σήμερα η Ευρώπη είναι τόσο εύθραυστη, αδύναμη και ασθενική σαν «ένα λουλούδι που κατατρώγεται από ένα κρυφό σκουλήκι». Σήμερα, 168 χρόνια μετά τους μεγάλους πολέμους της Ανεξαρτησίας των ευρωπαϊκών λαών, η Ευρώπη, το κοινό μας σπίτι δεν είναι ελεύθερη! Κυρίες και κύριοι, η Ευρώπη δεν είναι ελεύθερη. Επειδή η ελευθερία αρχίζει με το να λες την αλήθεια. Σήμερα στην Ευρώπη, είναι απαγορευμένο να πεις την αλήθεια. Ακόμη και αν είναι κατασκευασμένο από μετάξι, ένα φίμωτρο είναι φίμωτρο. Απαγορεύεται να πεις ότι αυτοί που φθάνουν δεν είναι πρόσφυγες, αλλά ότι η Ευρώπη απειλείται από τη μετανάστευση. Απαγορεύεται να πεις ότι δεκάδες εκατομμύρια είναι έτοιμοι να έρθουν προς τα εδώ. Απαγορεύεται να πεις ότι η  μετανάστευση φέρνει έγκλημα και τρομοκρατία στις χώρες μας. Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι οι μάζες που καταφθάνουν από άλλους πολιτισμούς θέτουν σε κίνδυνο τον τρόπο ζωής μας, τον πολιτισμό μας, τα έθιμά μας και τις χριστιανικές παραδόσεις μας. Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι εκείνοι που έφτασαν νωρίτερα έχουν ήδη δημιουργήσει τον δικό τους νέο, ξεχωριστό κόσμο για του ίδιους, με τους δικούς του νόμους και τα ιδανικά του, ξεχωριστά από τις χιλιόχρονες δομές της Ευρώπης. Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι αυτό δεν είναι μια τυχαία και ακούσια αλυσίδα συνεπειών, αλλά μια προσχεδιασμένη και ενορχηστρωμένη επιχείρηση. 

Μάζες ανθρώπων που κατευθύνονται προς εμάς. Απαγορεύεται να πεις «ότι στις Βρυξέλλες επινοούν συστήματα για να μεταφέρουν αλλοδαπούς εδώ όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να εγκατασταθούν εδώ ανάμεσά μας. Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι ο σκοπός της εγκατάστασης ανθρώπων εδώ είναι η αναμόρφωση του θρησκευτικού και πολιτιστικού τοπίου της Ευρώπης, και η επανα-δημιουργία των εθνοτικών θεμελίων της - εξαλείφοντας έτσι το τελευταίο φράγμα για τον διεθνισμό: τα έθνη-κράτη. Απαγορεύεται να πεις ότι οι Βρυξέλλες ύπουλα πλέον καταβροχθίζουν όλο και περισσότερες φέτες της εθνικής μας κυριαρχίας, και στις Βρυξέλλες πολλοί κάνουν τώρα σχέδια για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης – κάτι για το οποίο κανείς δεν τους έδωσε ποτέ άδεια. Κυρίες και κύριοι, οι σημερινοί εχθροί της ελευθερίας είναι διαφορετικής πάστας από τους βασιλικούς και τους αυτοκρατορικούς κυβερνήτες των παλαιών εποχών, ή εκείνους που κυβερνούσαν στο σοβιετικό σύστημα. Χρησιμοποιούν ένα διαφορετικό σύνολο εργαλείων για να μας αναγκάσουν να υποταχθούμε. Σήμερα δεν μας φυλακίζουν, δεν μας μεταφέρουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, και δεν στέλνουν τανκς για να καταλάβουν χώρες που είναι πιστές στην ελευθερία. 

Σήμερα οι βομβαρδισμοί των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης, οι καταγγελίες, οι απειλές και οι εκβιασμοί είναι αρκετοί. Οι λαοί της Ευρώπης σιγά-σιγά αφυπνίζονται, ανακατατάσσονται και θα ανακτήσουν σύντομα το έδαφος. Οι λαοί της Ευρώπης μπορεί να κατάλαβαν τελικά ότι το μέλλον τους βρίσκεται σε κίνδυνο: Τώρα όχι μόνο η ευημερία τους, η καλή ζωή τους, οι θέσεις εργασίας που διακυβεύονται, αλλά η ίδια η ασφάλειά μας και η ειρηνική τάξη της ζωής μας απειλούνται. Επιτέλους, οι λαοί της Ευρώπης, οι οποίοι κοιμήθηκαν μέσα στην αφθονία και την ευημερία, έχουν κατανοήσει ότι οι αρχές της ζωής πάνω στις οποίες έχει χτιστεί η Ευρώπη βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο. Η Ευρώπη είναι η κοινότητα των χριστιανικών, ελεύθερων και ανεξάρτητων εθνών, της ισότητας ανδρών και γυναικών, του θεμιτού ανταγωνισμού και της αλληλεγγύης, της υπερηφάνειας και της ταπεινοφροσύνης, της δικαιοσύνης και του ελέους. Αυτή τη φορά ο κίνδυνος δεν μας επιτίθεται όπως γίνεται με τους πολέμους και τις φυσικές καταστροφές, ξαφνικά τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια μας. 

Η μαζική μετανάστευση είναι μια αργή ροή νερού που επίμονα διαβρώνει τις ακτές. Είναι μεταμφιεσμένη ως ένας ανθρωπιστικός σκοπός, αλλά η αληθινή φύση της είναι η κατάληψη των εδαφών. Και το έδαφος που κερδίζεται γι’ αυτούς χάνεται από μας. Κοπάδια από εμμονικούς υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων κινούνται από έντονη επιθυμία να μας επιπλήξουν και να μας καταγγείλουν. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους είμαστε εχθρικοί ξενοφοβικοί, αλλά η αλήθεια είναι, ότι η ιστορία του έθνους μας είναι και ιστορία ένταξης και ιστορία σύζευξης πολιτισμών. 

Όσοι έχουν προσπαθήσει να έρθουν εδώ ως νέα μέλη της οικογένειας, ως σύμμαχοι, είτε ως εκτοπισθέντες φοβούμενοι για τη ζωή τους έχουν γίνει δεκτοί να κάνουν εδώ ένα νέο σπίτι. Αλλά εκείνοι που έχουν έρθει εδώ με την πρόθεση να αλλάξουν την χώρα μας, να διαμορφώσουν το έθνος μας σύμφωνα με την δική τους εικόνα, όσοι έχουν έρθει με τη βία και ενάντια στη θέλησή μας – βρίσκουν πάντα αντίσταση. Κυρίες και Κύριοι, στην αρχή μιλάνε για μόνο μερικές εκατοντάδες, χιλιάδες ή δύο χιλιάδες άτομα που θα μετεγκατασταθούν. Αλλά ούτε ένας υπεύθυνος Ευρωπαίος ηγέτης δεν θα τολμούσε να ορκιστεί ότι αυτές οι δυο χιλιάδες δεν θα γίνουν δέκα ή διακόσιες χιλιάδες. 

Αν θέλουμε να σταματήσει αυτή η μαζική μετανάστευση, πρώτα πρέπει να περιορίσει τις Βρυξέλλες. Ο κύριος κίνδυνος για το μέλλον της Ευρώπης δεν προέρχεται από εκείνους που θέλουν να έρθουν εδώ, αλλά από τον φανατικό διεθνισμό των Βρυξελλών. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στις Βρυξέλλες να θέσουν τον εαυτό τους υπεράνω του νόμου. Δεν θα επιτρέψουμε να μας επιβάλλουν το πικρό καρπό της κοσμοπολίτικης μεταναστευτικής πολιτικής τους. Δεν πρέπει να εισάγουμε στην Ουγγαρία το έγκλημα, την τρομοκρατία, την ομοφοβία και τον αντισημιτισμό που καίει συναγωγές. Δεν πρέπει να υπάρχουν αστικές περιοχές που δεν θα τις αγγίζει ο νόμος, δεν πρέπει να υπάρχουν μαζικές ταραχές. Ούτε εξεγέρσεις μεταναστών. Και δεν πρέπει να υπάρχουν συμμορίες που θα κυνηγάνε τις γυναίκες και τις κόρες μας. Εμείς δεν θα επιτρέψουμε σε άλλους να μας πουν ποιον θα αφήσουμε να μπει στο σπίτι και τη χώρα μας, με ποιον θα ζήσουμε και με ποιον θα μοιραστούμε τη χώρα μας. 

Γνωρίζουμε που πάει το πράγμα. Πρώτα τους επιτρέπουμε να μας πουν ποιον πρέπει να δεχτούμε, μετά θα μας αναγκάσουν να υπηρετήσουμε τους ξένους στη χώρα μας. Στο τέλος θα βρούμε τον εαυτό μας να μας λένε να τα μαζέψουμε και να φύγουμε από την δική μας χώρα. Γι’ αυτό απορρίπτουμε το αναγκαστικό πρόγραμμα επανεγκατάστασης, και δεν θα ανεχθούμε ούτε εκβιασμούς, ούτε απειλές. Έχει έρθει η ώρα για να χτυπήσει ο κώδωνας της προειδοποίησης. Έχει έρθει η ώρα για αντίθεση και αντίσταση. Έχει έρθει η ώρα για να συναχθούν οι σύμμαχοί μας. Έχει έρθει η ώρα να σηκώσουμε τη σημαία των περήφανων εθνών. Έχει έρθει η ώρα για να αποτρέψουμε την καταστροφή της Ευρώπης, και να σώσουμε το μέλλον της Ευρώπης. Για το σκοπό αυτό, ανεξάρτητα από κομματικές ταυτότητες, καλούμε κάθε πολίτη της Ουγγαρίας να ενωθεί και καλούμε κάθε ευρωπαϊκό έθνος να ενωθεί. Οι ηγέτες και οι πολίτες της Ευρώπης δεν πρέπει πλέον να ζουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Πρέπει να αποκαταστήσουμε την ενότητα της Ευρώπης. Εμείς οι λαοί της Ευρώπης δεν μπορεί να είμαστε ελεύθεροι ατομικά αν δεν είμαστε ελεύθεροι μαζί. Αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, θα πετύχουμε. Αν τραβήξουμε σε διαφορετικές κατευθύνσεις, θα αποτύχουμε. Ενωμένοι είμαστε δύναμη, διχασμένοι είμαστε αδύναμοι. Ή μαζί, ή τίποτα - σήμερα αυτός είναι ο νόμος. 

Για τους Ούγγρους, το 1848 στο βιβλίο της μοίρας γραφόταν ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει εναντίον της  αυτοκρατορίας των Αψβούργων. Αν τα είχαμε τότε παρατήσει δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα, η μοίρα μας θα είχε σφραγιστεί, και η γερμανική θάλασσα θα είχε καταπιεί τους Ούγγρους. Το 1956, στο βιβλίο της μοίρας έγραφε ότι επρόκειτο να παραμείνουμε μια κατεχόμενη και σοβιετοποιημένη χώρα, μέχρι ο πατριωτισμός να σβηστεί από τον τελευταίο Ούγγρο. Αν τότε τα είχαμε παρατήσει δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα, και η μοίρα μας θα είχε σφραγιστεί, και η Σοβιετική θάλασσα θα είχε καταπιεί τους Ούγγρους. Σήμερα είναι γραμμένο στο βιβλίο της μοίρας, ότι κρυφές, απρόσωπες παγκόσμιες δυνάμεις θα εξαλείψουν κάθε τι που είναι μοναδικό, αυτόνομο, πανάρχαιο και εθνικό. Θέλουν να αναμίξουν πολιτισμούς, θρησκείες και πληθυσμούς, μέχρι που η πολύπλευρη και περήφανη Ευρώπη μας να γίνει τελικά αναιμική και υπάκουη. Και αν τα παρατήσουμε τώρα, η μοίρα μας θα σφραγιστεί, αλωθούμε και θα καταλήξουμε στην τεράστια κοιλιά των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Το έργο που περιμένει τον ουγγρικό λαό, τα έθνη της Κεντρικής Ευρώπης και τα άλλα ευρωπαϊκά έθνη που δεν έχουν ακόμη χάσει την κοινή λογική είναι να νικήσουμε, να ξαναγράψουμε και να αλλάξουμε την τύχη που προορίζεται για εμάς. 

Εμείς, οι Ούγγροι και οι Πολωνοί ξέρουμε πώς να το κάνουμε αυτό. Έχουμε διδαχθεί ότι μπορεί ένας μόνο να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο, αρκεί να είναι γενναίος. Ως εκ τούτου, πρέπει να ανασύρουμε την αρχαία αρετή του θάρρους μέσα από το βούρκο της λήθης. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να βάλουμε χάλυβα στη σπονδυλική στήλη μας, και πρέπει να απαντήσουμε με σαφήνεια, με μια φωνή αρκετά δυνατή για να ακουστεί όσο γίνεται πιο μακριά, το κύριο, το πιο σημαντικό ερώτημα που καθορίζει την μοίρα μας: Το ερώτημα από το οποίο εξαρτάται το μέλλον της Ευρώπης: «Θα είμαστε σκλάβοι ή ελεύθεροι - Αυτό είναι το ερώτημα. Δώστε εσείς την απάντηση!».

πηγή: «Κόκκινος Οὐρανός»

Ο Έλλην Τραμπ

του Παναγιώτη Δούμα

Η Ευρώπη διαπιστώνει σταδιακά την αποτυχία του εγχειρήματος υπό τη σημερινή του μορφή και επιδιώκει να επιταχύνει τη διαδικασία της ομοσπονδιοποιήσεως, που θα παράσχει ουσιαστικά την νομιμοποίηση της μετακύλησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών-μελών στις Βρυξέλλες. 

Συγχρόνως, τα ευρωπαϊκά έθνη αφυπνίζονται και προς τούτο τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα βρίσκονται ήδη σε πορεία εξουσίας, με τους Ολλανδούς, τους Αυστριακούς, τους Γάλλους και αρκετά ανατολικοευρωπαϊκά έθνη να έχουν την πρωτοκαθεδρία. Στο δε Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, υπάρχουν φωνές που σίγουρα δεν είναι συμβατές με τον δρόμο που χαράζει η πανίσχυρη Γερμανίδα καγκελάριος. 

Στην Ελλάδα, ως είθισται, συμπεριφερόμαστε με χρονική διαφορά φάσεως. Η χώρα μας βιώνει την «κόκκινη» περίοδό της, ενώ ο ευρωσκεπτικισμός εκφράζεται είτε από κομμουνιστές και λοιπούς ακροαριστερούς είτε από τη Χρυσή Αυγή, η οποία σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να τεθεί στο περιθώριο, όχι μόνον από το λεγόμενο «δημοκρατικό τόξο», αλλά και από τα ίδια τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα της Ευρώπης. Γι’ αυτό άλλωστε και η ευρω-ομάδα της Λεπέν συνεργάζεται με την Νέα Δεξιά του Φαήλου Κρανιδιώτη, παρά τα υψηλά ποσοστά της Χρυσής Αυγής. 

Αναζητείται λοιπόν ο ηγέτης εκείνος και ο πολιτικός φορέας, που θα διακηρύξει μία ριζοσπαστική ατζέντα και θα διεμβολίσει τα ορθοπολιτικά και ευρωκρατικιστικά στεγανά της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και των πολιτικών της. Ένας ηγέτης, ο οποίος θα έχει πρόταση και δεν θα αποτελεί απλά μία τιμωρητική επιλογή. 

Στην πατρίδα μας πρέπει να καταλάβουμε ότι έχουμε κάθε δικαίωμα να προβάλλουμε αντιρρήσεις και να αντιστεκόμαστε στις υπαγορεύσεις των Βρυξελλών και των διεθνών οργανισμών. Μπορούμε να χαράξουμε τη δική μας οικονομική πολιτική σε ένα πλαίσιο ελευθερίας. Νομιμοποιούμαστε να προστατέψουμε τα σύνορά μας από την συστηματική παραβίασή τους, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα παραβιάσουμε διεθνείς συνθήκες. Είμαστε δε υποχρεωμένοι να ανατρέψουμε την ηγεμονία της αριστεράς, αναθεωρώντας όλους εκείνους τους θεσμούς, στους οποίους έχει βασίσει την κυριαρχία της. 

Ο «Έλλην Τραμπ» που θα τα κάνει όλα αυτά, χρειάζεται προπαντός τόλμη και έναν αντισυστημισμό, ο οποίος θα εγγυάται στον Έλληνα πολίτη ότι δε του επιφυλάσσει απλά ένα ακόμη μπάχαλο στη Βουλή και στο Δημόσιο Διάλογο. Θα εγγυάται ότι μπορεί να οδηγήσει πολιτικά την Ελλάδα στο αύριο, συγκρουόμενος μετωπικά και όχι συμπεριφερόμενος ως ένας ακόμη τοποτηρητής των Βρυξελλών.

πηγή: http://diesy.gr

Ὁ ταξικὸς πόλεμος στὴν ἐποχὴ τοῦ Trump.

τοῦ Δημητρίου Τσίκα

Ὅταν ὁ Κάρολος Μάρξ καί ὁ Φρειδερίκος Ἔνγκελς συνέγραφαν τό «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», εἶχαν κατά νοῦ μιά διαφορετική εἰκόνα περί τῶν κοινωνικῶν τάξεων. Ἡ διάκριση ἀνάμεσα σέ φτωχούς καί πλούσιους στά μέσα τοῦ 19ου αίῶνος ἦταν ἄμεσα συνυφασμένη μέ τήν ἐμπλοκή τοῦ ἀτόμου στήν ἄσκηση ἐξουσίας. Ἀλλά καί τά χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, αὐτά δηλαδή πού ἀποτελοῦν τό «ἐπαναστατικό ὑποκείμενο» σύμφωνα μέ τόν Μάρξ, δέν ἔδειχναν πρόθυμα νά προδώσουν τήν πίστη τους στό Στέμμα, στή Σημαῖα καί στόν Θεό. Ἀκόμα καί ὅταν πέρασαν ἀρκετές δεκαετίες καί ξέσπασε ó Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οἱ προλετάριοι ὄχι μόνο εἶχαν Πατρίδα, ἀλλά κατετάγησαν μέ περίσσιο πατριωτισμό στούς ἐθνικούς στρατούς καί πολέμησαν μέ ἡρωισμό κάτω ἀπό τά λάβαρα καί τίς σημαῖες τῶν κρατῶν τους. Αὐτό ἀπετέλεσε καί τήν ἐγκατάλειψη τῶν προσπαθειῶν ἀπό πλευρᾶς κομμουνιστῶν νά πείσουν τήν ἐργατική τάξη νά πολεμήσει στό πλευρό τους. Πλέον οἱ προλετάριοι ἀναγκάζονταν μέ τή βία καί ὑπό τήν ἀπειλή τῆς πείνας νά ὑπηρετήσουν τῆ νέα τους πατρίδα, τή Μητέρα Σοβιετία. 

Τά χρόνια πέρασαν, καί μαζί τους πέρασε στό χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας ἡ ΕΣΣΔ καθῶς καί κάθε ἄλλη προσπάθεια ἐδραιώσεως τῆς «Δικτατορίας τοῦ Προλεταριάτου». Παρά τήν πολλάκις ἀποδεδειγμένη ἀποτυχία τῆς Μαρξιστικῆς θεωρίας καί τῶν ἐπιχειρήσεων νά ἐφαρμοστεῖ στήν πράξη, σήμερα παραδόξως ὑπάρχουν στή γῆ περισσότεροι ἀπό ποτέ ὑποστηρικτές τῆς Μαρξιστικῆς παράνοιας! Μάλιστα, ὁ σημερινός νεομαρξισμός ὅπως διαμορφώθηκε στήν μετά τήν «Σχολή τῆς Φρανκφούρτης» ἐποχή, μεταμόρφωσε τόν θεωρητικό κοινωνικό Μαρξισμό σέ πολιτιστικό Μαρξισμό, ἐπιτρέποντάς του οὐσιαστικά νά ἐξέλθει ἀπό τίς αἴθουσες τῶν πανεπιστημίων καί νά διεισδύσει βαθύτερα στήν κοινωνία. 

Στήν αὐγή τοῦ 21ου αἰῶνος, ὁ πολιτιστικός Μαρξισμός βρῆκε πρόσφορο πεδίο δράσεως στά ΜΜΕ. Μέσα σέ λίγα χρόνια ὁ πολιτιστικός Μαρξισμός μέ τά ΜΜΕ κατάφερε ὅ,τι δέν μπόρεσε νά καταφέρει ὁ παραδοσιακός Μαρξισμός μέ τά ὅπλα. Ἔχει ἐξαπλωθεῖ σέ ὅλες τίς πτυχές τῆς κοινωνίας: στήν ἐκπαίδευση ὅλων τῶν βαθμίδων, στά σώματα ἀσφαλείας, στόν συνδικαλισμό, στίς δομές τοῦ κράτους, ἀκόμα καί στήν ἴδια τήν οἰκογένεια. 

Ἡ τόσο βαθιά διείσδυση τοῦ Μαρξισμοῦ στίς δυτικές κοινωνίες ἔχει ἐπιτύχει τήν καθιέρωση τῶν δικῶν του ἀρχῶν στόν κοινωνικό ἰστό καί τήν πολιτική σκηνή. Ἔτσι, σήμερα δέν ὑπάρχει σαφής διάκριση ἀνάμεσα στήν πολύχρωμη άριστερά καί τήν φιλελεύθερη δεξιά, ἀφοῦ στίς οὐσία καί οἱ δύο πιστεύουν στίς ἴδιες ἀρχές πού καθορίζουν τή λεγόμενη «πολιτική ὀρθότητα», ἡ ὁποία μέ τή σειρά της άκολουθεῖ τίς ἀρχές τοῦ πολιτιστικοῦ Μαρξισμοῦ. 

Ἡ καθιέρωση κοινῶν πολιτικῶν ἀρχῶν ὀδήγησε στήν πλήρη μεταμόρφωση τοῦ μέχρι πρότινος διαχωρισμοῦ ἀριστερᾶς καί δεξιᾶς, καί μαζί μέ αὐτόν καί τῶν ψηφοφόρων τους. Γι αὐτό καί ἡ ὑποψηφιότητα τοῦ Trump κατά τίς περσινές ἐκλογές ξεχώρισε: Διότι ἦταν ὁ πρῶτος ὑποψήφιος Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ πού δέν προσκύνησε τήν πολιτική ὀρθότητα προκειμένου νά ἐκλεγεῖ, ἀλλά χάραξε τό δικό του δρόμο. 

Ἀπέναντί του εἶχε ἕνα γρανάζι τοῦ συστήματος, μία γυναίκα προερχόμενη ἀπό τά ἀπύθμενα βάθη τῆς διαφθορᾶς, χρηματοδοτούμενη ἀπό τίς πιό σκοτεινές καί ἐπικίνδυνες δυνάμεις πού κυριαρχοῦν σήμερα στή γῆ. Ἡ Χίλαρυ Κλίντον εἶχε τόν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῶν MME, τοῦ βαθέως κράτους, ἀκόμα καί τῶν διεθνῶν τρομοκρατικῶν ὀργανώσεων. Ἕνα σκυλί τοῦ πολέμου, ἡ μακελάρισσα τῶν Βαλκανίων καί τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ἡ ὁποία εἶχε καταφέρει νά κερδίσει τήν ὑποστήριξη ὅλου τοῦ πλανήτη. 

Κι ὅμως, ὅλοι οἱ ἐν ζωή πρώην πρόεδροι τῶν ΗΠΑ, δημοκρατικοί καὶ ῥεπουμπλικάνοι, στήριζαν τήν Κλίντον, τήν Ντόρα Μπακογιάννη τῆς Ἀμερικῆς (ὅπως πολύ πετυχημένα τήν χαρακτήρισε ὁ Φαῆλος Κρανιδιώτης). Τό ἴδιο συνέβη καί ἐδῶ στήν Ἑλλάδα ὅπου ἡ ΝΔ, ὁ παραδοσιακά πολιτικός ὑποστηρικτής τοῦ Ῥεπουμπλικανικοῦ Κόμματος τῶν ΗΠΑ, γιά πρώτη φορά στήριξε εὐθέως τήν ὑποψήφια τῶν Δημοκρατικῶν. 

Μέ αὐτό τό ἀνακάτεμα τῆς πολιτκῆς τράπουλας μεταλλάχθηκαν ἐπίσης καί οἱ ψηφοφόροι καί, ἀναπόφευκτα, ἡ δομή τῶν κοινωνικῶν ταξεων. Μέ τήν πλήρη ἀποδόμηση τοῦ παραδοσιακοῦ θεωρητικοῦ Μαρξισμοῦ, ἡ πολιτική ὀρθότητα (δηλαδή ὁ πολιτιστικός Μαρξισμός) δημιούργησε δύο νέες κοινωνικές τάξεις πού πλέον δέν ἔχουν νά κάνουν μέ τό κοινωνικό status ἀλλά μέ τίς ἀρχές πού τίς διέπουν. 

Ἂπό τή μία πλευρά ἔχουμε τό νέο εἶδος ἀνθρώπου – δημιούργημα τῆς πολιτικῆς ὀρθότητος. Πρόκειται γιά ἀπροσδιορίστου φύλου vegan ἀνθρωποειδή, μέ τζίβες ἢ χρωματιστά μαλλιά (ῥόζ, μῶβ κτλ), συνήθως μέ περιττά κιλά καί μέ ἐπιθετικό ὗφος. Τά δίποδα αὐτοῦ τοῦ εἴδους φωνάζουν καί διαμαρτύρονται γιά ὁτιδήποτε ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τίς διεστραμένες ἀπόψεις τους. Ἂν καί δηλώνουν κατά τῆς βίας, δέν διστάζουν νά προβοῦν ἢ νά ἐπικροτήσουν πράξεις βίας πού στοχοποιοῦν τούς ταξικούς τους ἀντιπάλους. Τό χειρότερο ὅμως μέ αὐτούς τούς ὑπανθρώπους εἶναι ἡ πεποίθηση καί ἡ σιγουριά πού ἔχουν σχετικά μέ τήν ὀρθότητα τῶν ἀπόψεῶν τους. Δέν θά κάτσουν σέ καμία περίπτωση νά ἀντιπαρατεθοῦν μέ ἐπιχειρήματα ἀλλά θά χαρακτηρίσουν ὡς φασίστες, ῥατσιστές, ὀμοφοβικούς κτλ τούς συνομιλητές τους, προτρέποντας μάλιστα τούς παρευρισκόμενους νά βιαιοπραγήσουν καί νά μήν συνομιλήσουν μέ τούς ἔχοντες ἄλλη ἄποψη. Τό ἴδιο σίγουροι νιώθουν καί ὡς οἱ μοναδικοί συνειδητοποιημένοι πολίτες, ἐνῶ στήν πραγματικότητα καταπίνουν ἀμάσητη τήν προπαγάνδα τῶν New York Times, τοῦ CNN καί τοῦ ὅποιου καθεστωτικοῦ μέσου. Καί μάλιστα, ὅλοι αὐτοί οἱ ἀριστερούληδες φιλελέφτ ἔχουν τήν ἀκλόνητη πεποίθηση ὅτι εἶναι ἀνώτεροι ἀπό τήν ἀμαθή πλέμπα πού δέν ἔχει ἀκόμα καταφέρει νά ἀποβάλει τά «ῥατσιστικά» καί «σεξιστικά» κατάλοιπα τοῦ παρελθόντος. 

Στόν ἀντίποδα, ἡ ἄλλη κοινωνική τάξη ἀποτελείται ἀπό αυτούς πού πιστά συνεχίζουν νά πιστεύουν στήν βιολογική πραγματικότητα. Ὁ παραδοσιακός ἀντιμαρξιστής, ὁ πολιτικά μή ὀρθός, πού ἀναγνωρίζει μόνο δύο φύλα. Δέν εἶναι τρανσέξουαλ, δέν εἶναι ὀμοφυλόφιλος, ἀγαπάει τήν οἰκογένειά του, πιστεύει στόν Θεό, δέν κάνει χρήση ναρκωτικῶν, εἶναι πατριώτης. Δέν ἔχει τήν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ὁ ἀφυπνιστής τῆς «κοιμισμένης» κοινωνίας. Εἶναι ὁ «ἀπλός ἄνθρωπος» πού ἀναφέρουν οἱ Lynyrd Skynyrd στό ὀμώνυμο τραγούδι τους. Εἶναι αὐτή ἡ «ἀμαθῆς πλέμπα» (σύμφωνα μέ τήν ὀπτική τῶν λιμπεραλιστῶν) πού βρίσκεται στό περιθώριο τῆς κοινωνίας, οἱ ἄνθρωποι τῆς διπλανῆς πόρτας, οἱ ὁποίοι ὅμως ἀποδείχτηκαν λιγότερο ἐπηρεασμένοι ἀπό τήν προπαγάνδα πού χάφτουν οἱ λιμπεραλιστές. Εἶναι ὁ καταπιεσμένος χριστιανός, πατριώτης, οἱκογενειάρχης, ἐτεροφυλόφιλος, λευκός ἄνδρας πού παλεύει νά ἐπιβιώσει ἀπό τήν λαίλαπα τῆς λιμπεραλιστικῆς συμμαχίας τῆς ἄρχουσας τάξεως τῶν ἄθεων, ἀπάτριδων, ὀμοφυλόφιλων, ἔγχρωμων, φεμινιστριῶν. Ἡ ταξική πάλη στήν ἐποχή τοῦ Donald Trump δέν ἔχει νά κάνει μέ τήν κοινωνική θέση τοῦ ἀτόμου ἢ μέ τήν καταγωγή του. Ἡ τοποθέτηση κάποιου στόν κοινωνικό διαχωρισμό εἶναι σήμερα καθαρά ζήτημα ἐπιλογῆς. Τό μέχρι πρότινος «ἐπαναστατικό ὑποκείμενο» τοῦ Μάρξ εἶναι σήμερα ἡ ἄρχουσα τάξη, ἐμπλουτισμένη μάλιστα μέ τά στοιχεία τοῦ πολιτιστικοῦ Μαρξισμοῦ. Ἡ ἐπιλογή τοῦ καθενός στό ποῦ θέλει νά ἀνήκει εἶναι ἐλεύθερη καί ἔχει νά κάνει μέ τίς Ἀρχές, τίς Ἀξίες καί τά Ἰδανικά τά ὁποία τόν διέπουν. 

πηγή: http://diesy.gr

Περιβαλλοντικός Ακτιβισμός: Ακτιβισμός κατά της ανθρωπότητας

Η προστασία του περιβάλλοντος είναι ένας σημαντικός προβληματισμός που απασχολεί αρκετούς ανθρώπους, η πλειονότητα των οποίων ανήκουν στη μεσαία εισοδηματική τάξη, διαθέτουν τυπικά προσόντα άνω του μέσου όρου και ζουν γενικά υπό ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης, ακόμα και αν η ζωή τους έχει άγχη.

Για να αντιληφθούμε τη βαρύτητα του περιβαλλοντικού/οικολογικού ακτιβισμού, θα πρέπει πρωτίστως να αντιληφθούμε τις ιδεολογικές καταβολές του. Αυτές βρίσκονται στην εποχή του Διαφωτισμού, όταν οικοδομήθηκε μια ρομαντική εικόνα για το πρωτόγονο παρελθόν της ανθρωπότητας. Το κίνημα του «αναρχο»-πρωτογονισμού είχε τις ίδιες ρίζες. Ο μεταφυσικός πατέρας του οικολογικού ακτιβισμού είναι σίγουρα ο Ιωάννης-Ισαάκ Ρουσσώ (Jean-Jaques Rousseau), προς τον οποίο η πρωτόγονη ζωή άσκησε γοητεία. Γι’ αυτόν, η πρωτόγονη ζωή ήταν ένας επίγειος παράδεισος στον οποίο ο άνθρωπος ζούσε ευτυχισμένος και σε αρμονία με τη φύση, ενώ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το «προπατορικό αμάρτημα» της ανθρωπότητας ήταν η στιγμή που ο πρώτος άνθρωπος χαρακτήρισε ένα αντικείμενο «δικό του». Δεν είναι περίεργη, δηλαδή, η σύγκλισις τόσο του Ρουσσώ όσο και των περιβαλλοντικών ακτιβιστών σε ένα κοινό σταθερό σημείο, την αντίθεση (αν όχι έχθρα) προς την ατομική ιδιοκτησία.

Για τους οικολόγους ακτιβιστές η ιδιοκτησία θεωρείται μητέρα όλων των -υποτιθέμενων και μη- δεινών του πλανήτη, μέσω της καπιταλιστικής ημι-ελεύθερης οικονομίας που συχνά ταυτίζεται και με το δυτικό -δηλαδή αναπτυγμένο- κόσμο. Ποιος ακτιβιστής, άλλωστε, θα αναφερόταν ποτέ στην Κίνα ως παράδειγμα προς αποφυγή, μια χώρα που αποτελεί τη μεγαλύτερη χωματερή παγκοσμίως λόγω του παρεμβατισμού ενός διεφθαρμένου και παρεοκρατικού κινεζικού κράτους, ή ότι οι πολυεθνικές που ψέγουν οι πρώτοι είναι εκείνες που εκμεταλλεύονται το παρεμβατικό κράτος προς όφελός τους και κατά του περιβάλλοντος; Η απάντησις είναι, προφανώς, κανείς, διότι τέτοιες παραδοχές θα μας οδηγούσαν στο σωστό συμπέρασμα, το οποίο είναι ότι για τις φυσικές καταστροφές ευθύνεται ΜΟΝΟ το κράτος και η κρατική παρέμβασις στην οικονομία-κοινωνία.

Ακόμα και υποτιθέμενοι εναλλακτικοί ρήτορες όπως ο Μάρρεϋ Μπούκτσιν, υπέρμαχος του μουτουαλισμού, υποστήριζαν ότι το κεφάλαιο πλιατσικολογεί σε βάρος του πλανήτη, όπως η αγορά σε βάρος του ανθρώπινου πνεύματος, παριστάνοντας τον εκπρόσωπο της γης και του συλλογικού ανθρώπινου πνεύματος. Εδώ βλέπουμε και ομοιότητες με τη ρητορική του Ρουσσώ περί «γενικής βούλησης». Ο τελευταίος, μάλιστα, ζητούσε να απαγορευτούν οι ιδιωτικές συσκευές πλυντηρίων.

Αυτό που δεν έχει γίνει αντιληπτό από όσους έχουν περιβαλλοντικές ανησυχίες, αλλά δεν ανήκουν στα υψηλότερα κλιμάκια του περιβαλλοντικού ακτιβισμού, είναι ότι η προστασία του περιβάλλοντος δε δύναται να υλοποιηθή επιτυχώς άνευ ατομικής ιδιοκτησίας επί του φυσικού περιβάλλοντος. Το κίνημα υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος είναι κορεσμένο από πρώην ή νυν κομμουνιστές ή/και σοσιαλιστές, ενώ οι λύσεις που προτείνονται είναι σχεδόν πάντα ταυτόσημες με τη μεγιστοποίηση της κρατικής ισχύος και αυθαιρεσίας σε βάρος του ιδιωτικού τομέος και της αγοράς. Με αυτές τις δύο παραπάνω παραδοχές μπορούμε να υποθέσουμε ασφαλώς ότι το περιβαλλοντικό κίνημα εξυπηρετεί μια πολιτική και ιδεολογική σκοπιμότητα και ότι οι λύσεις των αυξανόμενων κρατικών παρεμβάσεων είναι λύσεις χωρίς επιστημονική βάσι.

Όταν οι οικολόγοι ακτιβιστές κλαίνε και οδύρονται συχνά για το περιβάλλον, αναφέρονται στο ανθρώπινο είδος σαν να πρόκειται για καρκίνωμα, υπονοώντας ότι μόνο η εξαφάνισή μας θα ικανοποιούσε τα αιτήματα και τους προβληματισμούς τους. Ομιλούν για περιορισμό των αναγκών, του αποτυπώματος άνθρακα και της ίδιας της κατανάλωσης. Στην ουσία θα ήθελαν το θάνατο αρκετών συνανθρώπων τους με αφηρημένο σκοπό τη σωτηρία του περιβάλλοντος, πράγμα τόσο προφανές που πολλάκις αναφέρονται εντός της πρωτογονιστικής τους ρητορικής στο «πρόβλημα» του υπερπληθυσμού, ζητώντας μέχρι και τη στείρωση πληθυσμών, συνεχίζοντας τους μαλθουσιανούς παραλογισμούς διακοσίων ετών που έχουν καταρριφθεί εμπειρικά.

Οι εναπομείναντες κομμουνιστές και σοσιαλιστές, μετά την πτώση του σοβιετικού σοσιαλισμού και ελλείψει υπαρκτών πολιτειακών προτύπων για την ιδανική τους κοινωνία-ουτοπία, πασχίζοντας να βρουν ένα παρεμφερές κίνημα με παρόμοιους πολιτικούς στόχους, επέλεξαν τον περιβαλλοντικό ακτιβισμό. Είναι τραγική ειρωνία το ότι ουδέποτε δεν αναφέρεται από αυτούς τους ακτιβιστές οι δυνατότητες προστασίας του περιβάλλοντος μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, στάση που ωστόσο δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Η ρητορική αυτών των ομάδων, τουλάχιστων των ανώτερων κλιμακίων αυτών, δεν έχει σκοπό το περιβάλλον, αλλά τον αντικαπιταλιστικό πρωτογονισμό και ακόμα και τη μαζική αυτοκτονία όλης της ανθρωπότητας.

Τελεολογικά, λοιπόν, θα ήταν πιο ηθικό να επιλέξει κάποιος τους κομμουνιστές και όχι τους οικολόγους ακτιβιστές, αφού οι πρώτοι είχαν σκοπό να βοηθήσουν τους ανθρώπους και όχι να τους εξαφανίσουν. Οι φανατικοί οικολογικοί ακτιβιστές μπορούν να χαρακτηριστούν χειρότεροι των κομμουνιστών αν ποτέ αποκτούσαν πολιτική ισχύ εφάμιλλη αυτής της ΕΣΣΔ.

Ο καπιταλισμός του laissez-faire, δηλαδή ο ελευθεριακός καπιταλισμός, είναι η μόνη αρχή υπεράσπισης του φυσικού πλούτου, αφού μόνο με την ατομική ιδιοκτησία και σαφές ιδιοκτησιακό καθεστώς καθίσταται δυνατή η αποτελεσματική προστασία του περιβάλλοντος, με ή χωρίς κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Η εξαφάνισις του ύδατος στην Κασπία και τη θάλασσα Αράλη είναι δείγμα της ανικανότητας του σοβιετικού κράτους να περιορίσει τη ρύπανση. Η μεγαλύτερη ρύπανσις σημειώνεται στα λιγότερο οικονομικά φιλελεύθερα κράτη. Ενδεικτικά, στον ποταμό Βόλγα της σοβιετικής Ρωσίας απαγορευόταν στους επιβάτες των ποταμοπλοίων το κάπνισμα λόγω της ρύπανσης του ποταμού από εύφλεκτα υλικά σε σημείο κινδύνου πιθανής ανάφλεξης ολόκληρου του υδάτινου σώματος.

Το πρόβλημα δεν υπήρχε, φυσικά, μόνο στα σοβιετικά σοσιαλιστικά κράτη, αφού στις ΗΠΑ το ομοσπονδιακό κράτος είναι υπεύθυνο για τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές στην ιστορία του. Με την αύξηση του παρεμβατισμού αυξάνεται νομοτελειακά η συχνότητα και η έντασις των περιβαλλοντικών καταστροφών.

Πηγή: https://trueanarchy.wordpress.com

Η Εποχή των Κρυπτονομισμάτων

Το Νοέμβριο του 2008, ο Satoshi Nakamoto δημοσίευσε τις λεπτομέρειες λειτουργίας ενός νέου συστήματος ψηφιακού χρήματος που το ονόμασε Bitcoin, και το περιέγραψε ως «ένα σύστημα για ηλεκτρονικές συναλλαγές που δεν στηρίζεται στην εμπιστοσύνη». Τον Ιανουάριο του 2009, το δίκτυο του Bitcoin ήρθε στην ύπαρξη με τη δημοσίευση του ανοιχτού κώδικα προγράμματος Bitcoin και την δημιουργία των πρώτων νομισματικών μονάδων. Για αρκετό καιρό, η αξία της κάθε μονάδας Bitcoin ήταν κοντά στο μηδέν. Σύντομα όμως αυξήθηκε η ζήτηση και έτσι η τιμή του άρχισε να ανεβαίνει. Το όνομα Satoshi Nakamoto όμως πρόκειται για ψευδώνυμο, και έτσι ο πραγματικός δημιουργός του (ή η ομάδα που το δημιούργησε) παραμένει άγνωστος.

Το Bitcoin είναι ένα πρωτόκολλο το οποίο ενσωματώνει ιδέες από το κίνημα Cypherpunk λύνοντας κάποια μέχρι τότε άλυτα προβλήματα, όπως το double-spending πρόβλημα – δηλαδή ότι κάποιος μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα ίδια νομίσματα παραπάνω από μια φορά. Λειτουργώντας με αρχιτεκτονική peer-to-peer, όπως το δίκτυο Bittorrent, το Bitcoin δεν έχει κάποιο κεντρικό σημείο λειτουργίας, και έτσι δεν υπάρχει κεντρική αρχή. Το δίκτυο αυτό φροντίζει για τη διατήρηση ενός βιβλίου όπου καταχωρούνται όλες οι συναλλαγές όπως και οι ιδιοκτησίες των νομισματικών μονάδων Bitcoin. Το βιβλίο αυτό είναι ανοιχτό σε όλους και αντίγραφό του διατηρούν όλοι όσοι τρέχουν το πλήρες πρόγραμμα του Bitcoin. Μέσα σε αυτό μπορούν όλοι να δουν όλες τις συναλλαγές του δικτύου Bitcoin, όπως και όλα τα «πορτοφόλια» μαζί με τα ποσά που διατηρούν. Στο δίκτυο δεν υπάρχει ανωνυμία, αλλά ψευδωνυμία, αφού τα πάντα περιγράφονται με κάποιον κρυπτογραφικό κώδικα (hash), και έτσι μπορούν να γίνουν αναλύσεις σχετικά με τις μετακινήσεις των κεφαλαίων, και πιθανώς να ανιχνευτούν οι πραγματικές ταυτότητες των χρηστών του εφόσον αυτοί συνέδεσαν την δραστηριότητά τους με κάποια υπηρεσία που διατηρεί τα στοιχεία αυτά, όπως τις τράπεζες. Μπορεί όμως να επιτευχθεί η ανωνυμία (και κατά συνέπεια το «ξέπλυμα χρήματος») με τη χρήση υπηρεσιών που ονομάζονται Bitcoin Mixing Services. Οι υπηρεσίες αυτές ανακατεύουν τα νομίσματα μαζί με αυτά από άλλους χρήστες, και επιστρέφουν τα ποσά στους κατόχους τους με στόχο να χαθούν οι συνδέσεις και να είναι αδύνατη η ανίχνευση της πηγής.

Το βιβλίο αυτό λέγεται Blockchain και είναι το πιο επαναστατικό κομμάτι της τεχνολογίας που έχει να προσφέρει το Bitcoin. Οι συναλλαγές καταγράφονται σε αυτό και πιστοποιείται η εγκυρότητά τους από τους λεγόμενους «Bitcoin Miners». Έτσι λύνεται το πρόβλημα του double-spending, αφού αν κάποιος δοκιμάσει να «πειράξει» τον κώδικα του Bitcoin έτσι ώστε να χρησιμοποιήσει ξανά τα ίδια χρήματα, η συναλλαγή θα απορριφθεί από το δίκτυο ως απατηλή. Το Blockchain κάνει εφικτή τη δημιουργία νέων εφαρμογών πάνω στο δίκτυο του Bitcoin που μπορεί να αλλάξουν τον τρόπο που θα γίνονται κάποια πράγματα στο μέλλον, όπως τα Διανεμημένα Συμβόλαια. Δεν θα μιλήσουμε όμως για άλλες εφαρμογές του Blockchain στο άρθρο αυτό, παρά μόνο για το νόμισμα.

Οι miners είναι αυτοί που αξιοποιούν ειδικά σχεδιασμένο hardware για την παραγωγή νέων bitcoins άλλα και για την πιστοποίηση των συναλλαγών, και ονομάζονται έτσι γιατί η διαδικασία παραγωγής νέων bitcoins μοιάζει με τη διαδικασία εξόρυξης κάποιου περιορισμένου αποθέματος όπως ο χρυσός. Το Bitcoin είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να έχει προβλέψιμη και περιορισμένη δημιουργία bitcoins, με σταδιακά μειωμένο πληθωρισμό που μετά από κάποια χρόνια θα τείνει στο μηδέν, μέχρι να σταματήσει οριστικά η παραγωγή τους. Τα νέα bitcoins πηγαίνουν σε αυτούς που στηρίζουν τη λειτουργία του δικτύου, δηλαδή τους miners, σε αναλογία με τη συνεισφορά τους στη συνολική λειτουργία αυτού. Στην αρχή η παραγωγή των νέων bitcoins πραγματοποιούνταν με συνηθισμένους ηλεκτρονικούς υπολογιστές από όποιον ήθελε, και έτσι κάποιοι που είδαν από νωρίς την αξία αυτής της τεχνολογίας ανταμείφθηκαν με bitcoins που ενώ τότε δεν είχαν σημαντική αξία, μετέπειτα απέκτησαν σημαντική αγοραστική δύναμη. Μαζί με την αύξηση της τιμής της κάθε μονάδας Bitcoin, αυξήθηκε και το κίνητρο για τη συμμετοχή στο δίκτυο του, αλλά επειδή ο αριθμός των νέων bitcoins που δημιουργούνται παραμένει σταθερός, η δυσκολία «εξόρυξης» νέων bitcoins έγινε πιο δύσκολη και η ανταμοιβή πολύ μικρή. Έτσι, τώρα δεν συμφέρει η παραγωγή bitcoins με χρήση συνηθισμένου hardware και πραγματοποιείται πλέον κυρίως από επιχειρήσεις που εξειδικεύονται σε αυτό.

Ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει το Bitcoin, και μπορεί να προμηθευθεί bitcoins από online markets, σε κάποιες χώρες από ΑΤΜ, ή και από πρόσωπο σε πρόσωπο (όπως μέσω της υπηρεσίας Localbitcoins). Για πρώτη φορά γίνεται να στείλει κάποιος χρήματα απευθείας στον παραλήπτη χωρίς ενδιάμεσους, όπως τράπεζες ή εταιρίες πιστωτικών καρτών. Επίσης, σε αντίθεση με τις πιστωτικές κάρτες, τα bitcoins αποστέλλονται, δεν «τραβιούνται» από κάποιον λογαριασμό. Έτσι, για να πληρωθεί κάποιος έμπορας στο διαδίκτυο, δεν χρειάζεται να έχει προσωπικά στοιχεία του πελάτη του, οπότε ο πελάτης παραμένει ασφαλής από την κλοπή των στοιχείων του, κάτι συνηθισμένο με τις πιστωτικές κάρτες. Επίσης, δεν κινδυνεύει να χάσει χρήματα επειδή κάποιος έχει τον αριθμό της κάρτας του. Υπάρχουν όμως άλλοι κίνδυνοι.

Με το Bitcoin, τα χρήματα βρίσκονται στο Blockchain, αλλά τα κλειδιά για τη χρήση τους βρίσκονται στη διάθεση του χρήστη. Αυτό σημαίνει πως αν ο χρήστης δεν ξέρει να τα προστατεύσει, μπορεί να πέσει θύμα κακόβουλου λογισμικού που κλέβει τα κλειδιά αυτά. Υπάρχουν όμως πολλοί τρόποι για να είναι κάποιος εξασφαλισμένος σχετικά με την ιδιοκτησία των κλειδιών. Ο πιο απλός, είναι η κρυπτογράφηση του ίδιου του πορτοφολιού (του μέρους δηλαδή όπου αποθηκεύονται τα κλειδιά αυτά). Η ευθύνη βρίσκεται στον ιδιοκτήτη, αλλά μαζί της και η ελευθερία της πραγματικής ιδιοκτησίας, αφού κανείς δεν μπορεί να του πάρει τα χρήματα αυτά, ή να τα «παγώσει». Δικαίως έχουν ονομάσει το Bitcoin «μετρητά για το Internet».

Με την αύξηση της δημοτικότητας του Bitcoin, αυξήθηκε και η ζήτηση και, κατά συνέπεια, η τιμή του. Τότε προέκυψαν πολλά ακόμη παρόμοια πρωτόκολλα με κάποιες διαφοροποιήσεις, όπως το Litecoin. Με την τιμή του Bitcoin να βρίσκεται γύρω στα 1000 δολάρια, πολλοί έστρεψαν το ενδιαφέρον τους και στα υπόλοιπα αντίστοιχα νομίσματα, τα οποία όλα μαζί συχνά ονομάζονται altcoins, δηλαδή εναλλακτικά κρυπτονομίσματα. Καθώς όμως η τιμή του Bitcoin έπεσε μετά τον ενθουσιασμό του «εύκολου χρήματος», κάποια από αυτά χάθηκαν, και κάποια άλλα υποτιμήθηκαν σημαντικά.

Πρέπει να σημειωθεί ότι το Bitcoin απέκτησε αξία στην αρχή κυρίως γιατί έκανε εφικτή τη λειτουργία ανώνυμων αγορών, όπως το γνωστό Silk Road, όπου ο καθένας μπορεί να αγοράσει παράνομες υπηρεσίες ή προϊόντα αξιοποιώντας την ψευδώνυμη και δίχως κεντρική αρχή φύση του Bitcoin. Με λίγα λόγια, η μαύρη αγορά είδε πρώτη την αξία σε ένα τέτοιο σύστημα συναλλαγών, γιατί ακριβώς βγάζει από τη μέση τους ενδιάμεσους και κάνει εφικτή την ανωνυμία στις χρηματικές συναλλαγές.

Πολλές άσχημες ιστορίες στιγμάτισαν την ιστορία του Bitcoin, με πιο γνωστή την μεγάλη κλοπή που έγινε στους πελάτες της υπηρεσίας συναλλαγών MtGox, αλλά καμία από αυτές δεν αφορά το Bitcoin καθαυτό, το οποίο παραμένει απόλυτα ασφαλές και αξιόπιστο. Οι δυνατότητες που δίνει η τεχνολογία αυτή φαίνεται πως έχουν το δυναμικό να αλλάξουν τον τρόπο που λειτουργεί το χρήμα, όπως το Internet έκανε στις αρχές τις δεκαετίας ’90 στις επικοινωνίες, στον τύπο, στα μέσα ενημέρωσης κλπ. Καταργεί τα σύνορα και τις εθνικότητες, και δίνει στο άτομο περισσότερους τρόπους να προστατευθεί από τον εξαναγκασμό των κυβερνήσεων. Ακόμη και αν το Bitcoin αποτύχει, η τεχνολογία που το κάνει εφικτό θα συνεχίσει να εξελίσσεται, βάζοντάς μας σταδιακά στην εποχή των κρυπτονομισμάτων – στην εποχή που οι κεντρικές τράπεζες θα έχουν ξανά ανταγωνισμό και οι κυβερνήσεις θα είναι μάλλον αδύναμες για να τον σταματήσουν ολοκληρωτικά.

πηγή: http://ancap.gr